Lees de Bijbel in 1 jaar

September 2010

2010-09-01T00:01:00.000+02:00

1 1 Korinthe 12-14
2 1 Korinthe 15-16
3 2 Korinthe 1-4
4 2 Korinthe 5-9
5 2 Korinthe 10-13
6 Handelingen 20:1-3;
Romeinen 1-3
7 Romeinen 4-7
8 Romeinen 8-10
9 Romeinen 11-13
10 Romeinen 14-16
11 Handelingen 20:4-23:35
12 Handelingen 24-26
13 Handelingen 27-28
14 Kolossenzen; Filemon
15 Efeze
16 Filippenzen
17 1 Timotheüs
18 Titus
19 1 Petrus
20 Hebreëen 1-6
21 Hebreëen 7-10
22 Hebreëen 11-13
23 2 Timotheüs
24 2 Petrus; Judas
25 1 Johannes
26 2 Johannes; 3 Johannes
27 Openbaring 1-5
28 Openbaring 6-11
29 Openbaring 12-18
30 Openbaring 19-22

Augustus 2010

2010-08-01T00:01:00.000+02:00

1 Matteus 20-21
2 Lukas 18:15-19:48
3 Markus 11; Johannes 12
4 Matteus 22; Markus 12
5 Matteus 23; Lukas 20-21
6 Markus 13
7 Matteus 24
8 Matteus 25
9 Matteus 26; Markus 14
10 Lukas 22; Johannes 13
11 Johannes 14-17
12 Matteus 27; Markus 15
13 Lukas 23; Johannes 18-19
14 Matteus 28; Markus 16
15 Lukas 24; Johannes 20-21
16 Handelingen 1-3
17 Handelingen 4-6
18 Handelingen 7-8
19 Handelingen 9-10
20 Handelingen 11-12
21 Handelingen 13-14
22 Jakobus
23 Handelingen 15-16
24 Galaten 1-3
25 Galaten 4-6
26 Handelingen 17-18:18
27 1 Thessalonicenzen; 2 Thessalonicenzen
28 Handelingen 18:19-19:41
29 1 Korinthe 1-4
30 1 Korinthe 5-8
31 1 Korinthe 9-11

Juli 2010

2010-07-01T00:01:00.000+02:00

1 Lukas 1; Johannes 1:1-14
2 Matteus 1; Lukas 2:1-38
3 Matteus 2; Lukas 2:39-52
4 Matteus 3; Markus 1; Lukas 3
5 Matteus 4; Lukas 4-5; Johannes 1:15-51
6 Johannes 2-4
7 Markus 2
8 Johannes 5
9 Matteus 12:1-21; Markus 3; Lukas 6
10 Matteus 5-7
11 Matteus 8:1-13; Lukas 7
12 Matteus 11
13 Matteus 12:22-50; Lukas 11
14 Matteus 13; Lukas 8
15 Matteus 8:14-34; Markus 4-5
16 Matteus 9-10
17 Matteus 14; Markus 6; Lukas 9:1-17
18 Johannes 6
19 Matteus 15; Markus 7
20 Matteus 16; Markus 8; Lukas 9:18-27
21 Matteus 17; Markus 9; Lukas 9:28-62
22 Matteus 18
23 Johannes 7-8
24 Johannes 9:1-10:21
25 Lukas 10-11; Johannes 10:22-42
26 Lukas 12-13
27 Lukas 14-15
28 Lukas 16-17:10
29 Johannes 11
30 Lukas 17:11-18:14
31 Matteus 19; Markus 10

Juni 2010

2010-06-01T00:01:00.000+02:00

1 Ezechiel 18-19
2 Ezechiel 20-21
3 Ezechiel 22-23
4 Ezechiel 24-27
5 Ezechiel 28-31
6 Ezechiel 32-34
7 Ezechiel 35-37
8 Ezechiel 38-39
9 Ezechiel 40-41
10 Ezechiel 42-43
11 Ezechiel 44-45
12 Ezechiel 46-48
13 Joël
14 Daniël 1-3
15 Daniël 4-6
16 Daniël 7-9
17 Daniël 10-12
18 Ezra 1-3
19 Ezra 4-6; Psalm 137
20 Haggaï
21 Zacharia 1-7
22 Zacharia 8-14
23 Esther 1-5
24 Esther 6-10
25 Ezra 7-10
26 Nehemia 1-5
27 Nehemia 6-7
28 Nehemia 8-10
29 Nehemia 11-13; Psalm 126
30 Maleachi

Mei 2010

2010-05-01T00:01:00.000+02:00

1 Jesaja 64-66
2 2 Koningen 20-21
3 2 Kronieken 32-33
4 Nahum
5 2 Koningen 22-23; 2 Kronieken 34-35
6 Sefanja
7 Jeremia 1-3
8 Jeremia 4-6
9 Jeremia 7-9
10 Jeremia 10-13
11 Jeremia 14-17
12 Jeremia 18-22
13 Jeremia 23-25
14 Jeremia 26-29
15 Jeremia 30-31
16 Jeremia 32-34
17 Jeremia 35-37
18 Jeremia 38-40; Psalm 74 en 79
19 2 Koningen 24-25; 2 Kronieken 36
20 Habakuk
21 Jeremia 41-45
22 Jeremia 46-48
23 Jeremia 49-50
24 Jeremia 51-52
25 Klaagliederen 1:1-3:36
26 Klaagliederen 3:37-5:22
27 Ezechiel 1-4
28 Ezechiel 5-8
29 Ezechiel 9-12
30 Ezechiel 13-15
31 Ezechiel 16-17

April 2010

2010-04-01T00:01:00.000+02:00

1 2 Koningen 1-4
2 2 Koningen 5-8
3 2 Koningen 9-11
4 2 Koningen 12-13; 2 Kronieken 24
5 2 Koningen 14; 2 Kronieken 25
6 Jona
7 2 Koningen 15; 2 Kronieken 26
8 Jesaja 1-4
9 Jesaja 5-8
10 Amos 1-5
11 Amos 6-9
12 2 Kronieken 27; Jesaja 9-12
13 Micha
14 2 Kronieken 28; 2 Koningen 16-17
15 Jesaja 13-17
16 Jesaja 18-22
17 Jesaja 23-27
18 2 Koningen 18:1-8; 2 Kronieken 29-31;
Psalm 48
19 Hosea 1-7
20 Hosea 8-14
21 Jesaja 28-30
22 Jesaja 31-34
23 Jesaja 35-36
24 Jesaja 37-39; Psalm 76
25 Jesaja 40-43
26 Jesaja 44-48
27 2 Koningen 18:9-19:37; Psalm 46, 80 en 135
28 Jesaja 49-53
29 Jesaja 54-58
30 Jesaja 59-63

Spreuken 7-9

2010-03-05T00:01:00.000+01:00

1 Mijn zoon, denk altijd aan mijn uitspraken,

vergeet mijn woorden niet,

2 denk altijd aan wat ik je leer,

dan zul je blijven leven.

Koester mijn lessen als het licht in je ogen,

3 draag mijn woorden als een ring aan je vinger,

schrijf ze in je hart.

4 Zeg tegen Wijsheid: ‘Je bent mijn zuster,’

noem Inzicht je vriendin.

5 Ze behoeden je voor lichtzinnige vrouwen,

voor afgedwaalde vrouwen met hun vleierij.

6 Ik stond eens bij het raam van mijn huis,

en keek uit het venster naar buiten.

7 Ik zag daar onervaren jongens;

een van hen, ontdekte ik, was zonder verstand.

8 Hij liep door de straat,

kwam bij de hoek waar zo’n vrouw woont,

hij was vlak bij haar huis.

9 Het was in de schemering, de avond viel,

de nacht brak aan, duisternis verspreidde zich.

10 En kijk, daar komt die vrouw op hem af,

gekleed als een hoer, een listig karakter.

11 Ongedurig en losbandig,

als iemand die in huis geen rust vindt,

12 loopt ze nu eens in de straten, dan weer op de pleinen,

op elke straathoek staat ze op de loer.

13 Ze grijpt de jongen vast en kust hem,

schaamteloos kijkt ze hem aan.

14 Ze zegt: ‘Ik moest een vredeoffer brengen,

vandaag heb ik mijn geloften ingelost.

15 Daarom ben ik de deur uit gegaan,

ik ging op zoek naar jou, nu heb ik je gevonden.

16 Ik heb mijn bed al opgemaakt met kostbaar linnen,

met bontgekleurde dekens uit Egypte.

17 Ik heb het besprenkeld met mirre,

met aloë en kaneel.

18 Kom, laten we dronken worden van de liefde,

laten we genieten van het minnespel tot in de morgen.

19 Mijn man is niet thuis,

hij is ver weg, hij is op reis

20 en heeft meer dan voldoende geld bij zich.

Hij komt pas terug wanneer het vollemaan is.’

21 Zo wist ze hem te paaien met haar vleierij,

ze haalde hem over met allerlei lokkende woorden,

22 en zonder na te denken liep hij achter haar aan.

Zoals een os die naar de slachtbank gaat

bleef die dwaas aan haar geketend –

23 totdat een pijl zijn lever doorboorde,

zoals een vogel in het net vliegt

en niet merkt dat het hem zijn leven kost.

24 Nu dan, mijn zonen, luister naar mij,

schenk aandacht aan mijn woorden.

25 Volg de wegen van zo’n vrouw niet,

dwaal niet op haar paden.

26 Veel slachtoffers heeft zij gemaakt,

talloos velen zijn door haar geveld.

27 Haar woning is de toegang tot het dodenrijk,

van daar daal je af tot in de kamers van de dood.

Wijsheid spreekt

1 Roept Wijsheid niet,

laat Inzicht haar stem niet horen?

2 Wijsheid heeft zich opgesteld op een heuvel langs de weg,

bij het kruispunt van de wegen.

3 Bij de poorten van de stad, bij de ingang,

bij de toegangswegen klinkt haar stem:

4 ‘Mensen, tot jullie roep ik,

ik richt mij tot iedereen.

5 Onnozele mensen, word toch eens verstandig,

dwazen, denk eens na!

6 Luister, ik vertel je waardevolle dingen,

mijn woorden zijn oprecht.

7 Mijn mond verkondigt slechts de waarheid,

mijn lippen haten onbetrouwbaarheid.

8 Op mijn uitspraken kun je vertrouwen,

niets is vals en krom.

9 Wie inzicht heeft vindt ze duidelijk,

ze zijn eenvoudig voor wie kennis heeft verworven.

10 Stel mijn lessen boven zilver,

mijn kennis boven zuiver goud.

11 Wijsheid is kostbaarder dan edelstenen,

alles wat je ooit zou kunnen wensen

valt bij wijsheid in het niet.’

12 Ik, Wijsheid, ik woon bij Beraad,

door overpeinzing vind ik kennis.

13 Wie ontzag heeft voor de HEER haat het kwaad.

Ik verafschuw trots en hoogmoed,

leugens en het kwaad.

14 Bij mij vind je beraad en overleg,

ik heb inzicht, ik heb kracht.

15 Door mij regeren koningen,

bepalen heersers wat rechtvaardig is.

16 Vorsten heersen dankzij mij,

ik laat leiders rechtvaardig regeren.

17 Wie mij liefheeft, heb ik ook lief,

wie mij zoekt, zal mij vinden.

18 Rijkdom en eer zijn mijn bezit,

duurzame weelde en gerechtigheid.

19 Wat ik je geef is kostbaarder dan het zuiverste goud,

ik bied iets dat meer is dan het fijnste zilver.

20 Ik ga de weg van de rechtvaardigheid,

ik volg de paden van het recht

21 om rijk te maken wie mij liefheeft,

om zijn schatkamers te vullen.

22 De HEER heeft mij vóór al het andere verworven,

toen hij zijn scheppingswerk begon, schiep hij eerst mij.

23 Ik ben in het begin gemaakt, nog voor alles er was,

nog voor de aarde vorm kreeg.

24 Toen er nog geen oceanen waren, werd ik voortgebracht,

nog voor de bronnen met hun waterstromen.

25 Toen de bergen nog niet waren neergezet, werd ik voortgebracht,

nog voor er heuvels waren.

26 De aarde en de velden had de HEER nog niet geschapen,

geen korrel zand was nog gemaakt.

27 Ik was erbij toen hij de hemel zijn plaats gaf

en een cirkel om het water trok,

28 de wolken aan de hemelkoepel plaatste,

de oceanen bruisend op liet wellen,

29 toen hij aan de zeeën grenzen stelde,

het water met zijn woord zijn plaats gaf,

de fundamenten van de aarde legde.

30 Ik was zijn lieveling,

een bron van vreugde, elke dag opnieuw.

Ik was altijd verheugd in zijn aanwezigheid,

31 vond vreugde in zijn hele aarde

en was blij met alle mensen.

32 Nu dan, zonen, luister naar mij,

gelukkig is een mens die op mijn wegen blijft.

33 Luister naar wat ik je leer, en word wijs,

negeer mijn lessen niet.

34 Gelukkig is elk mens die naar mij luistert,

dag in dag uit bij mijn woning staat,

de wacht houdt bij mijn deur.

35 Want wie mij vindt, vindt het leven,

en ontvangt de gunst van de HEER.

36 Wie aan mij voorbijgaat, doet zichzelf veel kwaad,

wie mij haat, bemint de dood.

Wijsheid en Dwaasheid

1 Wijsheid heeft haar huis gebouwd,

zeven zuilen heeft ze uitgekapt.

2 Ze heeft haar vee geslacht, haar wijn gemengd,

haar tafel heeft ze gedekt.

3 Haar dienaressen heeft zij de stad in gestuurd,

zelf roept zij vanaf de hoogste plaats:

4 ‘Onnozele mensen, kom toch deze kant op.’

Wie geen verstand heeft roept ze toe:

5 ‘Kom, eet het brood dat ik je geef,

drink de wijn die ik heb gemengd.

6 Wees niet langer zo onnozel,

leef, en betreed de weg van het inzicht.’

7 Wie een spotter terechtwijst, wordt bespot,

wie een goddeloze de les leest, wordt belachelijk gemaakt.

8 Wijs een spotter niet terecht, hij zou je haten,

berisp een wijze, en hij mag je graag.

9 Een wijze wordt nog wijzer als je hem berispt,

een rechtvaardige vergroot zijn inzicht door wat je hem leert.

10 Wijsheid begint met ontzag voor de HEER,

inzicht is vertrouwdheid met de Heilige.

11 Door mij, Wijsheid, vermeerderen de dagen van je leven,

je levensjaren nemen door mij toe.

12 Als je wijs bent, heb je er zelf voordeel van,

als je spot, benadeel je jezelf.

13 Vrouwe Dwaasheid bazelt maar,

door haar domheid heeft ze nergens weet van.

14 Ze zit bij de deur van haar huis,

in een zetel, hoog in de stad.

15 Ze roept naar de voorbijgangers,

naar hen die rechtdoor willen gaan:

16 ‘Onnozele mensen, kom toch deze kant op.’

Wie geen verstand heeft roept ze toe:

17 ‘Gestolen water smaakt verrukkelijk,

geroofd brood is een lekkernij.’

18 Maar wie zij naar zich toe lokt

weet niet dat hij afdaalt naar de schimmen,

hij daalt af tot in het dodenrijk.

Spreuken 4-6

2010-03-04T00:01:00.000+01:00

Laat je beschermen door de wijsheid

1 Zonen, luister naar de lessen van je vader,

wees vol aandacht en kom tot begrip.

2 Wat ik je leer is waardevol,

sla dus mijn onderricht niet in de wind.

3 Ik was mijn vaders beminde zoon,

mijn moeders lieveling.

4 Mijn vader leerde mij:

‘Laat je hart mijn woorden bewaren,

handel naar mijn richtlijnen, dan gaat het je goed.

5 Streef naar wijsheid, zoek naar kennis,

wijk niet af van wat ik zeg, vergeet het niet.

6 Verlaat de wijsheid niet, dan beschermt ze je,

heb haar lief, dan behoedt ze je.

7 Het begin van wijsheid is dat je wijsheid zoekt,

aan alles wat je hebt verworven, inzicht toevoegt.

8 Acht de wijsheid hoog, dan geeft ze je aanzien,

ze strekt je tot eer wanneer je haar omhelst.

9 Ze legt een sierlijke krans om je hoofd,

schenkt je een luisterrijke kroon.’

10 Mijn zoon, luister, neem mijn woorden aan,

ze vermeerderen de jaren van je leven.

11 Ik heb je de weg van de wijsheid gewezen,

op rechte paden heb ik je gevoerd.

12 Je zult onbelemmerd voortgaan,

nergens zul je struikelen, al ga je nog zo snel.

13 Laat mijn onderricht niet los, houd het vast,

vergeet het nooit, het is je leven.

14 Ga niet het pad van goddelozen,

bewandel niet de weg van wie boosaardig zijn.

15 Mijd hun weg, betreed hem niet,

ga eraan voorbij, loop door.

16 Ze gaan niet slapen voor ze kwaad hebben gedaan;

wanneer ze anderen niet ten val brengen,

worden ze van hun rust beroofd.

17 Ze doen zich te goed aan het brood van goddeloosheid,

zwelgen in de wijn van het geweld.

18 De weg van de rechtvaardigen is stralend als de zon,

die opkomt, hoger klimt, totdat de dag zijn licht verspreidt.

19 De weg van goddelozen is alleen maar duisternis,

ze struikelen, en weten niet waarover.

20 Mijn zoon, heb aandacht voor mijn woorden,

geef aan mijn uitspraken gehoor.

21 Houd ze steeds voor ogen,

bewaar ze in het diepste van je hart.

22 Ze zijn het leven voor wie ze aanvaarden,

sterken heel het lichaam als een medicijn.

23 Van alles waarover je waakt, waak vooral over je hart,

het is de bron van je leven.

24 Neem nooit leugens in de mond,

laat geen bedrog over je lippen komen.

25 Je moet elk mens recht in de ogen kunnen zien,

nooit je ogen hoeven neerslaan.

26 Effen de weg waarover je gaat,

dan loop je met vaste tred.

27 Wijk niet af naar rechts, wijk niet af naar links,

wijk alleen uit voor het kwaad.

Mijd lichtzinnige vrouwen

1 Mijn zoon, luister naar mijn wijsheid,

schenk mijn inzicht een aandachtig oor,

2-3 opdat bezonnenheid je blijft behoeden,

kennis over je waakt bij wat je zegt tegen een lichtzinnige vrouw.

Van haar lippen komen gladde praatjes,

haar mond spreekt honingzoete woorden, 3 [2–3]

4 maar uiteindelijk zijn ze als gif zo bitter,

zo scherp als een tweesnijdend zwaard.

5 Haar pad voert naar het graf,

haar voeten dalen af in het dodenrijk.

6 Ze wil dat je de weg die naar het leven leidt niet inslaat,

haar valse sporen volg je zonder dat je het beseft.

7 Daarom, mijn zonen, luister naar mij,

wijk nooit af van wat ik zeg.

8 Blijf bij zo’n vrouw vandaan,

houd afstand van haar woning.

9 Want je zult bij anderen je eer verkwanselen,

je verspeelt je leven aan die wrede vrouw.

10 Van wat jij zo moeizaam hebt verworven,

genieten vreemde mannen in de woning van die afgedwaalde.

11 En uiteindelijk, wanneer er niets meer van je over is,

schreeuw je het uit:

12 ‘Waarom heb ik wat mij is geleerd verworpen?

Elke waarschuwing heb ik veracht.

13 Waarom heb ik niet geluisterd naar mijn leraren?

Ik sloot mijn oren voor hun raad.

14 Nu ben ik bijna te gronde gegaan,

voor ieders blik, voor het oog van alle mensen.’

15 Drink water uit je eigen bekken,

ga naar de stromen van je eigen bron.

16 Je wilt toch niet dat ze de vrije loop krijgen

en de pleinen overstromen?

17 Ze zijn van jou, van jou alleen,

laat niemand anders ervan drinken.

18 Moge je bron gezegend zijn,

moge de geliefde van je jeugd je vreugde geven.

19 Ze is zo lieflijk als een hinde, bekoorlijk als een ree.

Ze laat je altijd van haar borsten drinken,

je kunt eindeloos verzinken in haar liefde.

20 Waarom, mijn zoon, zou je dan dwalen bij een lichtzinnige vrouw,

je vlijen aan de borsten van zo’n afgedwaalde?

21 De HEER ziet alle wegen die een mens bewandelt,

al zijn stappen slaat hij gade.

22 Wie kwaad doet, zet voor zichzelf een val,

hij raakt verstrikt in de koorden van zijn zonde.

23 Omdat hij weigerde te luisteren naar een wijze les,

verdwaalt hij in zijn eigen dwaasheid

en wacht hem de dood.

Waarschuwingen wijzen de weg door het leven

1 Mijn zoon, als je borg staat voor een ander,

hem dat met handslag hebt beloofd,

2 als je aan je woord gebonden bent,

vastgeketend zit aan je belofte –

3 bevrijd je dan, mijn zoon,

want die ander heeft je in zijn greep.

Vooruit, vat moed, ga op hem af,

4-5 ga niet slapen, gun jezelf geen rust

voordat je je van hem hebt losgemaakt,

zoals een gazelle ontkomt aan de jager,

een vogel ontsnapt aan de vogelaar. 5 [4–5]

6 Ga naar de mieren, luiaard,

kijk hoe ze werken en word wijs.

7 Hoewel er onder hen geen leider is,

geen aanvoerder, geen koning,

8 halen ze in de zomer voedsel binnen,

leggen ze in de oogsttijd een voorraad aan.

9 Hoe lang nog, luiaard, zul je blijven slapen,

wanneer kom je uit bed?

10 Nog even dan? Nog even slapen, nog een beetje rusten,

een ogenblik nog blijven liggen?

11 Armoede overvalt je als een struikrover,

gebrek slaat je neer als een bandiet.

12 Een kwaadaardig mens, een onbetrouwbaar iemand,

strooit voortdurend leugens rond.

13 Hij knijpt heimelijk zijn oog dicht,

geeft een tikje met zijn voet, een verborgen vingerwijzing.

14 Zo iemand zit vol leugen en bedrog, is altijd uit op kwade zaken,

zaait voortdurend tweedracht.

15 Daarom gaat hij plotseling ten onder,

daarom komt hij ten val, in een oogwenk,

en hij komt het niet te boven.

16 Zes dingen haat de HEER,

zeven dingen zijn hem een gruwel:

17 ogen die hooghartig kijken en een tong die liegt,

handen die onschuldig bloed vergieten

18 en een hart dat op het kwade zint,

voeten die zich naar de misdaad reppen

19 en getuigen die bedriegen, altijd liegen,

en zij die stoken tussen broers.

Laat je niet in met de vrouw van een ander

20 Mijn zoon, houd vast aan wat je vader je opdraagt,

verwerp de lessen van je moeder niet.

21 Bind hun onderricht voor altijd op je hart,

wind het om je hals.

22 Moge het je leiden op de wegen die je gaat,

moge het over je waken als je slaapt,

moge het je raden als je wakker wordt.

23 Want de lessen van je vader en je moeder zijn een lamp,

een licht dat je vermaant en de weg wijst naar het leven.

24 Hun onderricht beschermt je tegen lichtzinnige vrouwen,

tegen de gladde woorden van een afgedwaalde vrouw.

25 Zet nooit je zinnen op haar schoonheid,

laat haar ogen je niet strikken.

26 Een hoer kost je niet meer dan een brood,

maar de vrouw van een ander jaagt op je kostbare leven.

27 Als een man vuur in een plooi van zijn mantel steekt,

vat zijn mantel dan geen vlam?

28 Als hij over gloeiende kolen loopt,

brandt hij dan zijn voeten niet?

29 Zo vergaat het een man die de vrouw van een ander omhelst,

wie zich met haar inlaat blijft niet ongestraft.

30 Een dief die steelt omdat hij honger heeft,

steelt uit noodzaak. Men veracht hem niet,

31 al moet hij het gestolene

ook zevenvoudig terugbetalen als hij wordt betrapt,

al kost het hem ook alles wat hij heeft.

32 Maar pleeg je overspel, dan heb je geen verstand,

wie zoiets doet richt zichzelf te gronde.

33 Hij zal door smaad worden getroffen

en zijn schande zal niet worden uitgewist.

34 Want door jaloezie ontsteekt een man in woede,

als hij wraak kan nemen, doet hij dat meedogenloos.

35 Hij accepteert geen zwijggeld,

blijft onverbiddelijk, ook als je de afkoopsom verhoogt.

Spreuken 1-3

2010-03-03T00:01:00.001+01:00

Spreuken

1 Hier volgen de spreuken van Salomo, zoon van David en koning van Israël. 2 Ze bieden wijsheid en zijn een leidraad in het leven, verdiepen het inzicht 3 en bevatten wijze lessen over recht, rechtvaardigheid en eerlijkheid. 4 Ze vormen het ongeoefende verstand en geven de jeugd kennis en bezonnenheid. 5 Laat wie wijs is goed naar deze spreuken luisteren en nog wijzer worden. Laat wie verstandig is meer en meer de vaardigheid verwerven 6 deze spreuken en diepzinnigheden te begrijpen, deze woorden en scherpzinnigheden van de wijzen te doorgronden. 7 Het begin van alle kennis is ontzag voor de HEER; een dwaas veracht de wijsheid en weigert elk onderricht.

Hoed je voor slecht gezelschap

8 Mijn zoon, luister naar de lessen van je vader,

verwaarloos niet wat je moeder je leert.

9 Hun lessen zijn een sierlijke krans om je hoofd,

ze zijn een ketting om je hals.

10 Mijn zoon, als zondaars je proberen in te palmen,

geef er niet aan toe.

11 Luister niet naar hen

als ze je willen overhalen met hen mee te gaan,

als ze zeggen: ‘We willen bloed vergieten,

we gaan onschuldigen de dood in jagen, zonder reden,

12 we verslinden ze met huid en haar,

zoals het dodenrijk de levenden verslindt,

het graf de doden opslokt.

13 Hoeveel kostbaarheden zullen we niet vinden,

we vullen onze huizen met een rijke buit.

14 Kom, sluit je bij ons aan,

we zullen alles delen.’

15 Mijn zoon, ga niet met hen op pad,

mijd de weg die zij gaan,

16 want ze haasten zich om kwaad te doen

en zijn op bloed belust.

17 Het net wordt tevergeefs gespannen

als de vogels het bespieden.

18 Alleen hun eigen bloed zal vloeien,

hun eigen leven is hun prooi.

19 Dat is het lot van allen die uit zijn op roof,

hun pad voert naar de dood.

Oproep van Wijsheid

20 Wijsheid roept in de straten,

over de pleinen klinkt haar stem,

21 ze laat zich horen bij de poorten,

te midden van alle rumoer roept ze uit:

22 ‘Hoe lang nog, onnozele mensen,

hechten jullie aan je onvolwassenheid,

willen jullie, spotters, blijven spotten,

haten jullie, dwazen, kennis?

23 Luister, neem mijn berispingen ter harte –

dan stort ik mijn geest over je uit,

dan laat ik je delen in mijn wijsheid.

24 Maar toen ik je riep, wees je me af,

toen ik je mijn hand bood, nam je die niet aan.

25 Al mijn goede raad heb je in de wind geslagen,

elke berisping heb je genegeerd.

26 Daarom lach ik om je ongeluk,

schater ik het uit om je ellende,

27 wanneer ellende op je afkomt als een storm,

ongeluk als een onweer over je losbarst,

leed en nood je treffen.

28 Dan zul je me roepen, maar ik antwoord niet,

je zult me zoeken, maar je vindt me niet.

29 Want je was afkerig van mijn kennis

en toonde geen ontzag voor de HEER.

30 Je nam mijn raad niet aan

en verachtte mijn berispingen.

31 Daarom pluk je de wrange vruchten van je plannen,

je daden liggen je zwaar op de maag.

32 Want wie onnozel is, gaat aan zijn halsstarrigheid ten onder,

en zelfgenoegzaamheid brengt de dwazen om.

33 Maar wie naar mij luistert, zal veilig zijn,

hij hoeft geen angst te hebben voor het kwaad.’

2 Wijsheid komt van de HEER

1 Mijn zoon, als je in acht neemt wat ik zeg,

mijn richtlijnen altijd onthoudt,

2 een open oor hebt voor mijn wijsheid,

een geest die neigt naar inzicht,

3 als je erom vraagt de dingen te begrijpen,

roept om scherpzinnigheid,

4 ernaar zoekt als was het zilver,

ernaar speurt als naar een verborgen schat –

5 dan zul je ontdekken wat ontzag voor de HEER is,

dan zul je kennis van God verwerven.

6 Want het is de HEER die wijsheid schenkt,

zijn woorden bieden kennis en inzicht.

7 Aan wie rechtschapen is, geeft hij voorspoed,

voor wie op rechte wegen gaat, is hij een schild.

8 Hij waakt over het rechte pad

en beschut de weg van wie hem trouw zijn.

9 Als je in acht neemt wat ik zeg,

zul je leren wat oprecht, eerlijk en rechtvaardig is,

dan volg je altijd het juiste spoor.

10 Want wijsheid zal je geest doordringen,

je koestert je in kennis.

11 Bedachtzaamheid zal je behoeden,

inzicht houdt de wacht

12 om je af te houden van verkeerde wegen,

om je te beschermen tegen leugenaars,

13 mannen die het rechte pad hebben verlaten,

de wegen van de duisternis gaan,

14 genieten van hun slechte daden,

staan te juichen bij hun valse streken,

15 mannen die op kromme wegen gaan

en slechts een dwaalspoor volgen.

16 En inzicht houdt de wacht

om je te beschermen tegen een lichtzinnige vrouw,

die je met haar vleierij wil paaien,

17 een vrouw die ver is afgedwaald,

de geliefde van haar jeugd heeft verlaten,

het verbond met haar God is vergeten.

18 Het huis van zo’n vrouw verzinkt in de dood,

haar pad voert naar het rijk van de schimmen.

19 Niemand die bij haar komt keert ooit terug,

onbereikbaar is de weg die naar het leven leidt.

20 Houd daarom het rechte pad,

volg de weg van wie rechtvaardig zijn,

21 want wie rechtschapen zijn,

zullen wonen in het land der levenden,

wie onberispelijk hun weg gaan,

vinden er een vast verblijf.

22 Maar wie kwaad doen, worden verdreven,

wie God niet trouw zijn, worden weggevaagd.

3 Heb ontzag voor de HEER

1 Mijn zoon, vergeet mijn lessen niet,

houd in je hart mijn richtlijnen vast.

2 Ze vermeerderen de dagen van je leven,

geven je vele jaren van geluk.

3 Mogen liefde en trouw je nooit verlaten,

wind ze om je hals,

schrijf ze in je hart.

4 God en de mensen zullen je genegen zijn

en je zult waardering ondervinden.

5 Vertrouw op de HEER met heel je hart,

steun niet op eigen inzicht.

6 Denk aan hem bij alles wat je doet,

dan baant hij voor jou de weg.

7 Wees niet eigenzinnig,

maar heb ontzag voor de HEER

en ga het kwaad uit de weg.

8 Het zal je sterken als een medicijn,

het verkwikt je lichaam.

9 Eer de HEER met al je rijkdom,

met het beste van de oogst.

10 Graan zal je voorraadschuren vullen,

je kuipen lopen over van wijn.

11 Mijn zoon, een berisping van de HEER

mag je nooit terzijde schuiven,

zijn bestraffing moet je zonder afschuw ondergaan,

12 want de HEER straft wie hij liefheeft,

zoals een vader die houdt van zijn zoon.

13 Gelukkig is een mens die wijsheid heeft gevonden,

een mens die inzicht wint.

14 Wijsheid levert meer op dan zilver,

geeft meer profijt dan goud,

15 is kostbaarder dan edelstenen.

Alles wat je ooit zou kunnen wensen

valt bij de wijsheid in het niet.

16 Met haar ene hand schenkt ze een lang leven,

eer en rijkdom geeft ze met haar andere hand.

17 Haar wegen zijn lieflijk,

haar paden vredig.

18 Ze is een levensboom voor wie haar omhelst,

wie haar omarmt mag zich gelukkig prijzen.

19 De HEER heeft de aarde met wijsheid gegrondvest,

de hemel met inzicht gevestigd.

20 Door zijn kennis brak het water los uit de diepte

en druppelt er dauw uit de wolken.

21 Mijn zoon, streef naar bedachtzaamheid en wijs beraad,

verlies die nooit uit het oog.

22 Ze zullen een bron van leven voor je zijn,

een sieraad om je hals.

23 Je zult veilig je weg kunnen gaan,

nergens zul je struikelen.

24 Je hoeft niet bang te zijn wanneer je slapen gaat,

je slaap zal vredig zijn.

25 Je hoeft geen angst te hebben plotseling te worden opgeschrikt

door onheil dat van goddelozen komt.

26 Je kunt vertrouwen op de HEER,

hij beschermt je tegen hinderlagen.

27 Onthoud een ander niet waarop hij recht heeft,

terwijl je het hem geven kunt.

28 Zeg nooit tegen je medemens:

‘Ga weg, kom morgen maar terug,’

terwijl je hebt wat je hem schuldig bent.

29 Behandel hem niet zo schandalig

terwijl hij zijn vertrouwen in je heeft gesteld.

30 Maak geen ruzie met iemand

die je geen kwaad berokkend heeft.

31 Wees niet jaloers op iemand die geweld gebruikt,

kies niet de weg die hij gaat,

32 want de HEER verafschuwt wie dat dwaalspoor gaat,

maar wie rechtschapen is, geeft hij zijn vertrouwen.

33 De HEER vervloekt het huis van goddelozen,

maar de woning van rechtvaardigen zegent hij.

34 Met spotters drijft hij de spot,

maar verschoppelingen schenkt hij zijn gunst.

35 Wijzen verwerven eer,

dwazen torsen schande.

Hooglied

2010-03-02T00:01:00.001+01:00

Hooglied

1 Hooglied, van Salomo.

Zij

2 Laat hij mij kussen,

laat zijn mond mij kussen!

Jouw liefde is zoeter dan wijn,

3 zoet is de geur van je huid,

je naam is een kostbaar parfum.

Daarom houden de meisjes van jou.

4 Neem mij met je mee. Laten we rennen!

Mijn koning brengt mij in zijn kamers.

Laten we juichen en zingen om jou!

Laten we jouw liefde prijzen,

meer nog dan wijn.

Natuurlijk houden de meisjes van jou!

5 Meisjes van Jeruzalem,

donker ben ik, en mooi,

als de tenten van Kedar,

als het doek van Salomo’s tenten.

6 Kijk niet op mij neer omdat ik donker ben,

omdat de zon mij heeft gebrand.

Mijn moeders zonen waren hard voor mij:

ik moest hun wijngaarden bewaken.

Mijn eigen wijngaard heb ik niet bewaakt.

7 Zeg mij toch, mijn allerliefste,

waar laat jij je kudde weiden,

waar laat jij die ’s middags rusten?

Laat me toch niet dwalend

langs de kudden van je vrienden gaan.

Hij

8 Als je mij niet vinden kunt,

mooiste van alle vrouwen,

volg dan het spoor van de kudde,

weid je geiten waar de herders schuilen.

9 Vriendin van mij,

met een merrie voor farao’s wagen

vergelijk ik jou!

10 Hoe lieflijk zijn je wangen en je ringen,

hoe sierlijk zijn je hals en je ketting.

11 Laten we een gouden sieraad voor je maken,

bezaaid met zilveren stipjes.

Zij

12 Nu mijn koning op zijn rustbed ligt,

geurt mijn nardus zoet.

13 Mijn lief is mij een bundel mirre,

hij slaapt tussen mijn borsten.

14 Mijn lief is mij een hennatros

in de wijngaarden van Engedi.

Hij

15 Je bent zo mooi, vriendin van mij,

je bent zo mooi!

Je ogen zijn duiven.

Zij

16 Wat ben je mooi, mijn lief,

wat ben je bekoorlijk.

Het groen is ons bed,

17 de balken van ons huis zijn ceders,

de binten zijn cipressen.

2

1 Ik ben een lelie van de Saron,

een wilde lelie in het dal.

Hij

2 Als een lelie tussen de distels,

zo is mijn vriendin tussen de meisjes.

Zij

3 Als een appelboom tussen de bomen van het bos,

zo is mijn lief tussen de jongens.

Ik verlang in zijn schaduw te zitten,

met mijn tong wil ik zijn zoete vruchten proeven.

4 Hij brengt mij in het wijnhuis,

boven mij zijn vaandel van liefde.

5 Verkwik me met rozijnen,

verfris me met appels,

want ik ben ziek van liefde.

6 Mijn hoofd rust op zijn linkerarm,

met zijn rechterarm omhelst hij mij.

7 Meisjes van Jeruzalem,

ik bezweer je bij de gazellen, bij de hinden op het veld:

wek de liefde niet, laat haar niet ontwaken

voordat zij het wil.

Zij

8 Hoor! Mijn lief!

Kijk! Hij komt,

springend over de bergen,

dansend over de heuvels.

9 Als een gazelle is mijn lief,

als het jong van een hert.

Kijk! Hij staat al bij de muur.

Hij blikt door het venster,

tuurt door de spijlen.

10 Mijn lief roept mij toe:

‘Sta op, vriendin!

Mooi meisje, kom!

11 Kijk! De winter is voorbij,

voorbij zijn de regens, weggegaan.

12 De bloemen zijn verschenen op het veld,

nu breekt de zangtijd aan,

het koeren van de duif klinkt op het land.

13 De vijgenboom is al vol vruchten,

de wijnstok rankt en geurt.

Sta op, vriendin,

Mooi meisje, kom!

14 Mijn duif in de rotskloof,

verscholen in de bergwand,

laat mij je gezicht zien,

laat mij luisteren naar je stem,

want je stem is zo lieflijk,

je gezicht zo bekoorlijk.’

Hij en zij

15 Vang voor ons de vossen,

vang die kleine vossen.

Ze vernielen de wijngaard,

onze wijngaard vol bloeiende ranken.

Zij

16 Mijn lief is van mij,

en ik ben van hem.

Hij weidt tussen de lelies.

17 Nu de dag weer ademt

en het duister vlucht –

ga nu weg, mijn lief.

Spring als een gazelle,

als het jong van een hert

over de geurige bergen.

3

1 ’s Nachts in mijn slaap zoek ik mijn lief.

Ik zoek hem, maar ik vind hem niet.

2 Laat ik opstaan, rondgaan in de stad,

laat ik in de straten, op de pleinen,

zoeken naar mijn allerliefste.

Ik zoek hem, maar ik vind hem niet.

3 De wachters vinden mij

op hun ronde door de stad.

‘Hebben jullie mijn lief ook gezien?’

4 Nog maar nauwelijks ben ik hun voorbij

of ik vind mijn lief.

Ik grijp hem vast en laat hem niet meer los

tot ik hem gebracht heb in mijn moeders huis,

in de kamer van haar die mij baarde.

5 Meisjes van Jeruzalem,

ik bezweer je bij de gazellen, bij de hinden op het veld:

wek de liefde niet, laat haar niet ontwaken

voordat zij het wil.

Meisjes

6 Wie is zij,

die daar komt uit de woestijn

als een zuil van rook,

in een wolk van wierook en mirre,

in een geur van kostbare kruiden?

7 Kijk! Salomo’s draagstoel,

omringd door zestig helden

uit de keurtroepen van Israël,

8 allen met de hand op het zwaard,

geoefend in de strijd,

ieder met het zwaard op de heup,

bedacht op nachtelijk gevaar.

9 Een draagkoets maakte koning Salomo,

een koets van cederhout.

10 De stijlen zijn van zilver,

het baldakijn van goud,

de zetel is van purper.

Hij is versierd met tekens van liefde

door de meisjes van Jeruzalem.

11 Kom kijken, meisjes van Sion,

kijk naar koning Salomo!

Kijk! De kroon waarmee zijn moeder hem tooide

op zijn bruiloftsdag,

de dag die zijn hart zo verblijdt.

Hij

1 Je bent zo mooi, vriendin van mij,

je bent zo mooi!

Je ogen zijn duiven,

door je sluier heen.

Je haar golft als een kudde geiten

die afdaalt van Gileads bergen.

2 Je tanden zijn als witte schapen:

klaar voor de scheerder

komen ze twee aan twee uit het water,

er ontbreekt er niet een.

3 Als een koord van karmozijn zijn je lippen,

je mond is betoverend.

Als het rood van een granaatappel

fonkelt je lach,

door je sluier heen.

4 Je hals is als de toren van David,

die in ringen is gebouwd,

die met schilden is behangen,

met wel duizend schilden van helden.

5 Je borsten zijn als kalfjes,

als de tweeling van een gazelle,

die tussen de lelies weidt.

6 Nu de dag weer ademt

en het duister vlucht,

ga ik naar de mirreberg,

ga ik naar de wierookheuvel.

7 Vriendin, aan jou is alles mooi,

niets ontsiert je schoonheid.

8 Mijn bruid, ga met me mee,

kom mee, weg van de Libanon.

Daal af van de top van de Amana,

de top van de Senir, de Hermon.

Weg van de bergen waar leeuwen huizen,

weg van de holen waar panters schuilen.

9 Zusje, bruid van mij,

je brengt me in vervoering,

je brengt me in verrukking

met maar één blik van je ogen,

met één flonker van je ketting.

10 Zusje, bruid van mij,

hoe heerlijk is jouw liefde,

hoeveel zoeter nog dan wijn.

Hoeveel zoeter is je geur

dan alle balsems die er zijn.

11 Mijn bruid, je lippen druipen van honing,

melk en honing proef ik onder je tong,

je kleed geurt naar de Libanon.

12 Zusje, bruid,

een besloten hof ben jij,

een gesloten tuin,

een verzegelde bron.

13 Aan jou ontspruit een boomgaard vol granaatappels,

met een overvloed aan vruchten,

hennabloemen, nardusplanten,

14 nardus en saffraan, kalmoes en kaneel,

wierookbomen, allerlei soorten,

mirre, aloë,

balsems, allerfijnst.

15 Je bent een bron omringd door tuinen,

een put met helder water,

een bergbeek van de Libanon.

Zij

16 Ontwaak, noordenwind! Kom, zuidenwind!

Waai door mijn hof,

laat zijn balsems geuren.

Mijn lief moet in zijn hof komen,

laat hij daar zijn zoete vruchten proeven.

Hij

1 Hier ben ik in mijn hof,

zusje, bruid van mij.

Ik pluk mijn mirre en mijn balsem,

ik eet mijn honing uit mijn honingraat,

ik drink mijn melk en mijn wijn.

Meisjes

Eet, vriend en vriendin!

Drink, en word dronken van liefde!

Zij

2 Ik sliep, maar mijn hart was wakker.

Hoor! Mijn lief klopt aan!

‘Doe open, zusje, mijn vriendin,

mijn duif, mijn allermooiste.

Mijn hoofd is nat van de dauw,

mijn lokken vochtig van de nacht.’

3 ‘Maar ik heb mijn kleed al uitgedaan,

moet ik het weer aandoen?

En ik heb mijn voeten al gewassen,

moet ik ze weer vuil maken?’

4 Mijn lief stak zijn hand naar binnen,

een siddering trok door mij heen – om hem!

5 Toen sprong ik op, ik ging hem opendoen.

Mijn handen dropen van mirre,

mirre vloeide van mijn vingers

op de grendel van de deur.

6 En ik deed open voor mijn lief,

maar hij was weg,

mijn lief was weggegaan.

Een duizeling beving mij

toen ik zag dat hij er niet meer was.

Ik zocht hem, maar ik vond hem niet,

ik riep hem, maar hij antwoordde niet.

7 De wachters vonden mij

op hun ronde door de stad.

Ze sloegen mij, ze verwondden mij,

ze rukten mij de sluier af,

de wachters van de muren.

8 Ik bezweer je, meisjes van Jeruzalem,

als jullie mijn lief vinden,

wat zeggen jullie tegen hem?

Dat ik ziek van liefde ben.

Meisjes

9 Wat heeft jouw lief meer dan een ander,

mooiste van alle vrouwen?

Wat heeft jouw lief meer dan een ander,

dat je ons dit zo bezweert?

Zij

10 Mijn lief glanst en schittert,

hij steekt boven duizenden uit.

11 Zijn hoofd is van goud, het zuiverste goud,

zijn lokken zijn als dadeltrossen, ravenzwart.

12 Zijn ogen zijn als duiven

bij een stromende beek,

die baden in water,

die gedompeld zijn in melk.

13 Zijn wangen zijn als balsemtuinen,

die overheerlijk geuren.

Zijn lippen zijn als lelies,

die druipen van vloeiende mirre.

14 Zijn armen zijn als staven van goud,

met turkoois bezet.

Zijn buik is als een schijf van ivoor,

versierd met saffier.

15 Zijn benen zijn als zuilen van albast,

op voetstukken van zuiver goud.

Zijn gestalte is zo fier als een ceder van de Libanon.

16 Zijn mond is zoet,

aan hem is alles begeerlijk.

Dit is mijn lief, dit is mijn vriend,

meisjes van Jeruzalem!

Meisjes

1 Waar is je lief naartoe gegaan,

mooiste van alle vrouwen,

waar is je lief naartoe gegaan?

Laten we hem samen zoeken.

Zij

2 Mijn lief is naar zijn tuin gegaan,

naar zijn balsemtuin beneden.

Daar wil hij weiden,

daar wil hij lelies plukken.

3 Ik ben van mijn lief,

en mijn lief is van mij.

Hij weidt tussen de lelies.

Hij

4 Je bent zo mooi, vriendin van mij,

zo bekoorlijk als Tirsa,

zo lieflijk als Jeruzalem,

zo ontzagwekkend als een vaandelvrouw.

5 Wend je ogen af, ze verwarren mij.

Je haar golft als een kudde geiten

die afdaalt van de Gilead.

6 Je tanden zijn als witte schapen:

klaar voor de scheerder

komen ze twee aan twee uit het water,

er ontbreekt er niet een.

7 Als het rood van een granaatappel

fonkelt je lach,

door je sluier heen.

8 Ook al zijn er zestig koninginnen,

en wel tachtig bijvrouwen,

meisjes zonder tal,

9 zoals mijn duif is er maar één,

mijn allermooiste is de enige.

De enige voor haar moeder is zij,

een stralend licht voor wie haar baarde.

Alle meisjes die haar zien, prijzen haar gelukkig,

elke koningin, elke bijvrouw juicht haar toe.

Meisjes

10 Wie is zij,

die daar oplicht als de dageraad,

zo helder als de volle maan,

zo stralend als de zon,

zo ontzagwekkend als een vaandelvrouw?

Hij

11 Ik ging naar mijn notengaard beneden,

om te kijken naar de bloesems bij de beek,

naar de ranken aan de wijnstok,

de granaatappels in bloei.

12 En plotseling voelde ik mij meegevoerd

als op een wagen van mijn nobel volk.

Meisjes

1 Draai rond, meisje uit Sulem, draai rond,

draai rond, we willen naar je kijken.

Hij

Kijk! Zie je dat meisje uit Sulem,

zoals ze danst tussen twee reien?

2 Wat zijn je voeten mooi in je sandalen, koningskind!

Je heupen draaien sierlijk rond,

de schepping van een kunstenaar.

3 Je navel is een ronde kom,

die gevuld is met kruidige wijn.

Je buik is een bergje tarwe,

dat door lelies wordt omzoomd.

4 Je borsten zijn als kalfjes,

als de tweeling van een gazelle.

5 Je hals is als een toren van ivoor,

je ogen als de vijvers van Chesbon,

bij de poort van Bat-Rabbim.

Je neus is als een toren van de Libanon,

die uitkijkt over Damascus.

6 Je hoofd rijst op als de Karmel,

omkruld door purperen lokken,

waarin een koning ligt verstrikt.

Hij

7 Wat ben je mooi, wat ben je bekoorlijk,

liefde en verrukking, dat ben jij.

8 Als een palm is je gestalte,

je borsten zijn als druiventrossen.

9 Ik dacht: Laat ik die palm beklimmen,

ik wil zijn bladeren grijpen.

Laten jouw borsten

als trossen van de wijnstok zijn,

je adem als de geur van appels,

10 je tong als zoete wijn

waarin mijn kussen baden,

mijn lippen en tanden gedompeld zijn.

Zij

11 Ik ben van mijn lief,

en hij verlangt naar mij.

12 Kom, mijn lief,

laten we het veld in gaan,

en tussen de hennabloemen slapen.

13 Laten we de wijngaard in gaan, morgenvroeg,

en kijken of de wijnstok al is uitgebot,

zijn bloesems al ontloken zijn,

de granaatappel al bloeit.

Daar zal ik jou beminnen.

14 De liefdesappels geuren al.

Boven onze poorten hangt een keur van vruchten,

vers geplukte, goed gedroogde.

Mijn lief, ik heb ze bewaard voor jou.

8

1 Was jij maar mijn broertje,

dronk jij nog maar aan mijn moeders borst.

Als ik je dan vond, daar buiten,

dan kuste ik jou,

en niemand zou me verachten.

2 Dan nam ik je mee

en bracht je in mijn moeders huis.

Dat heb ik van haar geleerd.

Ik gaf je kruidige wijn te drinken,

van het sap van mijn granaatappel.

3 Mijn hoofd rust op zijn linkerarm,

met zijn rechterarm omhelst hij mij.

4 Meisjes van Jeruzalem, ik bezweer je:

wek de liefde niet, laat haar niet ontwaken

voordat zij het wil.

Meisjes

5 Wie is zij,

die daar komt uit de woestijn,

leunend op de arm van haar lief?

Zij

Onder de appelboom wekte ik jou.

Daar kreeg je moeder weeën,

weeën van jou,

daar baarde ze jou.

6 Draag mij als een zegel op je hart,

als een zegel op je arm.

Sterk als de dood is de liefde,

beklemmend als het dodenrijk de hartstocht.

De liefde is een vlammend vuur,

een laaiende vlam.

7 Zeeën kunnen haar niet doven,

rivieren spoelen haar niet weg.

Zou een man met al zijn rijkdom liefde willen kopen,

dan werd hij smadelijk veracht.

Broers

8 Wij hebben een zusje,

borsten heeft ze nog niet.

Wat doen we met ons zusje

als de mensen over haar gaan spreken?

9 Was zij een muur,

dan bouwden wij er zilveren kantelen op.

Was zij een deur,

dan sloten wij die met een balk van cederhout.

Zij

10 Ik ben een muur,

mijn borsten zijn als torens.

Zo ben ik in zijn ogen als een stad

die vrede biedt.

11 Salomo bezat een wijngaard in Baäl-Hamon.

Hij stelde er bewakers aan,

duizend sjekel zilver gaf men voor de oogst.

12 Mijn eigen wijngaard blijft van mij.

De duizend sjekel zilver is voor jou, Salomo,

en tweehonderd voor de bewakers.

Hij

13 Jij die in je hof verblijft,

mijn vrienden zijn gespitst op je stem.

Laat míj die horen!

Zij

14 Ga nu van mij weg, mijn lief!

Spring als een gazelle,

als het jong van een hert

over de bergen vol balsemkruid.

Maart 2010

2010-03-01T00:01:00.002+01:00

1 Psalm 119:89-176
2 Hooglied
3 Spreuken 1-3
4 Spreuken 4-6
5 Spreuken 7-9
6 Spreuken 10-12
7 Spreuken 13-15
8 Spreuken 16-18
9 Spreuken 19-21
10 Spreuken 22-24
11 1 Koningen 5-6;
2 Kronieken 2-3
12 1 Koningen 7; 2 Kronieken 4
13 1 Koningen 8; 2 Kronieken 5
14 2 Kronieken 6-7; Psalm 136
15 Psalm 134; Psalm 146-150
16 1 Koningen 9; 2 Kronieken 8
17 Spreuken 25-26
18 Spreuken 27-29
19 Prediker 1-6
20 Prediker 7-12
21 1 Koningen 10-11; 2 Kroniek.9
22 Spreuken 30-31
23 1 Koningen 12-14
24 2 Kronieken 10-12
25 1 Koningen 15:1-24; 2
Kronieken 13-16
26 1 Koningen 15:25-16:34; 2
Kronieken 17
27 1 Koningen 17-19
28 1 Koningen 20-21
29 1 Koningen 22; 2 Kronieken 18
30 2 Kronieken 19-23
31 Obadja; Psalm 82-83

Psalm 119:89-176

2010-03-01T00:01:00.001+01:00

89 HEER, voor eeuwig

staat uw woord in de hemel vast.

90 Uw trouw duurt van geslacht op geslacht,

u hebt de aarde gegrondvest en zij houdt stand.

91 Naar uw voorschriften blijven hemel en aarde bestaan,

alles is aan u onderworpen.

92 Verheugde ik mij niet in uw wet,

ik zou vergaan van ellende.

93 In eeuwigheid zal ik uw regels niet vergeten,

daardoor houdt u mij in leven.

94 Ik ben van u, red mij,

want steeds zoek ik uw regels.

95 Zondaars zijn uit op mijn ondergang,

maar uw richtlijnen geven mij inzicht.

96 Aan alles, hoe volmaakt ook, zag ik een einde,

maar uw gebod is grenzeloos ruim.

97 Hoe lief heb ik uw wet,

heel de dag is hij in mijn gedachten.

98 Uw gebod maakt mij wijzer dan mijn vijanden,

ik ben er eeuwig mee verbonden.

99 Ik ben verstandiger dan al mijn leermeesters,

want ik overdenk uw richtlijnen,

100 ik heb meer inzicht dan ouderen,

want uw regels volg ik op.

101 Mijn voeten mijden elk pad dat slecht is,

zo kan ik mij houden aan uw woord,

102 van uw voorschriften wijk ik niet af,

u bent het die mij onderricht.

103 Hoe zoet zijn uw woorden voor mijn gehemelte,

zoeter dan honing voor mijn mond.

104 Uw regels geven mij inzicht,

daarom haat ik elk bedrieglijk pad.

105 Uw woord is een lamp voor mijn voet,

een licht op mijn pad.

106 Ik zweer mij te houden aan uw rechtvaardige voorschriften

en ik zal mijn eed gestand doen.

107 Ik ben zo diep vernederd,

houd mij in leven, HEER, zoals u hebt beloofd.

108 Aanvaard, HEER, de lof uit mijn mond

en onderwijs mij in uw voorschriften.

109 Mijn leven is voortdurend in gevaar,

maar uw wet vergeet ik niet.

110 Zondaars hebben voor mij een net gespannen,

maar ik wijk niet af van uw regels.

111 Uw richtlijnen zijn mijn eeuwig bezit,

ze zijn de vreugde van mijn hart.

112 Met hart en ziel ben ik bereid

uw wetten uit te voeren,

eeuwig, tot het einde toe.

113 Wankelmoedigen haat ik,

maar uw wet heb ik lief.

114 Bij u schuil ik, u bent mijn schild,

in uw woord stel ik mijn hoop.

115 Zondaars, ga weg van mij!

Ik wil de geboden volgen van mijn God.

116 Steun mij zoals u hebt beloofd, en ik zal leven,

beschaam mijn verwachting niet.

117 Sta mij bij, dan zal ik gered zijn,

altijd houd ik uw wetten voor ogen.

118 U verwerpt wie afdwalen van uw wetten,

hun bedrog loopt uit op niets.

119 Als schuim veracht u wie kwaad doen op aarde,

daarom heb ik uw richtlijnen lief.

120 Ik huiver van angst voor u,

uw vonnissen wekken mijn vrees.

121 Ik heb altijd gedaan wat recht is en wettig,

geef mij niet over aan mijn onderdrukkers.

122 Waarborg het geluk van uw dienaar,

sta niet toe dat hoogmoedigen mij verdrukken.

123 Mijn ogen smachten naar de redding die u brengt,

naar de gerechtigheid die u hebt beloofd.

124 Toon uw dienaar uw genade en trouw,

onderwijs mij in uw wetten.

125 Ik ben uw dienaar, geef mij inzicht,

dan leer ik uw richtlijnen kennen.

126 Het is tijd om in te grijpen, HEER,

overal wordt uw wet geschonden.

127 Maar ik, ik heb uw geboden lief,

meer dan goud, dan zuiver goud.

128 Ik richt mij naar al uw regels

en haat elk bedrieglijk pad.

129 Uw richtlijnen zijn voor mij een wonder,

daarom volg ik ze met heel mijn hart.

130 Als uw woorden opengaan, is er licht

en inzicht voor de eenvoudigen.

131 Dorstig opent zich mijn mond,

zo hunker ik naar uw geboden.

132 Keer u tot mij en wees mij genadig,

dat is het voorrecht van wie uw naam bemint.

133 Stuur mijn gangen zoals u hebt beloofd,

lever mij niet uit aan de macht van het kwaad,

134 verlos mij van de onderdrukking van mensen,

en ik zal mij houden aan uw regels.

135 Laat het licht van uw gelaat over mij schijnen,

onderwijs uw dienaar in uw wetten.

136 Beken van tranen vloeien uit mijn ogen,

want uw wet wordt niet onderhouden.

137 U bent rechtvaardig, HEER,

elk van uw voorschriften is juist.

138 De richtlijnen door u uitgevaardigd

zijn eerlijk en volkomen betrouwbaar.

139 Mijn hartstocht voor u verteert mij,

mijn belagers zijn uw woorden vergeten.

140 Uw woord is volkomen zuiver,

uw dienaar heeft het lief.

141 Al ben ik maar klein en niet in tel,

ik ben uw regels niet vergeten.

142 Uw gerechtigheid is gerechtigheid voor eeuwig,

uw wet berust op waarheid.

143 Al ben ik in nood en dreigt er gevaar,

uw geboden verheugen mij.

144 Uw richtlijnen zijn rechtvaardig tot in eeuwigheid,

geef mij inzicht, en ik zal leven.

145 Ik roep met heel mijn hart,

geef antwoord, HEER,

ik wil uw wetten volgen.

146 Ik roep u aan, red mij,

en ik zal mij houden aan uw richtlijnen.

147 Nog voor het morgenlicht roep ik om hulp,

in uw woord stel ik mijn hoop.

148 In de uren van de nacht houd ik mijn ogen geopend

en overdenk ik uw woord.

149 Luister goedgunstig naar mijn stem,

houd mij in leven, HEER, u bent rechtvaardig.

150 Mijn sluwe vervolgers zijn nabij,

ver zijn ze afgeweken van uw wet.

151 U bent nabij, HEER,

al uw geboden zijn betrouwbaar.

152 Sinds lang weet ik: uw richtlijnen

hebt u voor eeuwig vastgesteld.

153 Zie mijn ellende en red mij,

uw wet vergeet ik niet.

154 Strijd voor mij en verlos mij,

houd mij in leven zoals u hebt beloofd.

155 Redding blijft ver van de zondaars,

want uw wetten zoeken ze niet.

156 Groot is uw mededogen, HEER,

houd mij in leven, u bent rechtvaardig.

157 Met velen zijn mijn vervolgers en belagers,

toch wijk ik van uw richtlijnen niet af.

158 Ik zie de afvalligen en weerzin vervult mij,

want zij houden zich niet aan uw woord.

159 Zie hoe ik uw regels liefheb,

HEER, laat mij leven, u bent trouw.

160 Uw woord is volkomen betrouwbaar,

elk van uw voorschriften rechtvaardig en eeuwig.

161 Machtigen vervolgen mij zonder reden,

maar alleen voor uw woorden huivert mijn hart.

162 Ik schep vreugde in uw belofte,

als de vinder van een rijke buit.

163 Ik haat, ik verafschuw de leugen,

maar uw wet heb ik lief.

164 Ik zing u dagelijks zevenmaal lof

om uw rechtvaardige voorschriften.

165 Groot is de vrede voor wie uw wet beminnen,

zij vinden geen hindernis op hun weg.

166 Ik verwacht dat u mij redt, HEER,

uw geboden zal ik volbrengen.

167 Ik houd mij aan uw richtlijnen,

mijn ziel heeft ze innig lief.

168 Ik houd mij aan uw regels en richtlijnen,

al mijn wegen zijn u bekend.

169 Laat mijn hartenkreet u bereiken, HEER,

geef mij inzicht zoals u hebt beloofd,

170 laat mijn smeekbede tot u doordringen,

bevrijd mij zoals u hebt toegezegd.

171 Laten mijn lippen overvloeien van lof,

want u onderwijst mij in uw wetten,

172 laat mijn mond uw woord bezingen,

want al uw geboden zijn rechtvaardig.

173 Laat uw hand mij te hulp komen,

ik heb gekozen voor uw regels.

174 Ik verlang ernaar dat u mij redt, HEER,

uw wet verheugt mij.

175 Moge mijn ziel leven en u loven,

mogen uw voorschriften mijn hulp zijn.

176 Ik dwaal rond als een verloren schaap.

Zoek uw dienaar,

want ik vergeet uw geboden niet.

Psalm 119:1-88

2010-02-28T00:01:00.001+01:00

119

1 Gelukkig wie de volmaakte weg gaan

en leven naar de wet van de HEER,

2 gelukkig wie zijn richtlijnen volgen,

hem zoeken met heel hun hart.

3 Zij bedrijven geen onrecht,

maar gaan de wegen die hij wijst.

4 Uw regels hebt u gegeven

opdat wij ons eraan houden.

5 Laat toch mijn wegen recht zijn,

ik wil mij houden aan uw wetten.

6 Ik zal nooit beschaamd staan

als ik uw geboden in acht neem.

7 Ik zal u loven met een oprecht hart

als ik uw rechtvaardige voorschriften leer.

8 Ik zal mij houden aan uw wetten –

verlaat mij dan niet voorgoed.

9 Hoe kan wie jong is zuiver leven?

Door zich te houden aan uw woord.

10 Met heel mijn hart heb ik u gezocht,

laat mij niet afdwalen van uw geboden.

11 Uw belofte heb ik in mijn hart geborgen,

zo zal ik niet tegen u zondigen.

12 Geprezen bent u, HEER,

onderwijs mij in uw wetten.

13 Mijn lippen hebben uitgesproken

wat uw mond ons voorschreef.

14 Leven naar uw richtlijnen geeft mij vreugde,

meer vreugde dan rijkdom en overvloed.

15 Uw regels wil ik overdenken,

het oog op uw paden gericht.

16 Ik verheug mij in uw wetten,

uw woord zal ik niet vergeten.

17 Wees goed voor uw dienaar – dan zal ik leven

en mij houden aan uw woord.

18 Neem de sluier van mijn ogen – dan zal ik zien

hoe wonderlijk mooi uw wet is.

19 Ik ben een vreemdeling op aarde,

verberg uw geboden niet voor mij.

20 Mijn ziel kwijnt weg van verlangen

naar uw voorschriften, dag en nacht.

21 U zult de hoogmoedigen straffen,

de vervloekten die afdwalen van uw geboden.

22 Neem spot en verachting van mij weg,

want ik heb uw richtlijnen gevolgd.

23 Al spannen machtigen tegen mij samen,

uw dienaar blijft uw wetten overdenken.

24 Uw richtlijnen verheugen mij,

ze geven mij goede raad.

25 Mijn ziel ligt neergedrukt in het stof,

laat mij leven zoals u hebt beloofd.

26 Vertel ik u mijn wegen, dan antwoordt u.

Onderwijs mij in uw wetten.

27 Leer mij de weg van uw regels begrijpen,

en ik zal uw wonderen overdenken.

28 Mijn ziel schreit van verdriet,

richt mij op zoals u hebt beloofd.

29 Houd mij ver van bedrieglijke wegen

en leer mij genadig uw wet.

30 Ik heb de betrouwbare weg gekozen,

met uw voorschriften voor ogen.

31 Ik druk uw richtlijnen aan mijn hart,

HEER, maak mij niet beschaamd.

32 Ik zal voortgaan op de weg van uw geboden,

want u geeft mij ruimte.

33 Wijs mij, HEER, de weg van uw wetten,

dan volg ik die tot het einde toe.

34 Geef mij inzicht, en ik zal uw wet volgen,

hem onderhouden met heel mijn hart.

35 Laat mij het pad gaan van uw geboden,

dat is mij het liefst.

36 Neig mijn hart naar uw richtlijnen

en niet naar winstbejag.

37 Houd mijn ogen af van wat leeg is,

laat mij uw wegen gaan, en leven.

38 Kom uw belofte aan uw dienaar na,

dan zal ik van ontzag voor u vervuld zijn.

39 Houd spot van mij af: die beangstigt mij,

maar uw voorschriften maken mij gelukkig.

40 Hoe verlang ik naar uw regels,

doe mij leven in uw gerechtigheid.

41 Laat mij, HEER, uw trouw ervaren,

red mij, zoals u hebt beloofd.

42 Dan kan ik antwoorden wie mij bespot,

want ik vertrouw op uw woord.

43 Neem de waarheid nooit weg uit mijn mond,

in uw voorschriften stel ik mijn hoop.

44 Ik zal mij houden aan uw wet,

voor eeuwig en altijd.

45 Laat mij voortgaan op een ruime weg,

want steeds zoek ik uw regels.

46 Dan kan ik zelfs voor koningen getuigen

van uw richtlijnen, zonder schaamte.

47 Ik verheug mij in uw geboden,

ik heb ze lief.

48 Ik reikhals naar uw geboden,

ik heb ze lief.

Uw wetten blijf ik overdenken.

49 Denk aan het woord, tot uw dienaar gesproken,

waarmee u mij hoop hebt gegeven.

50 Dit is de troost in mijn ellende:

dat uw belofte mij doet leven.

51 Al lachen de hoogmoedigen mij ook uit,

ik wijk niet af van uw wet.

52 Ik denk aan uw eeuwige voorschriften,

HEER, daarin vind ik troost.

53 Ik ben ontzet over de zondaars

die uw wet verlaten.

54 Uw wetten zijn voor mij als liederen

in het huis waar ik als vreemdeling woon.

55 Zelfs in de nacht denk ik aan uw naam, HEER,

en houd ik mij aan uw wet.

56 Dit is mij gegeven:

dat ik uw regels volg.

57 HEER, mijn enig bezit, ik heb beloofd

mij te houden aan uw woorden.

58 Met heel mijn hart zoek ik uw gunst,

wees mij genadig zoals u hebt beloofd.

59 Ik heb nagedacht over de weg die ik ga

en volg weer het spoor van uw richtlijnen,

60 ik haast mij, en aarzel niet

mij te houden aan uw geboden.

61 Al zetten rondom mij zondaars hun strikken,

uw wet vergeet ik niet.

62 Midden in de nacht sta ik op en loof u

om uw rechtvaardige voorschriften.

63 Ik ben een vriend van allen die u vrezen

en zich houden aan uw regels.

64 De aarde is vol van uw trouw, HEER,

onderwijs mij in uw wetten.

65 U bent goed geweest voor uw dienaar,

HEER, zoals u hebt beloofd.

66 Leer mij goed oordelen en onderscheiden,

ik heb vertrouwen in uw geboden.

67 Voor ik vernederd werd, tastte ik mis,

nu houd ik mij aan uw woord.

68 U bent goed geweest en hebt goedgedaan,

onderwijs mij in uw wetten.

69 Hoogmoedigen beschuldigen mij vals,

maar ik volg uw regels, met heel mijn hart,

70 gevoelloos als vet is hun hart,

maar ik verheug mij in uw wet.

71 Het was goed voor mij dat ik vernederd werd,

zo leerde ik uw wetten kennen.

72 Goed voor mij is de wet uit uw mond,

beter dan een schat aan goud en zilver.

73 Uw handen hebben mij gemaakt en gevormd,

schenk mij inzicht, dan leer ik uw geboden.

74 Wie u vrezen zien mij met blijdschap,

in uw woord heb ik mijn hoop gesteld.

75 Ik weet het, HEER,

uw voorschriften zijn rechtvaardig,

en u vernederde mij in uw trouw.

76 Moge uw liefde mij vertroosten,

zoals u aan uw dienaar hebt beloofd.

77 Heb mededogen met mij, en ik zal leven,

uw wet verheugt mij.

78 Laat de hoogmoedigen beschaamd staan,

zij doen mij kwaad met hun leugens,

maar ik overdenk uw regels.

79 Laat mijn vriend zijn wie u vreest

en uw richtlijnen kent.

80 Laat mij volmaakt naar uw wetten leven,

dan zal ik niet beschaamd staan.

81 Mijn ziel smacht naar de redding die u brengt,

in uw woord heb ik mijn hoop gesteld.

82 Mijn ogen smachten naar uw belofte,

wanneer zult u mij troosten?

83 Al schrompel ik weg als een leren zak in de rook,

uw wetten vergeet ik niet.

84 Hoeveel dagen nog telt het leven van uw dienaar,

wanneer zult u mijn vervolgers berechten?

85 Ze hebben voor mij een kuil gegraven,

de hoogmoedigen die uw wet niet erkennen.

86 Elk van uw geboden is betrouwbaar,

maar leugens achtervolgen mij – kom mij te hulp!

87 Bijna was ik van de aarde verdwenen,

toch heb ik uw regels niet verlaten.

88 Blijf mij trouw, laat mij leven,

dan houd ik mij aan de richtlijn uit uw mond.

Psalm 94

2010-02-27T00:01:00.001+01:00

1 God van vergelding, HEER,

God van vergelding, verschijn in luister.

2 Verhef u, rechter van de aarde,

geef de hoogmoedigen hun loon.

3 Hoe lang nog zullen de wettelozen, HEER,

hoe lang nog zullen de wettelozen juichen,

4 de onrechtvaardigen het hoogste woord

voeren en trotse taal uitslaan?

5 Zij vertrappen uw volk, HEER,

onderdrukken uw liefste bezit,

6 weduwen en vreemdelingen doden ze,

kinderen zonder vader brengen ze om.

7 ‘De HEER ziet het niet,’ zeggen ze,

‘de God van Jakob merkt toch niets.’

8 Kom tot inzicht, onverstandigen.

Dwazen, worden jullie ooit wijs?

9 Hij heeft het oor geplant – zou hij niet horen?

het oog gevormd – zou hij niet zien?

10 Die de volken leidt, de mensen leert

en vermaant – zou hij niet straffen?

11 De HEER kent de mensen,

niet meer dan lucht zijn hun gedachten.

12 Gelukkig de mens, HEER, die door u wordt geleid

en onderwezen in uw wet en uw leer.

13 Hij zal rust vinden in kwade dagen,

terwijl voor de wettelozen een kuil wordt gegraven.

14 Nee, de HEER zal zijn volk niet verstoten,

zijn liefste bezit niet verlaten.

15 De rechtspraak voegt zich weer naar het recht,

de oprechten van hart sluiten zich aan.

16 Wie treedt voor mij op tegen die onrechtvaardigen,

wie beschermt mij tegen die schurken?

17 Had de HEER mij niet geholpen,

dan woonde ik al in de stilte van het graf.

18 Toen ik dacht: Mijn voet glijdt weg,

hield uw trouw mij staande, HEER.

19 Toen ik door zorgen werd overstelpt,

was uw troost de vreugde van mijn ziel.

20 Kiest u de kant van verdorven rechters,

die onheil stichten in naam van de wet?

21 Ze spannen samen tegen de rechtvaardigen

en veroordelen onschuldigen ter dood!

22 De HEER is mijn burcht geworden,

mijn God de rots waarop ik schuil.

23 Hij geeft de schuldigen het loon dat zij verdienen,

om hun onrecht brengt hij hen tot zwijgen,

de HEER, onze God, brengt hen voorgoed tot zwijgen.

1 Koningen 1-2

2010-02-26T00:01:00.006+01:00

1 Koningen

Salomo tot koning gezalfd

1 Koning David was op hoge leeftijd gekomen. Hoewel men hem met dekens toedekte, kon hij het niet meer warm krijgen. 2 Zijn hovelingen zeiden tegen hem: ‘Laat ons een jong meisje voor u zoeken, mijn heer en koning, dat u gezelschap kan houden en verzorgen. Laat haar in uw schoot slapen, dan zult u weer warm worden.’ 3 Ze gingen overal in Israël op zoek naar een mooi meisje, en de keus viel op Abisag uit de stad Sunem. Haar brachten ze bij de koning. 4 Ze was werkelijk bijzonder mooi. Ze verzorgde de koning en bediende hem, maar de koning had geen gemeenschap met haar.

5 Intussen liet Adonia, een zoon van David en Chaggit, zich erop voorstaan dat hij koning zou worden. Hij schafte zich wagens en paarden aan en nam een escorte van vijftig man in dienst. 6 Zijn vader viel hem toch nooit lastig met vragen over zijn doen en laten. Net als zijn oudere halfbroer Absalom was hij heel knap om te zien. 7 Hij verzekerde zich van de steun van Joab, de zoon van Seruja, en de priester Abjatar, 8 maar de priester Sadok, Benaja, de zoon van Jojada, en de profeet Natan steunden Adonia niet, evenmin als Simi, Reï en Davids helden. 9 Adonia hield een offerfeest in de buurt van de Slangensteen, bij de Rogelbron, waar hij vetgemeste schapen, geiten en runderen slachtte. Daarbij had hij al zijn broers, de koningszonen, uitgenodigd, en alle Judese hovelingen. 10 Maar de profeet Natan, Benaja en Davids helden had hij niet uitgenodigd, en zijn broer Salomo ook niet.

11 Natan zei tegen Batseba, de moeder van Salomo: ‘Hebt u het gehoord? Adonia, de zoon van Chaggit, is buiten medeweten van onze heer David tot koning uitgeroepen. 12 Laat mij u raad geven: stel uw leven en dat van uw zoon Salomo in veiligheid! 13 Ga naar koning David en zeg hem: “Hebt u, mijn heer en koning, mij niet zelf gezworen dat mijn zoon Salomo na u koning zou zijn, en dat hij op uw troon zou zitten? Waarom is Adonia dan koning geworden?” 14 Terwijl u met de koning spreekt, zal ik binnenkomen en uw woorden aanvullen.’ 15 Batseba ging het vertrek binnen waar de oude koning werd verzorgd door Abisag uit Sunem. 16 Ze knielde voor de koning neer en boog diep voorover, en hij vroeg haar wat ze wenste. 17 ‘Mijn heer,’ antwoordde ze, ‘u hebt me bij de HEER, uw God gezworen: “Jouw zoon Salomo zal na mij koning zijn, en hij zal op mijn troon zitten.” 18 Maar nu is buiten uw medeweten Adonia tot koning uitgeroepen. 19 Hij heeft een offerfeest gehouden en een stier en een groot aantal vetgemeste schapen en geiten geslacht. Alle koningszonen heeft hij uitgenodigd, en ook de priester Abjatar en opperbevelhebber Joab, maar uw dienaar Salomo niet. 20 Nu, mijn heer en koning, zijn de ogen van heel Israël op u gericht. Van u wil men horen wie er na u op uw troon zal zitten. 21 Anders zullen mijn zoon Salomo en ik na uw dood van hoogverraad beschuldigd worden.’ 22 Terwijl Batseba met de koning sprak, kwam de profeet Natan zijn opwachting maken. 23 Men kondigde de koning aan: ‘Natan de profeet!’ Natan knielde voor de koning neer, boog diep voorover 24 en vroeg: ‘Mijn heer en koning, hebt u niet gezegd: “Adonia zal koning zijn na mij, en hij zal op mijn troon zitten”? 25 Adonia is vandaag namelijk naar de Rogelbron gegaan om een offerfeest te houden. Hij heeft een stier en een groot aantal vetgemeste schapen en geiten geslacht. Alle koningszonen heeft hij uitgenodigd, en ook de bevelhebbers en de priester Abjatar. Nu zijn zij allen met hem aan het eten en drinken, en ze roepen: “Leve koning Adonia!” 26 Maar mij, uw dienaar, heeft hij niet uitgenodigd, evenmin als de priester Sadok, Benaja, de zoon van Jojada, en uw dienaar Salomo. 27 Als dit van u is uitgegaan, mijn heer en koning, waarom hebt u mij dan niet laten weten wie er na u op uw troon zou zitten?’

28 Koning David nam het woord en beval: ‘Laat Batseba hier komen.’ Batseba liep op de koning toe en ging voor hem staan, 29 en de koning zwoer: ‘Zo waar de HEER leeft, die mij steeds uit de nood heeft gered, 30 vandaag zal ik doen wat ik je bij de HEER, de God van Israël, gezworen heb: je zoon Salomo zal na mij koning zijn, en hij zal in mijn plaats op mijn troon zitten.’ 31 Batseba knielde neer, boog diep voorover en zei: ‘Moge mijn heer, koning David, leven tot in eeuwigheid.’

32 Toen beval koning David: ‘Laat de priester Sadok, de profeet Natan en Benaja, de zoon van Jojada, hier komen.’ Zij kwamen naar de koning toe 33 en deze zei: ‘Roep mijn hovelingen bijeen, laat mijn zoon Salomo op mijn eigen muildier rijden en begeleid hem naar de Gichonbron. 34 Daar moeten de priester Sadok en de profeet Natan hem zalven tot koning van Israël. Blaas vervolgens op de ramshoorn en roep: “Leve koning Salomo!” 35 Trek dan in zijn gevolg de stad weer binnen. Als hij hier aangekomen is, zal hij plaatsnemen op mijn troon en in mijn plaats koning zijn. Hem wijs ik aan als vorst over Israël en Juda.’ 36 Benaja antwoordde de koning: ‘Zo zij het! Moge de HEER, de God van mijn heer en koning, uw woorden bekrachtigen. 37 Moge de HEER Salomo terzijde staan zoals hij mijn heer en koning terzijde heeft gestaan, en moge hij zijn troon nog machtiger maken dan de troon van mijn heer, koning David.’ 38 De priester Sadok, de profeet Natan en Benaja met de Keretieten en Peletieten begeleidden Salomo, die op het muildier van koning David reed, naar de Gichonbron. 39 De priester Sadok nam de hoorn met olie, die hij uit het heiligdom had meegenomen, en zalfde Salomo. Toen werd er op de ramshoorn geblazen en iedereen riep: ‘Leve koning Salomo!’ 40 De hele menigte volgde hem terug naar het paleis. Ze bliezen op schalmeien en juichten zo luid, dat de aarde ervan dreunde.

41 Adonia en al zijn gasten waren juist aan het einde van de maaltijd gekomen toen dit rumoer tot hen doordrong. Toen Joab het geluid van de ramshoorn herkende, vroeg hij: ‘Waarom komt er zo’n lawaai uit de stad?’ 42 Hij was nog niet uitgesproken, of daar kwam Jonatan aan, de zoon van de priester Abjatar. Adonia zei: ‘Kom eens hier, op jou kan ik vertrouwen, dus je zult wel goed nieuws brengen.’ 43 Maar Jonatan antwoordde: ‘Integendeel! Onze heer, koning David, heeft Salomo tot koning uitgeroepen. 44 Hij heeft de priester Sadok en de profeet Natan met hem meegestuurd, en ook Benaja met de Keretieten en Peletieten. Ze hebben hem op het muildier van de koning laten rijden, 45 en bij de Gichonbron hebben Sadok en Natan hem tot koning gezalfd. Daarna gingen ze onder gejuich weer terug naar het paleis, en nu gonst heel de stad van vreugde; dat is het lawaai dat u hoort. 46 Bovendien heeft Salomo plaatsgenomen op de koningstroon. 47 Hovelingen kwamen onze heer, koning David, gelukwensen met de woorden: “Moge uw God de naam van Salomo nog groter maken dan uw naam en zijn troon nog machtiger dan de uwe.” Hierop boog de koning diep voorover op zijn bed. 48 Ook zei hij: “Geprezen zij de HEER, de God van Israël, dat ik zelf nog heb mogen meemaken dat hij mij een troonopvolger heeft gegeven.”’ 49 De schrik sloeg de gasten van Adonia om het hart. Allen stonden op en gingen snel naar huis. 50 Ook Adonia was bang voor Salomo. Hij ging naar het heiligdom en greep de horens van het altaar vast. 51 Men vertelde Salomo dat Adonia zich uit angst voor de koning aan de horens van het altaar had vastgeklampt met de woorden: ‘Laat koning Salomo mij eerst zweren dat hij mij niet ter dood zal laten brengen.’ 52 En Salomo zei: ‘Als hij zich behoorlijk gedraagt, zal hem geen haar worden gekrenkt, maar zodra hij een misstap begaat, zal hij sterven.’ 53 Koning Salomo liet hem van het altaar af halen. Adonia verscheen voor koning Salomo en knielde voor hem neer, en Salomo zei hem: ‘Je kunt gaan.’

Davids laatste wilsbeschikking

1 Toen David zijn einde voelde naderen, droeg hij zijn zoon Salomo op: 2 ‘Ik moet nu heengaan, net als iedereen. Wees sterk en laat zien dat je een man bent. 3 Houd je aan je verplichtingen tegenover de HEER, je God: gehoorzaam hem en neem zijn bepalingen, geboden, rechtsregels en voorschriften in acht, zoals die zijn vastgelegd in de wetten van Mozes. Dan zul je slagen in alles wat je doet en onderneemt, 4 en dan zal de HEER zijn woord aan mij gestand doen: Als je zonen het rechte pad houden en mij met hart en ziel toegewijd blijven, dan zal er altijd een van jouw nakomelingen op de troon van Israël zitten. 5 En er is nog iets: je weet wat Joab, de zoon van Seruja, mij heeft aangedaan – wat hij de twee opperbevelhebbers van het leger van Israël heeft aangedaan, Abner, de zoon van Ner, en Amasa, de zoon van Jeter. Die heeft hij vermoord. Hij heeft nodeloos bloed vergoten in vredestijd en zo zijn soldateneer met bloed bevlekt. 6 Laat je door je wijsheid leiden en gun hem geen vredige dood op zijn oude dag. 7 Maar de zonen van Barzillai uit Gilead moet je goed behandelen. Laat hen aan je hof te gast zijn, want zij hebben mij gastvrij onthaald toen ik op de vlucht was voor je broer Absalom. 8 Dan is er nog de Benjaminiet Simi, de zoon van Gera, uit Bachurim. Hij heeft me de vreselijkste verwensingen naar het hoofd geslingerd toen ik op weg was naar Machanaïm. Later is hij me bij de Jordaan tegemoet gekomen, en toen heb ik hem bij de HEER gezworen dat ik hem niet ter dood zou brengen. 9 Maar jij moet hem niet ongestraft laten. Je bent een verstandig man, dus je weet wat je te doen staat: laat hem op zijn oude dag een gewelddadige dood sterven.’

10 David stierf en werd begraven in de Davidsburcht. 11 Veertig jaar lang was hij koning van Israël geweest: zeven jaar in Hebron en drieëndertig jaar in Jeruzalem. 12 Salomo besteeg de troon van zijn vader David en regeerde met vaste hand.

13 Op zekere dag wendde Adonia, de zoon van Chaggit, zich tot Batseba, de moeder van Salomo. ‘Kan ik u met een gerust hart ontvangen?’ vroeg ze. ‘Wees gerust,’ antwoordde hij, 14 ‘ik wil u alleen maar iets vragen.’ ‘Ga uw gang,’ zei Batseba. 15 Toen zei Adonia: ‘U weet dat het koningschap mij toekwam; heel Israël verwachtte dat ik koning zou worden. Maar de HEER besliste anders en het koningschap ging over op mijn broer. 16 Nu heb ik een verzoek aan u, alstublieft, weiger het me niet.’ ‘Ga verder,’ zei Batseba. 17 ‘Wilt u aan Salomo, de koning, vragen of hij me de hand schenkt van Abisag uit Sunem? U zal hij het immers niet weigeren.’ 18 ‘Goed,’ zei Batseba, ‘ik zal bij de koning voor u pleiten.’ 19 Batseba ging naar de koning om met hem over Adonia te spreken. De koning stond op, kwam haar tegemoet en knielde voor haar. Toen ging hij weer zitten en liet voor de koningin-moeder een tweede troon aandragen. Ze nam plaats aan zijn rechterhand 20 en zei: ‘Ik heb een klein verzoekje aan u, alstublieft, weiger het me niet.’ De koning antwoordde: ‘Vraagt u maar, moeder, ik zal het u niet weigeren.’ 21 Batseba vroeg: ‘Kan uw broer Adonia de hand krijgen van Abisag uit Sunem?’ 22 Koning Salomo antwoordde zijn moeder: ‘Waarom vraagt u voor Adonia de hand van Abisag? Dan kunt u net zo goed het koningschap voor hem opeisen! Hij is immers ouder dan ik. Als u voor hem pleit, pleit u ook voor Abjatar en Joab!’ 23 Toen zwoer de koning bij de HEER: ‘God mag met mij doen wat hij wil als Adonia dit verzoek niet met zijn leven zal bekopen! 24 Zo waar de HEER leeft, die mij heeft aangesteld en me op de troon van mijn vader David heeft geplaatst en die mijn koningshuis gevestigd heeft zoals hij had beloofd, zo waar zal Adonia vandaag nog sterven!’ 25 Benaja, de zoon van Jojada, werd door koning Salomo belast met de opdracht Adonia ter dood te brengen.

26 Tegen de priester Abjatar zei de koning: ‘Ga terug naar Anatot, naar uw landerijen. Eigenlijk verdient u de doodstraf, maar voor deze keer zal ik u niet terechtstellen, omdat u de ark van God, de HEER, voor mijn vader David uit hebt gedragen en alle ellende met hem hebt gedeeld.’ 27 Salomo ontzette Abjatar uit het priesterambt en liet zo in vervulling gaan wat de HEER in Silo over Eli en zijn familie had verkondigd.

28 Toen Joab hiervan hoorde, vluchtte hij naar het heiligdom van de HEER en greep de horens van het altaar vast. Hij had immers de zijde van Adonia gekozen, hoewel hij Absalom niet had gesteund. 29 Men vertelde Salomo dat Joab zijn toevlucht had gezocht in het heiligdom van de HEER en zich daar aan het altaar had vastgeklampt. Salomo gaf Benaja opdracht om hem ter dood te brengen. 30 Benaja ging naar het heiligdom van de HEER en zei tegen Joab: ‘De koning zegt: “Kom naar buiten!”’ ‘Nee!’ antwoordde Joab. ‘Hier zal ik sterven.’ Benaja bracht deze weigering aan de koning over: ‘Joab zegt: “Hier zal ik sterven.”’ 31 Toen zei de koning: ‘Doe zoals hij zegt: dood hem, maar zorg wel dat hij begraven wordt. Door hem te doden zuivert u mij en mijn koningshuis van het onschuldig bloed dat hij vergoten heeft. 32 De HEER zal het hem met de dood laten bekopen dat hij twee mannen heeft vermoord die allebei beter en rechtvaardiger waren dan hij. Buiten medeweten van mijn vader David heeft hij hen gedood: Abner, de zoon van Ner, de opperbevelhebber van het leger van Israël, en Amasa, de zoon van Jeter, de opperbevelhebber van het leger van Juda. 33 Moge hun bloed gewroken worden aan Joab en al zijn nakomelingen; de HEER geve dat de nakomelingen en het koningshuis van David in vrede voortbestaan.’ 34 Benaja ging terug naar Joab en bracht hem ter dood. Hij werd bijgezet in zijn familiegraf in de woestijn. 35 In Joabs plaats werd Benaja, de zoon van Jojada, door de koning benoemd tot opperbevelhebber van het leger; de priester Sadok was benoemd in de functie van Abjatar.

36 Vervolgens ontbood de koning Simi, de zoon van Gera, en zei tegen hem: ‘U kunt in Jeruzalem voor uzelf een huis bouwen en er gaan wonen, maar u mag de stad niet verlaten om ergens anders heen te gaan. 37 Zodra u de stad verlaat en de Kidron oversteekt, bent u ten dode opgeschreven, wees daarvan verzekerd. U hebt uw dood dan aan uzelf te wijten.’ 38 Simi antwoordde: ‘Het is goed, mijn heer en koning, ik zal doen wat u zegt,’ en hij bleef in Jeruzalem wonen. 39 Maar na verloop van drie jaar liepen twee van zijn slaven weg naar Achis, de zoon van Maächa, de koning van Gat. Toen Simi vernam waar zijn slaven waren, 40 zadelde hij zijn ezel en vertrok hij naar Gat, om ze bij Achis op te halen en terug te brengen naar Jeruzalem. 41 Toen koning Salomo vernam dat Simi van Jeruzalem naar Gat was gegaan en weer was teruggekomen, 42 ontbood hij hem en zei: ‘Heb ik u niet bij de HEER gezworen en gewaarschuwd dat u ten dode opgeschreven zou zijn wanneer u de stad zou verlaten om ergens anders heen te gaan? En hebt u toen niet geantwoord: “Ik heb het gehoord, het is goed”? 43 Waarom hebt u zich niet gehouden aan de eed die ik de HEER gezworen heb, en mijn bevel niet opgevolgd?’ 44 En de koning vervolgde: ‘U weet maar al te goed wat u mijn vader David hebt aangedaan. De HEER zal u uw wandaad vergelden; 45 maar ik, koning Salomo, ben gezegend, en Davids troon zal nooit wankelen voor de HEER.’ 46 De koning gaf Benaja opdracht om Simi ter dood te brengen.

Zo kreeg Salomo de macht stevig in handen.

Psalm 37

2010-02-26T00:01:00.005+01:00

1 Van David.

Erger je niet aan slechte mensen,

wees niet jaloers op wie kwaad doen,

2 zij verdorren snel als gras,

zij verwelken als het jonge groen.

3 Vertrouw op de HEER en doe het goede,

bewoon het land en leef er veilig.

4 Zoek je geluk bij de HEER,

hij zal geven wat je hart verlangt.

5 Leg je leven in de handen van de HEER,

vertrouw op hem, hij zal dit voor je doen:

6 het recht zal dagen als het morgenlicht,

de gerechtigheid stralen als de middagzon.

7 Blijf kalm en wacht op de HEER,

erger je niet aan wie slaagt in het leven,

aan wie met listen te werk gaat.

8 Wind je niet op, laat je woede varen,

erger je niet, dat brengt maar onheil.

9 Slechte mensen worden verdelgd,

wie hopen op de HEER, zullen het land bezitten.

10 Nog even, en verdwenen is de zondaar,

je kijkt waar hij is, maar vindt hem niet.

11 Wie nederig zijn, zullen het land bezitten

en gelukkig leven in overvloed en vrede.

12 De zondaar belaagt de rechtvaardige

met een grijns op zijn gezicht.

13 Maar de Heer lacht hem uit

en ziet de dag al van zijn ondergang.

14 Zondaars trekken hun zwaard

en spannen hun boog,

om zwakken en armen te doden,

om af te slachten wie eerlijk hun weg gaan.

15 Maar het zwaard dringt in hun eigen hart

en hun bogen worden gebroken.

16 Beter het weinige dat een rechtvaardige heeft

dan de rijkdom van talloze zondaars.

17 De macht van de zondaars wordt gebroken,

maar de HEER zal de rechtvaardigen steunen.

18 De HEER trekt zich het lot van onschuldigen aan,

hun bezit blijft voor eeuwig behouden.

19 Zij worden niet teleurgesteld in kwade dagen,

in tijden van hongersnood hebben zij te eten.

20 De zondaars zullen ten onder gaan,

de vijanden van de HEER verdwijnen

als bloemen in het veld, verdwijnen als rook.

21 De zondaar vraagt te leen en brengt niet terug,

de rechtvaardige geeft, uit mededogen.

22 Gods gezegenden zullen het land bezitten,

de vervloekten worden verdelgd.

23 Wie de HEER welgevallig is,

mag zijn weg gaan met vaste tred.

24 Al komt hij ten val, hij blijft niet liggen,

want de HEER richt hem op.

25 Ooit was ik jong, nu ben ik oud,

en nooit zag ik dat een rechtvaardige werd verlaten,

nooit zag ik zijn kinderen zoeken naar brood;

26 hij is vol mededogen en leent uit, elke dag,

voor zijn kinderen is hij een zegen.

27 Mijd het kwade en doe het goede,

en je zult voor eeuwig wonen in het land,

28 want de HEER heeft gerechtigheid lief,

wie hem trouw zijn, verlaat hij niet.

Zij blijven voor eeuwig behouden,

maar het nageslacht van zondaars wordt verdelgd.

29 De rechtvaardigen zullen het land bezitten

en het bewonen, hun leven lang.

30 De mond van de rechtvaardige spreekt wijsheid,

zijn tong spreekt gerechtigheid,

31 hij draagt de wet van God in zijn hart

en zijn voeten struikelen niet.

32 De zondaar loert op de rechtvaardige

en zoekt een kans om hem te doden,

33 maar de HEER laat zijn dienaar niet los:

wordt hij aangeklaagd, vrijspraak zal volgen.

34 Vestig je hoop op de HEER

en blijf op de weg die hij wijst,

hij zal je aanzien geven en grondbezit,

je zult beleven dat zondaars worden verdelgd.

35 Ik heb een zondaar gezien, een uitbuiter,

hij groeide uit als een woekerende laurier;

36 op een dag was hij verdwenen,

ik zocht hem en ik vond hem niet.

37 Zie de onschuldigen, kijk naar de oprechten:

wie vredelievend zijn hebben de toekomst.

38 Maar zondaars worden verdelgd,

er is geen toekomst voor een slecht mens.

39 De rechtvaardigen vinden redding bij de HEER,

hij is hun toevlucht in tijden van nood.

40 De HEER heeft hen altijd geholpen en bevrijd,

hij bevrijdt hen ook nu van de zondaars, hij redt hen,

want zij schuilen bij hem.

Psalm 71

2010-02-26T00:01:00.004+01:00

1 Bij u, HEER, schuil ik,

maak mij nooit te schande,

2 red en bevrijd mij, doe mij recht,

hoor mij en kom mij te hulp.

3 Wees de rots waarop ik kan wonen,

waar ik altijd heen kan gaan.

U hebt mijn redding bevolen,

mijn rots en mijn burcht, dat bent u.

4 Mijn God, bevrijd mij uit de hand van schurken,

uit de greep van wrede onderdrukkers.

5 U bent mijn enige hoop,

HEER, mijn God,

van jongs af vertrouw ik op u.

6 Al vanaf mijn geboorte steun ik op u,

al in de moederschoot was u het die mij droeg,

u wil ik altijd loven.

7 Voor velen ben ik een teken,

u bent mijn veilige schuilplaats.

8 Heel de dag is mijn mond

vervuld van uw lof en uw luister.

9 Verstoot mij niet nu ik oud word,

verlaat mij niet nu mijn kracht bezwijkt.

10 Mijn vijanden spreken over mij,

ze loeren op mij en spannen samen,

11 ze zeggen: ‘God heeft hem verlaten,

jaag hem op, grijp hem, niemand die hem redt.’

12 God, blijf niet ver van mij,

mijn God, kom mij haastig te hulp,

13 laat mijn tegenstanders van schaamte bezwijken,

wie mijn ongeluk zoeken, met schande worden bedekt.

14 Ik blijf naar u uitzien, altijd,

u lof brengen, meer en meer.

15 Mijn mond verhaalt van uw gerechtigheid,

van uw reddende daden, dag aan dag,

hun aantal kan ik niet tellen.

16 Spreken zal ik over uw macht, HEER, mijn God,

de rechtvaardigheid roemen van u alleen.

17 God, u onderwees mij van jongs af aan,

en steeds nog vertel ik uw wonderen.

18 Nu ik oud en grijs ben,

verlaat mij niet, o God,

zodat ik het nageslacht, elk nieuw kind,

kan verhalen van de macht van uw arm.

19 Uw gerechtigheid rijst hoog op, o God,

u hebt grootse daden verricht.

God, wie is aan u gelijk?

20 U hebt mij doen zien

veel ellende en nood –

laat mij nu herleven,

laat mij herrijzen

uit de diepten van de aarde.

21 Verhoog mij in aanzien,

omgeef mij met uw troost.

22 Dan zal ik u loven bij het spel op de harp,

u en uw trouw, mijn God.

Ik zal voor u zingen bij de lier,

Heilige van Israël.

23 Mijn lippen zullen juichen wanneer ik voor u zing,

ik zal jubelen omdat u mij hebt verlost.

24 Mijn tong zal heel de dag van uw gerechtigheid spreken:

wie mijn ongeluk zoekt, zal te schande staan.

Psalm 111-118

2010-02-25T00:01:00.001+01:00

111

1 Halleluja!

Ik wil de HEER loven met heel mijn hart

in de grote kring van oprechten.

2 Machtig zijn de werken van de HEER,

wie ze liefheeft, onderzoekt ze.

3 Zijn daden hebben glans en glorie,

zijn rechtvaardigheid houdt stand, voor altijd.

4 Hij stelde een gedenkdag in voor zijn wonderen,

genadig en liefdevol is de HEER.

5 Hij gaf voedsel aan wie hem vrezen,

eeuwig gedenkt hij zijn verbond.

6 Hij toonde zijn volk de kracht van zijn daden

en gaf hun het land van andere volken.

7 Waarheid en recht zijn het werk van zijn handen,

uit al zijn regels blijkt zijn trouw,

8 ze zijn onwrikbaar, voor altijd en eeuwig,

gemaakt volgens waarheid en recht.

9 Hij heeft zijn volk verlossing gebracht,

voor eeuwig zijn verbond ingesteld.

Heilig en ontzagwekkend is zijn naam.

10 Het begin van wijsheid is ontzag voor de HEER,

wie leeft naar zijn wet, getuigt van goed inzicht.

Zijn roem houdt stand, voor altijd.

112

1 Halleluja!

Gelukkig de mens met ontzag voor de HEER

en met liefde voor zijn geboden.

2 Zijn nageslacht geniet aanzien in het hele land,

de oprechten worden gezegend.

3 Rijkdom en weelde bewonen zijn huis,

en zijn rechtvaardigheid houdt stand, voor altijd.

4 Hij straalt voor de oprechten als licht in het duister,

genadig, liefdevol en rechtvaardig.

5 Goed gaat het wie genadig is en vrijgevig,

wie zijn zaken eerlijk behartigt.

6 De rechtvaardige komt nooit ten val,

men zal hem eeuwig gedenken.

7 Voor een vals gerucht zal hij niet vrezen,

hij is standvastig en vertrouwt op de HEER.

8 Standvastig is zijn hart en zonder vrees.

Aan het eind ziet hij zijn vijanden verslagen.

9 Gul deelt hij uit aan de armen,

zijn rechtvaardigheid houdt stand, voor altijd,

hij zal stijgen in aanzien en eer.

10 Kwaadwilligen zien het met ergernis aan,

ze verbijten zich en verliezen de moed,

al hun plannen gaan op in rook.

113

1 Halleluja!

Loof, dienaars van de HEER,

loof de naam van de HEER.

2 De naam van de HEER zij geprezen

van nu tot in eeuwigheid.

3 Van waar de zon opkomt tot waar zij ondergaat,

zij geloofd de naam van de HEER.

4 Verheven boven alle volken is de HEER,

verheven boven de hemel zijn luister.

5 Wie is gelijk aan de HEER, onze God,

die hoog daar boven zijn woning heeft,

6 die zijn oog richt naar beneden,

wie in de hemel en op de aarde?

7 Hij verheft uit het stof wie berooid is,

uit het vuil tilt hij op wie alles ontbeert.

8 Hij laat hem wonen bij hooggeplaatsten,

bij de hoogsten van zijn volk.

9 De onvruchtbare vrouw laat hij wonen in het huis,

een vrolijke moeder van kinderen.

Halleluja!

114

1 Toen Israël wegtrok uit Egypte,

het volk van Jakob dat vreemdtalige land verliet,

2 werd Juda zijn heiligdom,

Israël zijn koninkrijk.

3 De zee zag en vluchtte,

de Jordaan trok zich terug,

4 de bergen schrokken op als rammen,

als lammeren sprongen de heuvels op.

5 Waarvoor, zee, neem je de vlucht,

Jordaan, trek jij je terug?

6 Waarvoor, bergen, schrikken jullie op als rammen,

springen jullie, heuvels, als lammeren op?

7 ‘Voor het aanschijn van de Heer, – beef, aarde! –

voor het aanschijn van de God van Jakob.

8 Hij verandert de rots in een bron,

hard gesteente in een stroom van water.’

115

1 Niet ons, HEER, niet ons,

geef uw naam alle eer,

om uw liefde, uw trouw.

2 Waarom zeggen de volken:

‘Waar is die God van hen?’

3 Onze God is in de hemel,

hij doet wat hem behaagt.

4 Hun goden zijn van zilver en goud,

gemaakt door mensenhanden.

5 Ze hebben een mond, maar kunnen niet spreken,

ze hebben ogen, maar kunnen niet zien,

6 ze hebben oren, maar kunnen niet horen,

ze hebben een neus, maar kunnen niet ruiken.

7 Hun handen kunnen niet tasten,

hun voeten kunnen niet lopen,

geen geluid komt uit hun keel.

8 Zoals zij, zo worden ook hun makers,

en ieder die op hen vertrouwt.

9 Israël, vertrouw op de HEER

– hun hulp is hij, hun schild –

10 huis van Aäron, vertrouw op de HEER

– hun hulp is hij, hun schild –

11 wie de HEER vrezen, vertrouw op de HEER

– hun hulp is hij, hun schild.

12 De HEER gedenkt en zegent ons,

zegenen zal hij het volk van Israël,

zegenen het huis van Aäron,

13 zegenen wie de HEER vrezen,

van klein tot groot.

14 Moge de HEER u talrijk maken,

u en uw kinderen.

15 Moge de HEER u zegenen,

hij die hemel en aarde gemaakt heeft.

16 De hemel is de hemel van de HEER,

de aarde heeft hij aan de mensen gegeven.

17 Niet de doden loven de HEER,

niet wie zijn afgedaald in de stilte,

18 wij zijn het, wij zegenen de HEER,

van nu tot in eeuwigheid.

Halleluja!

116

1 De HEER heb ik lief, hij hoort

mijn stem, mijn smeken,

2 hij luistert naar mij,

ik roep hem aan, mijn leven lang.

3 Banden van de dood omknelden mij,

angsten van het dodenrijk grepen mij aan,

ik voelde angst en pijn.

4 Toen riep ik de naam van de HEER:

‘HEER, red toch mijn leven!’

5 De HEER is genadig en rechtvaardig,

onze God is een God van ontferming,

6 de HEER beschermt de eenvoudigen,

machteloos was ik en hij heeft mij bevrijd.

7 Kom weer tot rust, mijn ziel,

de HEER is je te hulp gekomen.

8 Ja, u hebt mijn leven ontrukt aan de dood,

mijn ogen gedroogd van tranen,

mijn voeten voor struikelen behoed.

9 Ik mag wandelen in het land van de levenden

onder het oog van de HEER.

10 Ik bleef vertrouwen, ook al zei ik:

‘Ik ben diep ongelukkig.’

11 Al te snel dacht ik:

Geen mens die zijn woord houdt.

12 Hoe kan ik de HEER vergoeden

wat hij voor mij heeft gedaan?

13 Ik zal de beker van bevrijding heffen,

de naam aanroepen van de HEER

14 en mijn geloften aan de HEER inlossen

in het bijzijn van heel zijn volk.

15 Met pijn ziet de HEER

de dood van zijn getrouwen.

16 Ach, HEER, ik ben uw dienaar,

uw dienaar ben ik, de zoon van uw dienares:

u hebt mijn boeien verbroken.

17 U wil ik een dankoffer brengen.

Ik zal de naam aanroepen van de HEER

18 en mijn geloften aan de HEER inlossen

in het bijzijn van heel zijn volk,

19 in de voorhoven van het huis van de HEER,

binnen uw muren, Jeruzalem.

Halleluja!

117

1 Loof de HEER, alle volken,

prijs hem, alle naties:

2 zijn liefde voor ons is overstelpend,

eeuwig duurt de trouw van de HEER.

Halleluja!

118

1 Loof de HEER, want hij is goed,

eeuwig duurt zijn trouw.

2 Laat Israël zeggen:

‘Eeuwig duurt zijn trouw’ –

3 het huis van Aäron zeggen:

‘Eeuwig duurt zijn trouw’ –

4 wie de HEER vreest, zeggen:

‘Eeuwig duurt zijn trouw.’

5 In mijn nood heb ik geroepen: ‘HEER!’

En de HEER antwoordde, hij gaf mij ruimte.

6 Met de HEER aan mijn zijde heb ik niets te vrezen,

wat kunnen mensen mij doen?

7 Met de HEER, mijn helper, aan mijn zijde,

kijk ik op mijn haters neer.

8 Beter te schuilen bij de HEER

dan te vertrouwen op mensen.

9 Beter te schuilen bij de HEER

dan te vertrouwen op mannen met macht.

10 Alle volken hadden mij ingesloten

– ik weerstond ze met de naam van de HEER –

11 ze sloten mij van alle kanten in

– ik weerstond ze met de naam van de HEER –

12 ze sloten mij in als een zwerm bijen

maar doofden snel als een vuur van dorens

– ik weerstond ze met de naam van de HEER.

13 Jullie sloegen mij en ik viel,

maar de HEER heeft geholpen.

14 De HEER is mijn sterkte, mijn lied,

hij gaf mij de overwinning.

15 Hoor, gejubel om de overwinning

in de tenten van de rechtvaardigen:

de rechterhand van de HEER doet machtige daden,

16 de rechterhand van de HEER verheft mij,

de rechterhand van de HEER doet machtige daden.

17 Ik zal niet sterven, maar leven

en de daden van de HEER verhalen:

18 de HEER heeft mij gestraft,

maar mij niet prijsgegeven aan de dood.

19 Open voor mij de poorten van de gerechtigheid,

ik wil binnengaan om de HEER te loven.

20 Dit is de poort die leidt naar de HEER,

hier gaan de rechtvaardigen binnen.

21 Ik wil u loven omdat u antwoordde

en mij de overwinning gaf.

22 De steen die de bouwers afkeurden

is een hoeksteen geworden.

23 Dit is het werk van de HEER,

een wonder in onze ogen.

24 Dit is de dag die de HEER heeft gemaakt,

laten wij juichen en ons verheugen.

25 HEER, geef ons de overwinning,

HEER, geef ons voorspoed.

26 Gezegend wie komt met de naam van de HEER.

Wij zegenen u vanuit het huis van de HEER.

27 De HEER is God, hij heeft ons licht gebracht.

Vier feest en ga met groene twijgen

tot aan de horens van het altaar.

28 U bent mijn God, u zal ik loven,

hoog zal ik u prijzen, mijn God.

29 Loof de HEER, want hij is goed,

eeuwig duurt zijn trouw.

1 Kronieken 26-29

2010-02-24T00:01:00.005+01:00

De poortwachters

1 De afdelingen van de poortwachters:

Uit de familie van Korach: Meselemja, de zoon van Kore uit de familie van Asaf. 2 Meselemja had de volgende zonen: Zecharja, de oudste, Jediaël, de tweede, Zebadja, de derde, Jatniël, de vierde, 3 Elam, de vijfde, Jochanan, de zesde, en Eljoënai, de zevende. 4 Obed-Edom had de volgende zonen: Semaja, de oudste, Jozabad, de tweede, Joach, de derde, Sachar, de vierde, Netanel, de vijfde, 5 Ammiël, de zesde, Issachar, de zevende, en Peülletai, de achtste – God had hem rijk gezegend. 6 De zonen die Obed-Edoms zoon Semaja kreeg, waren gezaghebbende familiehoofden, want het waren dappere krijgslieden. 7 Zonen van Semaja: Otni, Refaël, Obed en Elzabad. Zijn verwanten Elihu en Semachjahu waren eveneens dappere mannen. 8 Zij en hun zonen en neven waren allen nakomelingen van Obed-Edom, stuk voor stuk dappere, op hun taak berekende mannen: tweeënzestig man uit de familie van Obed-Edom. 9 Meselemja had achttien zonen en broers, allemaal dappere mannen. 10 Chosa, uit de familie van Merari, had de volgende zonen: Simri, de belangrijkste – hij was niet de oudste, maar zijn vader had hem boven zijn broers verheven –, 11 Chilkia, de tweede, Tebaljahu, de derde, en Zecharja, de vierde. Alle zonen en broers meegerekend telde de familie van Chosa dertien mannen.

12 Net zoals hun verwanten deden ook de poortwachters, in afdelingen ingedeeld naar hun hoofdmannen, bij toerbeurt dienst bij de tempel van de HEER. 13 De verschillende poorten werden door loting aan de hoofdmannen toegewezen, zonder onderscheid te maken tussen jong en oud. 14 Het lot voor de wacht in het oosten viel op Selemja. Daarna werd er geloot voor zijn zoon Zecharja, een wijze raadsman. Zijn lot viel op het noorden. 15 Het lot van Obed-Edom viel op het zuiden, dat van zijn zonen op de voorraadkamers, 16 en dat van Suppim en Chosa op het westen, met de Sallechetpoort aan het eind van de Trappenstraat. Voor alle wachtdiensten gold hetzelfde: 17 dagelijks stonden er zes Levieten in het oosten, vier in het noorden, vier in het zuiden, bij de voorraadkamers telkens twee 18 en bij de zuilengang in het westen vier aan de straatkant en twee in de zuilengang. 19 Dit waren de afdelingen van de poortwachters uit de familie van Korach en de familie van Merari.

De schatbewaarders, rechters en bestuursambtenaren

20 Andere Levieten kregen de volgende taken:

Achia werd belast met het toezicht op de schatkamers van de tempel van God en de schatkamers waar de wijgeschenken werden bewaard. 21-22 Ook Jechiëls nakomelingen Zetam en zijn broer Joël, uit de familie van Ladan, werden belast met het toezicht op de schatkamers van de tempel van de HEER. De hoofden van de familie van de Gersoniet Ladan waren namelijk afstammelingen van Jechiël. 22 [21–22]

23 De afstammelingen van Amram, Jishar, Chebron en Uzziël kregen de volgende taken: 24 Sebuel, een afstammeling van Mozes’ zoon Gersom, werd opperschatbewaarder. 25 Een familielid van hem was Selomit, de zoon van Zichri, die de zoon was van Joram, de zoon van Jesaja, de zoon van Rechabja, de zoon van Eliëzer. 26 Deze Selomit en zijn verwanten werden belast met het toezicht op de schatkamers waar de wijgeschenken werden bewaard die door koning David, de familiehoofden, de bevelhebbers over duizend en die over honderd man en de legeraanvoerders aan de HEER waren afgestaan; 27 zij hadden steeds een deel van hun oorlogsbuit geheiligd om het heiligdom van de HEER te onderhouden. 28 Ook de voorwerpen die aan de HEER waren afgestaan door de ziener Samuel, door Saul, de zoon van Kis, Abner, de zoon van Ner, Joab, de zoon van Seruja, en vele anderen, werden toevertrouwd aan de zorg van Selomit en zijn familie.

29 Kenanja en zijn zonen, uit de familie van Jishar, werden benoemd als griffiers en rechters buiten Jeruzalem. 30 Chasabja en zijn verwanten, zeventienhonderd aanzienlijke mannen uit de familie van Chebron, behartigden de staatszaken van Israël in het gebied ten westen van de Jordaan. Zij dienden zowel de belangen van de HEER als de belangen van de koning. 31 Jeria, het hoofd van de familie van Chebron – toen de stamboom van zijn familie in het veertigste regeringsjaar van David werd onderzocht, bleek in Jazer in Gilead een aantal aanzienlijke personen te wonen – 32 werd met zijn verwanten, zevenentwintighonderd aanzienlijke familiehoofden, door koning David belast met het toezicht op de godsdienstige en bestuurlijke zaken in de stamgebieden van Ruben, Gad en Oost-Manasse.

Indeling van de overige Israëlieten

1 Hier volgen de Israëlieten die in afdelingen van vierentwintigduizend man bij toerbeurt één maand per jaar opkwamen, met hun familiehoofden en de bevelhebbers over de eenheden van duizend en van honderd man, die samen met hun ambtenaren alles wat de dienstplicht betrof voor de koning regelden. 2-3 Aan het hoofd van de eerste afdeling, voor de eerste maand, stond Jasobam, de zoon van Zabdiël, uit de familie van Peres. Zijn afdeling telde vierentwintigduizend man. Hij voerde het bevel over de legeraanvoerders van de eerste maand. 3 [2–3] 4 Aan het hoofd van de afdeling voor de tweede maand stond Dodai uit Achoach. Zijn afdeling stond onder bevel van Miklot en telde vierentwintigduizend man. 5 Bevelhebber van de derde afdeling, voor de derde maand, was Benaja, de zoon van de hogepriester Jojada. Zijn afdeling telde vierentwintigduizend man. 6 Dit was de beroemde Benaja, een van de dertig helden, en wel hun aanvoerder. Daarom stond zijn afdeling onder bevel van zijn zoon Ammizabad. 7 De vierde afdeling, voor de vierde maand, stond onder bevel van Asaël, de broer van Joab, en na zijn dood onder bevel van zijn zoon Zebadja. Zijn afdeling telde vierentwintigduizend man. 8 De vijfde afdeling, voor de vijfde maand, stond onder bevel van legeroverste Samhut uit Jizrach. Zijn afdeling telde vierentwintigduizend man. 9 De zesde afdeling, voor de zesde maand, stond onder bevel van Ira, de zoon van Ikkes, uit Tekoa. Zijn afdeling telde vierentwintigduizend man. 10 De zevende afdeling, voor de zevende maand, stond onder bevel van Cheles uit Pelon, uit de stam Efraïm. Zijn afdeling telde vierentwintigduizend man. 11 De achtste afdeling, voor de achtste maand, stond onder bevel van Sibbechai uit Chusa, uit de familie van Zerach. Zijn afdeling telde vierentwintigduizend man. 12 De negende afdeling, voor de negende maand, stond onder bevel van Abiëzer uit Anatot, uit de stam Benjamin. Zijn afdeling telde vierentwintigduizend man. 13 De tiende afdeling, voor de tiende maand, stond onder bevel van Maharai uit Netofa, uit de familie van Zerach. Zijn afdeling telde vierentwintigduizend man. 14 De elfde afdeling, voor de elfde maand, stond onder bevel van Benaja uit Piraton, uit de stam Efraïm. Zijn afdeling telde vierentwintigduizend man. 15 De twaalfde afdeling, voor de twaalfde maand, stond onder bevel van Cheldai uit Netofa, uit de familie van Otniël. Zijn afdeling telde vierentwintigduizend man.

16 Aan het hoofd van de stammen van Israël stonden de volgende personen: vorst van de stam Ruben was Eliëzer, de zoon van Zichri; van Simeon: Sefatja, de zoon van Maächa; 17 van Levi: Chasabja, de zoon van Kemuel; van de afstammelingen van Aäron: Sadok; 18 van Juda: Elihu, een broer van David; van Issachar: Omri, de zoon van Michaël; 19 van Zebulon: Jismaja, de zoon van Obadja; van Naftali: Jerimot, de zoon van Azriël; 20 van Efraïm: Hosea, de zoon van Azazjahu; van de westelijke helft van de stam Manasse: Joël, de zoon van Pedaja; 21 van de helft van Manasse die in Gilead woonde: Jiddo, de zoon van Zecharja; van Benjamin: Jaäsiël, de zoon van Abner; 22 van Dan: Azarel, de zoon van Jerocham. Dit waren de stamhoofden van Israël.

23 David telde de personen onder de twintig jaar niet mee, want de HEER had beloofd dat hij het volk van Israël even talrijk zou maken als de sterren aan de hemel. 24 Joab, de zoon van Seruja, had wel een begin gemaakt met de volkstelling, maar maakte die niet af, want Israël werd vanwege de volkstelling getroffen door een hevige toorn. De uitslag werd dan ook niet opgenomen in de kronieken van koning David.

25 Azmawet, de zoon van Adiël, kreeg de verantwoordelijkheid voor de koninklijke magazijnen. Jonatan, de zoon van Uzzia, kreeg de verantwoordelijkheid voor de voorraden in de rest van het land, in de steden en dorpen en versterkte opslagplaatsen. 26 Ezri, de zoon van Kelub, kreeg de verantwoordelijkheid voor de landarbeiders die de akkers bewerkten. 27 Simi uit Rama kreeg de verantwoordelijkheid voor de wijngaarden en de Sifmiet Zabdi voor de kelders waarin de wijn werd bewaard. 28 De Gederiet Baäl-Chanan kreeg de verantwoordelijkheid voor de olijfgaarden en de wilde vijgenbomen in het heuvelland. Joas kreeg de verantwoordelijkheid voor de opslagplaatsen voor olie. 29 De Saroniet Sitrai kreeg de verantwoordelijkheid voor het rundvee dat in de Saron weidde, en Safat, de zoon van Adlai, voor het rundvee in de valleien. 30 De Ismaëliet Obil kreeg de verantwoordelijkheid voor de kamelen en Jechdejahu uit Meronot voor de ezelinnen. 31 Jaziz, een afstammeling van Hagar, kreeg de verantwoordelijkheid voor de geiten en de schapen. Zij allen waren opzichters over de bezittingen van koning David.

32 Davids oom Jonatan was raadsheer; hij was een wijs man en vervulde de taak van hofschrijver. Jechiël, de zoon van Chachmoni, was belast met de opvoeding van de koningszonen. 33 Achitofel was ’s konings raadgever en de Arkiet Chusai was zijn vertrouwensman. 34 Achitofel werd opgevolgd door Jojada, de zoon van Benaja, en door Abjatar. Joab was bevelhebber van het koninklijke leger.

David draagt zijn taken over aan Salomo

1 David riep alle leiders van Israël in Jeruzalem bijeen: de stamhoofden, de hoofden van dienst, de bevelhebbers over de eenheden van duizend en van honderd man, de opzichters over het vee en de bezittingen van de koning en zijn zonen, de kamerheren, de helden, kortom alle invloedrijke personen.

2 Koning David ging staan en zei: ‘Mijn broeders, mijn volk, hoor mij aan. Ik had graag zelf een tempel gebouwd waarin de ark van het verbond met de HEER, de voetenbank van onze God, een rustplaats zou vinden. Ik was al met de voorbereidingen begonnen, 3 maar God zei tegen mij: “Jij zult voor mijn naam geen huis bouwen, want je hebt oorlogen gevoerd en bloed vergoten.” 4 De HEER, de God van Israël, heeft uit heel de familie van mijn vader juist mij gekozen om voor altijd koning van Israël te zijn. Hij koos immers Juda als leider, en uit de stam Juda de familie van mijn vader, en uit de zonen van mijn vader verkoos hij mij als koning van heel Israël. 5 En uit al mijn zonen – de HEER heeft mij immers veel zonen gegeven – verkoos hij mijn zoon Salomo om plaats te nemen op de troon van de heerschappij van de HEER over Israël. 6 Hij zei me: “Je zoon Salomo, die zal voor mij een tempel en tempelhoven bouwen. Hem heb ik als mijn zoon verkozen, voor hem zal ik een vader zijn. 7 En als hij mijn geboden en voorschriften steeds zo nauwgezet blijft naleven als hij nu doet, zal ik zijn koningschap voor altijd bestendigen.”

8 Welnu, ten aanschouwen van heel Israël, de gemeenschap van de HEER, en ten aanhoren van onze God, draag ik u op: houd u aan de geboden van de HEER, uw God, en richt u ernaar, opdat u dit goede land in bezit mag houden en het voor altijd aan uw nakomelingen kunt nalaten. 9 En jij, Salomo, mijn zoon, wees ontvankelijk voor de God van je vader en dien hem met volle overgave. Want de HEER onderzoekt alle harten en kent alle verlangens en gedachten. Als je hem zoekt, zul je hem vinden; als je hem verlaat, zal hij je voor eeuwig verstoten. 10 Zie, de HEER heeft jou uitgekozen om een tempel te bouwen die hem als heiligdom zal dienen. Ga dus vastberaden aan het werk.’

11 David overhandigde zijn zoon Salomo het bouwplan van de voorhal en de achterliggende vertrekken, van de schatkamers, de bovenzalen, de binnenvertrekken en de ruimte voor de verzoeningsrite. 12 Daarbij was ook omschreven hoe alles hem verder voor de geest stond: de tempelhoven en de voorraadkamers, de schatkamers van de tempel van God en de schatkamers voor de wijgeschenken, 13 het dienstrooster van de priesters en de Levieten, de tempeldiensten en de voorwerpen die daarbij gebruikt moesten worden, 14 tot en met het gewicht aan goud of zilver dat de voorwerpen voor de verschillende diensten moesten hebben, 15 namelijk het gewicht aan goud voor elk van de gouden lampenstandaards en de bijbehorende lampen, het gewicht aan zilver voor de zilveren lampenstandaards en de bijbehorende lampen, afhankelijk van hun functie, 16 het gewicht aan goud voor elk van de toontafels en het gewicht aan zilver voor de zilveren tafels, 17 het gewicht van de zuiver gouden drietandige vorken, offerschalen en kannen, het gewicht aan goud voor elk van de kleine gouden schaaltjes, het gewicht aan zilver voor elk van de kleine zilveren schaaltjes, 18 het gewicht aan puur goud voor het reukofferaltaar en het goud voor de uitvoering van het wagenstel, de cherubs en de vleugels die zij beschermend uitspreiden over de ark van het verbond met de HEER. 19 ‘Dit alles heb ik opgetekend op aanwijzing van de HEER, die mij heeft laten zien hoe het bouwplan moet worden uitgevoerd.’

20 Tot slot zei David tegen zijn zoon Salomo: ‘Wees vastberaden en standvastig, ga aan het werk, laat je door niets weerhouden of ontmoedigen, want God, de HEER, mijn God, staat je terzijde. Hij zal je niet verlaten en niet van je zijde wijken zolang de uitvoering van het werk aan de tempel van de HEER niet is voltooid. 21 En verder zijn er de afdelingen van de priesters en de Levieten voor de verschillende onderdelen van de tempeldienst, staan allerlei vaklieden klaar om het werk uit te voeren en zullen de leiders en het gewone volk al je bevelen opvolgen.’

29

1 Daarna wendde David zich tot de verzamelde Israëlieten: ‘God heeft mijn zoon Salomo uitgekozen, hem alleen, een jongeman nog, zonder ervaring. Zijn taak is zwaar, want de burcht die hij moet bouwen is niet voor een mens bestemd, maar voor God, de HEER. 2 Ikzelf heb me tot het uiterste ingespannen om zo veel mogelijk materiaal voor de tempel van mijn God bijeen te brengen: ik heb goud verzameld voor de gouden voorwerpen, zilver voor die van zilver, koper voor die van koper, ijzer voor die van ijzer, hout voor die van hout, en verder een grote hoeveelheid onyx en edelstenen om in te zetten, mozaïeksteentjes om in te leggen en allerlei andere kostbare gesteenten en soorten marmer. 3 Bovendien, de tempel van mijn God gaat mij zo ter harte, ik stel boven op alles wat ik al voor het heilige huis bijeen heb gebracht mijn hele persoonlijke vermogen aan goud en zilver voor de tempel van mijn God ter beschikking: 4 drieduizend talent goud uit Ofir en zevenduizend talent puur zilver om de wanden van de vertrekken mee te versieren, 5 goud voor de gouden voorwerpen die de ambachtslieden zullen maken en zilver voor die van zilver. Wie van u stelt zich vandaag in dienst van de HEER door een vrijwillige gave te schenken?’

6 De familiehoofden en de stamhoofden van Israël, de bevelhebbers over de eenheden van duizend en van honderd man en de hoofden van dienst schonken allen een vrijwillige gave. 7 Zij stonden voor het werk aan de tempel van God vijfduizend talent baar goud en tienduizend gouden munten af, tienduizend talent zilver, achttienduizend talent koper en honderdduizend talent ijzer. 8 Wie edelstenen bezat, stelde ze ter hand aan de Gersoniet Jechiël ten bate van de schatkamer van de tempel van de HEER. 9 Het volk bracht zijn gaven met vreugde, want men was van ganser harte bereid een bijdrage te schenken voor de HEER. Ook koning David was zeer verheugd.

10 Toen loofde David de HEER, ten aanhoren van de hele gemeenschap. Hij zei: ‘Geprezen bent u, HEER, God van onze voorvader Israël, voor altijd en eeuwig. 11 U, HEER, bent groots en machtig, vol luister, roem en majesteit. Alles in de hemel en op aarde behoort u toe, HEER, u bezit het koningschap en de heerschappij. 12 Roem en rijkdom zijn van u afkomstig, u heerst over alles. In uw hand liggen macht en kracht besloten, u beslist wie groot en machtig is. 13 Daarom danken wij u, onze God, en prijzen wij uw luisterrijke naam. 14 Wat ben ik, en wat is mijn volk, dat wij in staat zijn gebleken zo veel kostbaarheden af te staan? Alles is van u afkomstig, en wat wij u schenken komt uit uw hand. 15 Net als al onze voorouders zijn wij slechts vreemdelingen die als gasten bij u verblijven, ons bestaan op aarde is als een schaduw, zonder enige zekerheid. 16 HEER, onze God, al deze rijkdom die we bijeengebracht hebben om voor u een tempel te bouwen voor uw heilige naam, komt uit uw hand en aan u dragen wij die op. 17 Ik weet, mijn God, dat u de harten van de mensen beproeft en oprechtheid verlangt. Welnu, uit de oprechtheid van mijn hart heb ik u dit alles geschonken, en ook uw volk, dat hier bijeen is, heb ik zijn bijdrage met vreugde zien schenken. 18 HEER, God van onze voorouders Abraham, Isaak en Israël, koester dit blijk van de gezindheid van uw volk voor altijd en laat hun hart op u gericht zijn. 19 Geef ook dat mijn zoon Salomo met volle toewijding uw geboden, bepalingen en wetten naleeft en alles in het werk stelt om de burcht te bouwen waarvoor ik de voorbereidingen heb getroffen.’ 20 Daarna droeg David de gemeenschap op de HEER, hun God, te loven. Heel de gemeenschap loofde de HEER, de God van hun voorouders, en knielde neer en boog diep voorover voor de HEER en voor de koning.

21 De volgende dag brachten ze vredeoffers en brandoffers aan de HEER: duizend stieren, duizend volwassen rammen en duizend jonge rammen, en de bijbehorende wijnoffers. Voor de verzamelde Israëlieten werd een enorm aantal dieren geslacht. 22 Vol blijdschap aten en dronken ze die dag ten overstaan van de HEER. Davids zoon Salomo werd ten tweeden male tot koning uitgeroepen. Ten overstaan van de HEER zalfde men hem tot vorst, en Sadok tot hogepriester. 23 Zo besteeg Salomo de troon van de HEER en volgde hij zijn vader David als koning op. Hij ondervond geen tegenstand en heel Israël accepteerde hem. 24 Alle aanvoerders en helden en ook alle andere zonen van koning David betuigden hem trouw. 25 De HEER maakte dat Salomo buitengewoon veel aanzien genoot bij de Israëlieten en verleende hem een koninklijke majesteit zoals geen enkele koning van Israël vóór hem had gehad.

26 David, de zoon van Isaï, heeft over heel Israël geregeerd. 27 Hij regeerde veertig jaar over Israël, zeven jaar in Hebron en drieëndertig jaar in Jeruzalem. 28 Hij stierf in gezegende ouderdom, na een lang leven waarin hij veel roem en rijkdom had vergaard. Zijn zoon Salomo volgde hem op. 29 De geschiedenis van koning David is van begin tot eind opgetekend in de geschriften van de ziener Samuel, de profeet Natan en de schouwer Gad. 30 Daarin staat zijn machtig koningschap beschreven en alles wat hij heeft meegemaakt, en de gebeurtenissen die in Israël en de andere koninkrijken hebben plaatsgevonden.

Psalm 127

2010-02-24T00:01:00.004+01:00

127

1 Een pelgrimslied van Salomo.

Als de HEER het huis niet bouwt,

vergeefs zwoegen de bouwers;

als de HEER de stad niet bewaakt,

vergeefs doet de wachter zijn ronde.

2 Vergeefs is het

dat je vroeg opstaat,

je laat te ruste legt,

je aftobt voor wat brood –

hij geeft het zijn lieveling in de slaap.

3 Kinderen zijn een geschenk van de HEER,

de vrucht van de schoot is een beloning van God.

4 Als pijlen in de hand van een schutter,

zo zijn kinderen, verwekt in je jeugd.

5 Gelukkig de man

wiens koker is gevuld

met pijlen zoals zij.

Hij staat niet te schande

als hij zijn vijanden aanklaagt in de poort.

Psalm 143-145

2010-02-23T00:01:00.005+01:00

143

1 Een psalm van David.

HEER, hoor mijn gebed,

luister naar mijn smeken,

antwoord mij, u bent trouw en rechtvaardig.

2 Daag uw dienaar niet voor het gerecht,

voor u is geen sterveling onschuldig.

3 De vijand heeft mij vervolgd,

mijn leven vertrapt in het stof,

ik moet wonen in duisternis

als de doden van eeuwen her,

4 ik ben ten einde raad,

geschokt tot diep in mijn hart.

5 Ik denk terug aan vroeger dagen,

mijmer over uw daden

en beschouw het werk van uw handen,

6 ik strek mijn handen naar u uit,

dorstig als droge aarde. sela

7 HEER, geef mij antwoord, haast u,

mijn kracht is uitgeput.

Houd u niet voor mij verborgen,

ik word als wie afgedaald is in het graf.

8 Laat mij in de morgen uw liefde horen,

in u stel ik mijn vertrouwen,

wijs mij de weg die ik gaan moet,

mijn ziel verlangt naar u.

9 Verlos mij van mijn vijanden, HEER,

bij u zoek ik bescherming.

10 Leer mij uw wil te volbrengen,

u bent mijn God,

laat uw goede geest mij leiden

over geëffende grond.

11 Houd mij in leven, HEER, tot eer van uw naam,

leid mij uit de verdrukking, door uw gerechtigheid,

12 toon uw trouw, versla mijn vijanden,

vernietig al mijn belagers –

ik ben uw dienaar.

144

1 Van David.

Geprezen zij de HEER, mijn rots,

die mijn handen oefent voor de strijd,

die mijn vingers schoolt voor het gevecht,

2 mijn beschermer, mijn vesting,

de burcht die mij veiligheid biedt,

het schild waarachter ik schuil,

hij die volken aan mij onderwerpt.

3 HEER, wat is de mens dat u om hem geeft,

de sterveling dat u aan hem denkt?

4 Een mens is vluchtig als een ademtocht,

zijn dagen glijden als een schaduw weg.

5 HEER, schuif uw hemel open en daal af,

raak de bergen aan zodat ze roken.

6 Werp uw bliksem, sla de volken uiteen,

schiet uw pijlen en verdrijf hen.

7 Reik mij uw hand van omhoog,

bevrijd mij, ontruk mij aan de woeste wateren,

aan de greep van vreemdelingen

8 die leugens spreken met hun mond,

bedrog verbergen in hun handen.

9 Ik wil een nieuw lied voor u zingen, God,

voor u spelen op de tiensnarige harp,

10-11 want u brengt koningen redding,

u hebt David, uw dienaar, bevrijd.

Bevrijd ook mij van het moordende zwaard,

ontruk mij aan de greep van vreemdelingen

die leugens spreken met hun mond,

bedrog verbergen in hun handen. 11 [10–11]

12 Onze zonen zijn als jonge planten,

in hun jeugd met liefde verzorgd,

onze dochters als de hoekzuilen

van een paleis, zo sierlijk gesneden,

13 onze schuren gevuld,

van voorraad en voedsel voorzien,

onze schapen en geiten, met duizenden,

met tienduizenden op onze velden,

14 onze kudden doorvoed,

geen inval, geen uittocht,

geen weeklacht op onze pleinen.

15 Gelukkig het volk dat zo mag leven,

gelukkig het volk dat de HEER als God heeft.

145

1 Een loflied van David.

U, mijn God en koning, wil ik roemen,

uw naam prijzen tot in eeuwigheid.

2 Elke dag opnieuw wil ik u prijzen,

uw naam loven tot in eeuwigheid:

3 ‘Groot is de HEER, hem komt alle lof toe,

zijn grootheid is niet te doorgronden.’

4 Laat geslacht na geslacht van uw schepping verhalen,

uw machtige daden verkondigen.

5 Laten zij spreken over de glorie van uw majesteit,

ook ik wil uw wonderen bekendmaken.

6 Laten zij getuigen van uw geduchte daden,

ook ik wil van uw grootheid vertellen.

7 Laten zij de roem van uw goedheid verbreiden,

uw gerechtigheid luid bezingen:

8 ‘Genadig en liefdevol is de HEER,

hij blijft geduldig en groot is zijn trouw.

9 Goed is de HEER voor alles en allen,

hij ontfermt zich over heel zijn schepping.’

10 Laten al uw schepselen u loven, HEER,

en uw getrouwen u prijzen.

11 Laten zij getuigen van de luister van uw koningschap,

spreken over uw machtige werken,

12 aan de stervelingen uw machtige daden verkondigen,

de glorie en de glans van uw koningschap:

13 ‘Uw koningschap omspant de eeuwen,

uw heerschappij omvat alle geslachten.’

14 ‘Een steun is de HEER voor wie is gevallen,

wie gebukt gaat richt hij op.

15 Allen zien hoopvol naar u uit,

u geeft voedsel, op de juiste tijd.

16 Gul is uw hand geopend,

u vervult het verlangen van alles wat leeft.

17 Rechtvaardig is de HEER in alles wat hij doet,

zijn schepselen blijft hij trouw.

18 Allen die hem aanroepen is de HEER nabij,

die hem roepen in vast vertrouwen.

19 Hij vervult het verlangen van wie hem eren,

hij hoort hun klacht en komt te hulp.

20 De HEER waakt over wie hem liefhebben,

maar wie hem afwijzen, vaagt hij weg.’

21 Laat zó mijn mond de lof spreken van de HEER,

en alles wat leeft zijn heilige naam prijzen,

tot in eeuwigheid.

Psalm 138-139

2010-02-23T00:01:00.004+01:00

138

1 Van David.

Ik wil u loven met heel mijn hart,

voor u zingen onder het oog van de goden,

2 mij buigen naar uw heilige tempel,

uw naam loven om uw liefde en trouw:

grote dingen hebt u beloofd, tot eer van uw naam.

3 Toen ik u aanriep, hebt u geantwoord,

mij bemoedigd en gesterkt.

4 Laten alle koningen op aarde u loven, HEER,

zij hebben de beloften uit uw mond gehoord.

5 Laten zij de wegen van de HEER bezingen:

‘Groot is de majesteit van de HEER.

6 De HEER is hoogverheven! Naar de nederige ziet hij om,

de hoogmoedige doorziet hij van verre.’

7 Al is mijn weg vol gevaren, u houdt mij in leven,

u verdedigt mij tegen de woede van mijn vijanden,

uw rechterhand brengt mij redding.

8 De HEER zal mij altijd beschermen.

HEER, uw trouw duurt eeuwig,

laat het werk van uw handen niet los.

139

1 Voor de koorleider. Van David, een psalm.

HEER, u kent mij, u doorgrondt mij,

2 u weet het als ik zit of sta,

u doorziet van verre mijn gedachten.

3 Ga ik op weg of rust ik uit, u merkt het op,

met al mijn wegen bent u vertrouwd.

4 Geen woord ligt op mijn tong,

of u, HEER, kent het ten volle.

5 U omsluit mij, van achter en van voren,

u legt uw hand op mij.

6 Wonderlijk zoals u mij kent,

het gaat mijn begrip te boven.

7 Hoe zou ik aan uw aandacht ontsnappen,

hoe aan uw blikken ontkomen?

8 Klom ik op naar de hemel – u tref ik daar aan,

lag ik neer in het dodenrijk – u bent daar.

9 Al verhief ik mij op de vleugels van de dageraad,

al ging ik wonen voorbij de verste zee,

10 ook daar zou uw hand mij leiden,

zou uw rechterhand mij vasthouden.

11 Al zei ik: ‘Laat het duister mij opslokken,

het licht om mij heen veranderen in nacht,’

12 ook dan zou het duister voor u niet donker zijn –

de nacht zou oplichten als de dag,

het duister helder zijn als het licht.

13 U was het die mijn nieren vormde,

die mij weefde in de buik van mijn moeder.

14 Ik loof u voor het ontzaglijke wonder van mijn bestaan,

wonderbaarlijk is wat u gemaakt hebt.

Ik weet het, tot in het diepst van mijn ziel.

15 Toen ik in het verborgene gemaakt werd,

kunstig geweven in de schoot van de aarde,

was mijn wezen voor u geen geheim.

16 Uw ogen zagen mijn vormeloos begin,

alles werd in uw boekrol opgetekend,

aan de dagen van mijn bestaan ontbrak er niet één.

17 Hoe rijk zijn uw gedachten, God,

hoe eindeloos in aantal,

18 ontelbaar veel, meer dan er zandkorrels zijn.

Ontwaak ik, dan nog ben ik bij u.

19 God, breng de zondaars om,

– weg uit mijn ogen, jullie die bloed vergieten –

20 ze spreken kwaadaardig over u,

uw vijanden misbruiken uw naam.

21 Zou ik niet haten wie u haten, HEER,

niet verachten wie tegen u opstaan?

22 Ik haat hen, zo fel als ik haten kan,

ze zijn mijn vijand geworden.

23 Doorgrond mij, God, en ken mijn hart,

peil mij, weet wat mij kwelt,

24 zie of ik geen verkeerde weg ga,

en leid mij over de weg die eeuwig is.

Psalm 131

2010-02-23T00:01:00.003+01:00

131

1 Een pelgrimslied van David.

HEER, niet trots is mijn hart,

niet hoogmoedig mijn blik,

ik zoek niet wat te groot is

voor mij en te hoog gegrepen.

2 Nee, ik ben stil geworden,

ik heb mijn ziel tot rust gebracht.

Als een kind op de arm van zijn moeder,

als een kind is mijn ziel in mij.

3 Israël, hoop op de HEER,

van nu tot in eeuwigheid.

1 Kronieken 23-25

2010-02-22T00:01:00.002+01:00

Indeling en taken van de Levieten

1 Toen David oud was geworden en zijn levenseinde naderde, riep hij zijn zoon Salomo tot koning van Israël uit. 2 Nadat hij de leiders van Israël en de priesters en Levieten bijeen had geroepen, 3 werden alle mannelijke Levieten van dertig jaar en ouder hoofdelijk geteld: het waren er achtendertigduizend. 4 Vierentwintigduizend van hen kregen de verantwoordelijkheid voor de eredienst in de tempel van de HEER; zesduizend werden aangesteld als griffiers en rechters, 5 vierduizend als poortwachters en vierduizend kregen tot taak de lofzang voor de HEER te begeleiden ‘op,’ zoals David zei, ‘de instrumenten die ik voor dat doel heb laten maken.’

6 David deelde de Levieten in afdelingen in, naar de families van Gerson, Kehat en Merari.

7 De Gersonieten: Ladan en Simi. 8 Ladan had drie zonen: Jechiël, de belangrijkste, Zetam en Joël. 9 Simi had drie zonen: Selomit, Chaziël en Haran. Zij waren de hoofden van de families van Ladan. 10 Simi had vier zonen: Jachat, Zina, Jeüs en Beria, de zonen van Simi. 11 Jachat was de belangrijkste en Zina was de tweede man. Jeüs en Beria hadden niet veel nakomelingen, daarom vormden zij samen één familie en één dienstafdeling.

12 Kehat had vier zonen: Amram, Jishar, Chebron en Uzziël. 13 Zonen van Amram: Aäron en Mozes. Aäron kreeg een bijzondere positie: hij werd geheiligd tot het allerheiligste ambt. Hij en zijn nakomelingen kregen voor altijd tot taak offers te ontsteken ten overstaan van de HEER, hem te dienen en uit zijn naam de zegen uit te spreken. 14 De zonen van Mozes, de man van God, werden ingedeeld bij de gewone Levieten. 15 Zonen van Mozes: Gersom en Eliëzer. 16 Van de zonen van Gersom was Sebuel de belangrijkste. 17 Van de nakomelingen van Eliëzer was Rechabja de belangrijkste. Eliëzer had geen andere zonen, maar Rechabja had een zeer talrijk nageslacht. 18 Van de zonen van Jishar was Selomit de belangrijkste. 19 Zonen van Chebron: Jeria, de belangrijkste, Amarja, de tweede, Jachaziël, de derde, en Jekamam, de vierde. 20 Zonen van Uzziël: Micha, de belangrijkste, en Jissia, de tweede.

21 Zonen van Merari: Machli en Musi. Zonen van Machli: Elazar en Kis. 22 Elazar had toen hij stierf geen zonen, alleen dochters. Hun neven, de zonen van Kis, namen hen in hun familie op door met hen te trouwen. 23 Musi had drie zonen: Machli, Eder en Jeremot.

24 Dit waren de nakomelingen van Levi, ingedeeld naar familie, de dienstafdelingen onder leiding van de familiehoofden. Zij werden voortaan vanaf de leeftijd van twintig jaar hoofdelijk geteld en met naam en toenaam geregistreerd voor de dienst in de tempel van de HEER. 25 David had namelijk gezegd: ‘De HEER, de God van Israël, heeft zijn volk rust gegeven. Hij zal nu voor altijd in Jeruzalem komen wonen. 26 De Levieten hoeven de tabernakel en de voorwerpen voor de eredienst daarom niet meer mee te dragen.’ 27 Volgens de laatste aanwijzingen van David werden dus ook de Levieten van twintig jaar en ouder meegeteld. 28 Zij kregen tot taak de nakomelingen van Aäron behulpzaam te zijn bij de dienst in de tempel van de HEER, het werk in de tempelhoven en de voorraadkamers, het reinigen van de heilige voorwerpen en alle andere werkzaamheden die verband houden met de eredienst in de tempel van God. 29 Zo waren zij verantwoordelijk voor de toonbroden, de tarwebloem voor de graanoffers, de ongedesemde broden, de op de bakplaat gebakken broden waarvan het deeg met olijfolie werd bereid, en het afmeten en wegen van alle ingrediënten. 30-31 Verder moest bij het brandofferen voor de HEER elke ochtend en elke avond, en op sabbat, nieuwemaan en de andere hoogtijdagen steeds het voorgeschreven aantal Levieten aantreden om de lof van de HEER te zingen. 31 [30–31] 32 De Levieten vervulden dus hun plichten bij de ontmoetingstent en het heiligdom door hun verwanten, de nakomelingen van Aäron, behulpzaam te zijn bij de dienst in de tempel van de HEER.

Indeling van de priesters

1 De nakomelingen van Aäron, ingedeeld in afdelingen:

Zonen van Aäron: Nadab en Abihu, Eleazar en Itamar. 2 Nadab en Abihu stierven eerder dan hun vader en lieten geen zonen na, zodat alleen Eleazar en Itamar het priesterambt uitoefenden. 3 Samen met Sadok uit de familie van Eleazar en Achimelech uit de familie van Itamar deelde David de nakomelingen van Aäron in een dienstrooster in. 4 De familie van Eleazar bleek meer familiehoofden te tellen dan de familie van Itamar, daarom werd de familie van Eleazar naar zestien hoofden ingedeeld en de familie van Itamar naar acht. 5 Ze werden door loting ingedeeld, zonder onderscheid, want zowel onder de nakomelingen van Eleazar als onder de nakomelingen van Itamar bevinden zich dienaren van het heiligdom en dienaren van God. 6 Ten overstaan van de koning en zijn raadsheren, van de priesters Sadok en Achimelech, de zoon van Abjatar, en van de familiehoofden van de priesters en de Levieten schreef hofschrijver Semaja, de zoon van Netanel, een Leviet, de groepen in. Daarbij kreeg de familie van Itamar steeds twee beurten tegen de familie van Eleazar één.

7 Het eerste lot viel op Jojarib, het tweede op Jedaja, 8 het derde op Charim, het vierde op Seorim, 9 het vijfde op Malkia, het zesde op Miamin, 10 het zevende op Hakkos, het achtste op Abia, 11 het negende op Jesua, het tiende op Sechanja, 12 het elfde op Eljasib, het twaalfde op Jakim, 13 het dertiende op Chuppa, het veertiende op Jesebab, 14 het vijftiende op Bilga, het zestiende op Immer, 15 het zeventiende op Chezir, het achttiende op Happisses, 16 het negentiende op Petachja, het twintigste op Jechezkel, 17 het eenentwintigste op Jachin, het tweeëntwintigste op Gamul, 18 het drieëntwintigste op Delaja, het vierentwintigste op Maäzja. 19 Volgens dit rooster moesten zij aantreden in de tempel van de HEER, om daar de plichten te vervullen die hun voorvader Aäron voor hen had vastgelegd op bevel van de HEER, de God van Israël.

Indeling van de overige Levieten

20 De indeling van de overige Levieten:

Zoon van Amram: Subaël; zoon van Subaël: Jechdejahu. 21 Rechabja; zoon van Rechabja: Jissia, een familiehoofd. 22 De Jisharieten: Selomot; zonen van Selomot: Jachat 23 en Benai. Jeria, Amarja, de tweede, Jachaziël, de derde, Jekamam, de vierde. 24 Zoon van Uzziël: Micha; zoon van Micha: Samir. 25 De broer van Micha: Jissia; zoon van Jissia: Zecharja. 26 Zonen van Merari: Machli en Musi. Zonen van zijn zoon Jaäziahu – 27 de zonen van Merari’s zoon Jaäziahu: Soham, Zakkur en Ibri. 28 Machli: Elazar; deze had geen zonen. 29 Kis; zoon van Kis: Jerachmeël. 30 Zonen van Musi: Machli, Eder en Jerimot. Dit waren de overige Levieten, ingedeeld volgens hun families. 31 Ook zij werden, net als hun verwanten, de nakomelingen van Aäron, door loting ingedeeld ten overstaan van koning David, van Sadok en Achimelech, en van de familiehoofden van de priesters en de Levieten, zonder onderscheid te maken tussen de families van de hoofden en de families van hun jongere broers.

De zangers

1 De nakomelingen van Asaf, Heman en Jedutun werden door David en de hoofden van de eredienst van de gewone taken vrijgesteld om de lofliederen te zingen onder begeleiding van lieren, harpen en cimbalen. Hier volgt de lijst van de mannen die deze taak moesten verrichten: 2 Uit de familie van Asaf: Zakkur, Josef, Netanja en Asarela, zonen van Asaf. Zij begeleidden Asaf wanneer hij de lofliederen zong volgens de aanwijzingen van de koning. 3 Uit de familie van Jedutun: Jedutuns zes zonen Gedalja, Seri, Jesaja, Chasabja en Mattitja. Zij begeleidden hun vader Jedutun wanneer hij onder begeleiding van de lier zong om de HEER te loven en te prijzen. 4 Uit de familie van Heman: Hemans zonen Bukkiahu, Mattanja, Uzziël, Sebuel en Jerimot, Chananja, Chanani, Eliata, Giddalti en Romamti-Ezer, Josbekasa, Malloti, Hotir en Machaziot. 5 Zij waren de zonen van Heman, de ziener van de koning, die de woorden van God kon duiden en ze kracht bijzetten. (God schonk Heman veertien zonen en drie dochters.) 6 Zij allen begeleidden hun vaders Asaf, Jedutun en Heman op cimbalen, harpen en lieren bij de lofzang in de tempel van de HEER, en luisterden zo, volgens de aanwijzingen van de koning, de dienst in de tempel van de HEER op. 7 Met hun andere verwanten die in de zangkunst voor de HEER waren opgeleid, bestond de groep volleerde zangers uit tweehonderdachtentachtig man.

8 De zangers werden door loting in wisseldienst ingedeeld, zonder onderscheid te maken tussen oud en jong, volleerde zangers en leerlingen. 9 Het eerste lot viel op de familie van Asaf, op Josef; het tweede viel op Gedalja, met zijn verwanten en zonen samen twaalf man; 10 het derde op Zakkur, met zijn zonen en verwanten samen twaalf man; 11 het vierde op Jisri, met zijn zonen en verwanten samen twaalf man; 12 het vijfde op Netanja, met zijn zonen en verwanten samen twaalf man; 13 het zesde op Bukkiahu, met zijn zonen en verwanten samen twaalf man; 14 het zevende op Jesarela, met zijn zonen en verwanten samen twaalf man; 15 het achtste op Jesaja, met zijn zonen en verwanten samen twaalf man; 16 het negende op Mattanja, met zijn zonen en verwanten samen twaalf man; 17 het tiende op Simi, met zijn zonen en verwanten samen twaalf man; 18 het elfde op Azarel, met zijn zonen en verwanten samen twaalf man; 19 het twaalfde op Chasabja, met zijn zonen en verwanten samen twaalf man; 20 het dertiende op Subaël, met zijn zonen en verwanten samen twaalf man; 21 het veertiende op Mattitja, met zijn zonen en verwanten samen twaalf man; 22 het vijftiende op Jeremot, met zijn zonen en verwanten samen twaalf man; 23 het zestiende op Chananja, met zijn zonen en verwanten samen twaalf man; 24 het zeventiende op Josbekasa, met zijn zonen en verwanten samen twaalf man; 25 het achttiende op Chanani, met zijn zonen en verwanten samen twaalf man; 26 het negentiende op Malloti, met zijn zonen en verwanten samen twaalf man; 27 het twintigste op Eliata, met zijn zonen en verwanten samen twaalf man; 28 het eenentwintigste op Hotir, met zijn zonen en verwanten samen twaalf man; 29 het tweeëntwintigste op Giddalti, met zijn zonen en verwanten samen twaalf man; 30 het drieëntwintigste op Machaziot, met zijn zonen en verwanten samen twaalf man; 31 het vierentwintigste op Romamti-Ezer, met zijn zonen en verwanten samen twaalf man.

Psalm 108-110

2010-02-21T00:01:00.002+01:00

108

1 Een lied, een psalm van David.

2 Mijn hart is gerust, o God,

ik wil zingen en spelen. Mijn ziel,

3 ontwaak met harp en lier,

ik wil het morgenrood wekken.

4 U, HEER, zal ik loven in heel de wereld,

over u zingen voor alle volken.

5 Hemelhoog is uw liefde,

tot aan de wolken reikt uw trouw.

6 Verhef u boven de hemelen, God,

laat uw glorie heel de aarde vervullen.

7 Bevrijd uw geliefde volk,

help het met uw machtige hand, verhoor mij.

8 God heeft gesproken in zijn heiligdom:

‘Juichend zal ik Sichem verdelen,

het dal van Sukkot uitmeten.

9 Van mij is Gilead, van mij is Manasse,

Efraïm is de helm op mijn hoofd,

Juda de scepter in mijn hand.

10 Moab is mijn wasbekken,

op Edom zet ik mijn voet.

Over Filistea klinkt mijn juichkreet.’

11 Wie voert mij de vesting binnen,

wie zal mij naar Edom leiden?

12 Bent u het niet, God, u die ons verstoten had,

voert u niet, God, onze legers aan?

13 Sta ons bij tegen de vijand,

de hulp van mensen is vergeefs.

14 Met God zullen wij triomferen,

hij zal onze vijanden vertrappen.

109

1 Voor de koorleider. Van David, een psalm.

God, die ik loof, blijf niet zwijgen,

2 want vijandig en bedrieglijk is de mond

van hen die mij beschuldigen,

hun tong spreekt niets dan leugens,

3 ze bestoken mij met woorden van haat,

zonder reden bestrijden ze mij.

4 Ik bid voor hen,

maar mijn liefde roept vijandschap op,

5 ze vergelden goed met kwaad,

woorden van haat zijn de dank voor mijn liefde:

6 ‘Wijs een gewetenloos man aan

die hem aanklaagt bij de rechter.

7 Dat hij schuldig wordt bevonden

en dat zijn gebed God niet bereikt.

8 Dat zijn dagen geteld zijn,

een ander zijn ambt overneemt,

9 dat hij zijn kinderen vaderloos,

zijn vrouw als weduwe achterlaat.

10 Dat zijn kinderen bedelend rondzwerven,

naar eten zoeken in het puin van hun huizen,

11 dat schuldeisers beslag leggen op zijn bezit

en vreemden roven wat hij moeizaam verwierf.

12 Dat niemand hem trouw blijft,

niemand zich ontfermt over zijn kinderen,

13 dat zijn nageslacht voorgoed verdwijnt,

hun naam na hun leven wordt uitgewist.

14 Dat de schuld van zijn voorouders de HEER in gedachte blijft,

de zonde van zijn moeder niet wordt uitgewist,

15 dat hun zonde en schuld de HEER steeds voor ogen staan

en niemand op aarde hun naam nog gedenkt.

16 Want hij bewees aan niemand trouw,

hij vervolgde zwakken en armen,

wanhopigen dreef hij de dood in.

17 Dat de vloek die hij liefhad hem treft,

de zegen die hij een ander misgunde

hem nooit ten deel zal vallen.

18 Dat de vloek hem als een mantel omhult,

zijn lichaam vult als water,

zijn gebeente doordringt als olie.

19 Dat de vloek als het kleed is dat hij draagt,

als de gordel die hij dagelijks omheeft!’

20 Laat zó de HEER mijn aanklagers straffen,

hen die zelf over mij dit kwaad afroepen.

21 Maar u, HEER, mijn God,

doe voor mij wat tot eer van uw naam is:

bevrijd mij, u bent goed en trouw.

22 Ik ben verzwakt en arm,

gewond in het diepst van mijn hart.

23 Ik verdwijn als een schaduw die lengt,

als een sprinkhaan die wordt afgeschud;

24 mijn knieën zijn slap van het vasten,

ik ben tot op het bot vermagerd.

25 Ik wek de lachlust op,

wie mij ziet schudt meewarig het hoofd.

26 Help mij, HEER, mijn God,

red mij in uw trouw,

27 dan zullen zij weten dat het uw hand is,

dat u, HEER, dit hebt gedaan.

28 Komt van hen de vloek, van u verwacht ik zegen,

schande over mijn belagers, vreugde over uw dienaar,

29 hoon zal het kleed zijn van wie mij aanklagen,

schande de mantel waarin zij zich hullen.

30 De HEER zal ik prijzen met luide stem,

hem loven te midden van velen,

31 hij staat de armen terzijde

en redt hen uit de greep van hun rechters.

110

1 Van David, een psalm.

De HEER spreekt tot mijn heer:

‘Neem plaats aan mijn rechterhand,

ik maak van je vijanden

een bank voor je voeten.’

2 Uit Sion reikt de HEER u

de scepter van de macht,

u zult heersen over uw vijanden.

3 Uw volk staat klaar op de dag dat u ten strijde trekt.

Op de heilige bergen, uit de schoot van de dageraad,

komt tot u de dauw van uw jeugd.

4 De HEER heeft gezworen, en komt op zijn eed niet terug:

‘Je bent priester voor eeuwig,

zoals ook Melchisedek was.’

5 De Heer aan uw rechterhand

verplettert koningen op de dag van zijn toorn.

6 Hij berecht de volken,

verplettert hoofden, overal op aarde,

lijken stapelen zich op.

7 Hij drinkt onderweg uit de beek

en dan heft hij zijn hoofd.

Psalm 30

2010-02-20T00:01:00.004+01:00

1 Een psalm. Een lied bij de inwijding van de tempel. Van David.

2 Hoog wil ik u prijzen, HEER, want u hebt mij gered

en mijn vijand geen reden gegeven tot vreugde.

3 HEER, mijn God, ik riep tot u

om hulp en u hebt mij genezen.

4 HEER, u trok mij uit het dodenrijk omhoog,

ik daalde af in het graf, maar u hield mij in leven.

5 Zing voor de HEER, allen die hem trouw zijn,

loof zijn heilige naam.

6 Zijn woede duurt een oogwenk,

zijn liefde een leven lang,

met tranen slapen we ’s avonds in,

’s morgens staan we juichend op.

7 In mijn overmoed dacht ik:

Nooit zal ik wankelen.

8 HEER, u had mij lief en ik stond als een machtige berg,

u verborg uw gelaat en ik bezweek van angst.

9 U, HEER, roep ik aan,

u, Heer, smeek ik om genade.

10 Wat baat het u als ik sterf,

als ik afdaal in het graf?

Kan het stof u soms loven

en getuigen van uw trouw?

11 Luister, HEER, en toon uw genade,

HEER, kom mij te hulp.

12 U hebt mijn klacht veranderd in een dans,

mijn rouwkleed weggenomen, mij in vreugde gehuld.

13 Mijn ziel zal voor u zingen en niet zwijgen.

HEER, mijn God, u wil ik eeuwig loven.

1 Kronieken 21-22

2010-02-20T00:01:00.002+01:00

De volkstelling

1 Satan keerde zich tegen Israël en zette David ertoe aan in Israël een volkstelling te houden. 2 De koning zei tegen Joab en tegen de bevelhebbers van het leger: ‘Houd in Israël een volkstelling, van Berseba tot Dan, en breng mij de uitslag, zodat ik weet hoe groot het is.’ 3 Joab antwoordde: ‘Al zou de HEER zijn volk nog honderdmaal zo groot maken als nu, mijn heer en koning, het blijven allen dienaren van mijn heer. Dus waarom wilt u dit? Waarom zou u schuld op Israël laden?’ 4 Maar het woord van de koning was wet, dus ging Joab op weg. Hij trok heel het land door, en ten slotte kwam hij weer terug in Jeruzalem. 5 Hij meldde de uitkomst van de volkstelling aan David: Israël telde één miljoen honderdduizend mannen die de wapens konden hanteren en Juda vierhonderdzeventigduizend. 6 Omdat de opdracht van de koning Joab tegen de borst stuitte, had hij de stammen Levi en Benjamin niet ingeschreven.

7 Het was slecht in Gods ogen dat dit was gebeurd, daarom strafte hij Israël. 8 Hierop zei David tegen God: ‘Ik heb ernstig gezondigd met mijn daad. Vergeef uw dienaar zijn zonde; ik ben een dwaas geweest.’ 9 De HEER sprak tot Gad, de ziener van David: 10 ‘Ga naar David en zeg hem: “Dit zegt de HEER: Hier heb je drie straffen. Kies er een uit; die zal ik je opleggen.”’ 11 Gad ging naar David en zei tegen hem: ‘Dit zegt de HEER: Alsjeblieft, wat heb je liever? 12 Drie jaar hongersnood, drie maanden – voortdurend belaagd door het zwaard van je tegenstanders – opgejaagd worden door je vijanden, of drie dagen getroffen worden door het zwaard van de HEER: de pest in het land, een engel van de HEER die in het hele gebied van Israël dood en verderf zaait? Zegt u maar wat voor antwoord ik moet geven aan degene die mij gezonden heeft.’ 13 David antwoordde: ‘Ik ben in het nauw gedreven! Liever val ik in handen van de HEER, wiens mededogen zeer groot is, dan dat ik in mensenhanden val.’

14 De HEER liet in Israël de pest uitbreken. Zeventigduizend Israëlieten vonden de dood. 15 God stuurde zijn engel ook naar Jeruzalem om daar dood en verderf te zaaien, maar toen hij het onheil zag dat werd aangericht, begon hij het te betreuren. ‘Genoeg!’ zei hij tegen de engel. ‘Laat je hand zakken!’ De engel van de HEER stond bij het bergterras waar de Jebusiet Ornan zijn graan dorste. 16 Toen David opkeek zag hij de engel van de HEER tussen aarde en hemel staan, het blanke zwaard uitgestrekt over Jeruzalem. David en de oudsten wierpen zich, gehuld in een boetekleed, ter aarde 17 en David zei tegen God: ‘Ik was het toch die opdracht heeft gegeven tot een volkstelling? Ik ben het die gezondigd heeft; ik ben het die verkeerd heeft gehandeld. Maar deze arme schapen, wat hebben zij misdaan? HEER, mijn God, hef uw hand toch op tegen mij en mijn familie, in plaats van uw volk met deze plaag te treffen!’

18 De engel van de HEER droeg Gad op tegen David te zeggen dat hij naar de dorsvloer van de Jebusiet Ornan moest gaan om daar een altaar voor de HEER op te richten. 19 David ging naar boven, zoals Gad hem in naam van de HEER had opgedragen. 20 Ook Ornan had, toen hij opkeek, de engel zien staan. Zijn vier zonen, die bij hem waren, verstopten zich, maar Ornan ging door met dorsen. 21 David ging naar Ornan. Zodra hij David zag naderen, ging hij hem vanaf de dorsvloer tegemoet en knielde voor hem neer. 22 David zei tegen hem: ‘Verkoop mij het terrein waarop u uw graan dorst, zodat ik er een altaar kan bouwen voor de HEER. Ik zal u er de volle prijs voor betalen, zodat het volk van deze plaag wordt verlost.’ 23 Ornan antwoordde: ‘Neem het, mijn heer en koning, en doe wat goed is in uw ogen. Alstublieft: mijn runderen voor het brandoffer, mijn dorsslede als brandhout en mijn koren voor het graanoffer, dit alles schenk ik u.’ 24 ‘Nee,’ antwoordde koning David, ‘ik wil er de volle prijs voor betalen. Ik ga niet iets dat van u is aan de HEER opdragen, en geen brandoffer brengen dat me niets heeft gekost.’ 25 David betaalde Ornan zeshonderd sjekel goud voor het terrein. 26 Hij bouwde er een altaar voor de HEER en bracht brandoffers en vredeoffers. Hij riep de HEER aan, en de HEER antwoordde hem door vanuit de hemel vuur te laten neerdalen op het altaar waarop het brandoffer lag. 27 En de HEER droeg de engel op zijn zwaard weer in de schede te steken.

28 Toen David daar op de dorsvloer van de Jebusiet Ornan zag dat de HEER hem verhoord had, bracht hij daar nog meer offers. 29 De tabernakel van de HEER, die Mozes in de woestijn had gemaakt, en het brandofferaltaar bevonden zich in die tijd op de offerhoogte van Gibeon. 30 Daarheen had David echter niet durven gaan om God om raad te vragen, zo veel angst had het zwaard van de engel van de HEER hem ingeboezemd.

1 Hij verklaarde: ‘Dit is de verblijfplaats van God, de HEER. Dit is voor Israël het brandofferaltaar.’

Voorbereidingen voor de tempelbouw

2 David gaf opdracht om alle vreemdelingen in Israël op te roepen en stelde hen aan als steenhouwers om stenen te houwen voor de bouw van de tempel van God. 3 Hij legde een grote voorraad ijzer aan om er spijkers en klinknagels voor de poortdeuren van te maken, een grote voorraad koper, zo veel dat het niet te wegen was, 4 en verzamelde een ontelbaar aantal cederstammen, die hem door de Sidoniërs en Tyriërs in overvloed werden geleverd. 5 David dacht namelijk bij zichzelf: Mijn zoon Salomo is nog jong en onervaren, en de tempel die voor de HEER zal worden gebouwd moet zo groots en indrukwekkend worden dat hij over de hele wereld geroemd en bewonderd wordt. Laat ik daarom vast voorbereidingen treffen. Dus trof David voor zijn dood nog een groot aantal voorbereidingen.

6 David riep zijn zoon Salomo bij zich en droeg hem op een tempel te bouwen voor de HEER, de God van Israël. 7 Hij zei hem: ‘Ik had graag zelf een tempel gebouwd voor de naam van de HEER, mijn God. 8 Maar de HEER heeft zich tot mij gericht met de woorden: “Jij hebt ten overstaan van mij veel bloed vergoten en grote oorlogen gevoerd. Daarom zul jij geen huis bouwen voor mijn naam, je hebt te veel bloed vergoten. 9 Maar je zult een zoon krijgen. Hij zal een man van vrede zijn, want ik zal hem rust geven door hem van al zijn vijanden te verlossen. Salomo zal hij daarom heten; tijdens zijn bewind zal ik Israël rust en vrede schenken. 10 Hij zal een huis bouwen voor mijn naam. Hij zal voor mij een zoon zijn en ik voor hem een vader, en ik zal ervoor zorgen dat zijn troon in Israël niet zal wankelen.” 11 Welnu, mijn zoon, moge de HEER je terzijde staan, zodat je zult slagen en voor de HEER, je God, een tempel zult bouwen zoals hij over jou heeft voorzegd. 12 Ik hoop dan ook dat de HEER je verstand en inzicht zal schenken zodat je, wanneer hij je over Israël aanstelt, de wetten van de HEER, je God, zult naleven. 13 Wanneer je je houdt aan de bepalingen en regels die de HEER met betrekking tot Israël aan zijn dienaar Mozes heeft opgedragen, zul je zeker slagen. Wees vastberaden en standvastig, laat je door niets weerhouden of ontmoedigen. 14 Kijk, ik heb al voorbereidingen getroffen voor de bouw van een tempel voor de HEER en daarbij kosten noch moeite gespaard: honderdduizend talent goud en een miljoen talent zilver, een hoeveelheid koper en ijzer, niet te wegen zo groot, en een voorraad balken en stenen. Jij moet die voorraden nog uitbreiden. 15 Een menigte werklieden staat tot je beschikking: steenhouwers, metselaars en houtsnijders, vaklieden op allerlei gebied. 16 En goud, zilver, koper en ijzer is er in overvloed, dus je kunt meteen aan het werk. Moge de HEER je terzijde staan.’

17 David riep alle leiders van Israël op om zijn zoon Salomo te steunen: 18 ‘Staat de HEER, uw God, u niet terzijde? Heeft hij u geen rust verschaft aan al uw grenzen? Hij heeft immers de vroegere inwoners van dit land aan mij uitgeleverd, zodat het land kon worden veroverd voor de HEER en zijn volk. 19 Welnu, richt u met hart en ziel naar de HEER, uw God, en begin zo snel mogelijk een heiligdom te bouwen voor God, de HEER, zodat de ark van het verbond met de HEER en de heilige voorwerpen van God kunnen worden overgebracht naar de tempel die voor de naam van de HEER zal worden gebouwd.’

2 Samuel 24

2010-02-20T00:01:00.001+01:00

De volkstelling

1 Opnieuw ontstak de HEER in toorn tegen Israël. Hij zette David tegen het volk op met de woorden: ‘Ga in Israël en Juda een volkstelling houden.’ 2 De koning zei tegen Joab, de opperbevelhebber van zijn leger: ‘Ga alle stammen van Israël af, van Dan tot Berseba, en schrijf de weerbare mannen in, zodat ik weet hoe groot mijn leger is.’ 3 Joab antwoordde: ‘Moge de HEER, uw God, uw leger tijdens uw leven nog honderdmaal zo sterk maken als nu, mijn heer en koning, maar waarom wilt u dit eigenlijk?’ 4 Maar het woord van de koning was wet, dus trokken Joab en de bevelhebbers van het leger eropuit om een volkstelling te houden onder het volk van Israël. 5 Ze staken de Jordaan over en begonnen in Aroër, een Gaditische vesting aan de Arnon. Van daar gingen ze naar Jazer, 6 naar Gilead en in de richting van het gebied van de Hethieten bij Kades. Vanuit Dan-Jaän bogen ze af naar Sidon. 7 Vervolgens deden ze de vestingstad Tyrus aan en alle steden van de Chiwwieten en Kanaänieten, en ten slotte trokken ze naar de Negev in Juda, tot aan Berseba. 8 Zo gingen ze het hele land rond, en na negen maanden en twintig dagen kwamen ze weer terug in Jeruzalem. 9 Joab meldde de uitkomst van de volkstelling aan de koning: Israël telde achthonderdduizend weerbare mannen die de wapens konden hanteren en Juda vijfhonderdduizend.

10 Toen het tot David doordrong wat hij had gedaan, sloeg de schrik hem om het hart. Hij zei tegen de HEER: ‘Ik heb ernstig gezondigd met mijn daad. Ach HEER, vergeef uw dienaar zijn zonde; ik ben een dwaas geweest.’ 11-12 De HEER richtte zich tot de profeet Gad, de ziener van David: ‘Ga naar David en zeg hem: “Dit zegt de HEER: Drie straffen leg ik je voor. Kies er een uit; die zal ik je opleggen.”’ Toen David de volgende morgen opstond, 12 [11–12] 13 kwam Gad hem vragen: ‘Wat hebt u liever: zeven jaar hongersnood in uw rijk, drie maanden op de vlucht voor een belager die u in het nauw drijft, of drie dagen de pest in uw land? Denk goed na wat voor antwoord ik moet geven aan degene die mij gezonden heeft.’ 14 David antwoordde: ‘Ik ben in het nauw gedreven! Liever vallen wij in handen van de HEER, want groot is zijn mededogen, dan dat ik in mensenhanden val.’

15 Diezelfde morgen nog liet de HEER in Israël de pest uitbreken, die duurde tot de vastgestelde tijd. Van Dan tot Berseba vonden zeventigduizend mensen de dood. 16 Maar toen de engel zijn hand naar Jeruzalem uitstrekte om ook daar dood en verderf te zaaien, begon de HEER het onheil dat was aangericht te betreuren. ‘Genoeg!’ zei hij tegen de engel. ‘Laat je hand zakken!’ De engel van de HEER stond bij het bergterras waar de Jebusiet Arauna zijn graan dorste. 17 Toen David de engel die dood en verderf onder het volk zaaide zag staan, zei hij tegen de HEER: ‘Ik ben het die gezondigd heeft; ik ben het die een zonde heeft begaan. Maar deze arme schapen, wat hebben zij misdaan? Hef uw hand toch op tegen mij en mijn familie!’ 18 Diezelfde dag kwam Gad bij David en zei tegen hem: ‘Ga naar de dorsvloer van de Jebusiet Arauna en richt daar voor de HEER een altaar op.’ 19 David ging naar boven zoals de HEER hem bij monde van Gad had bevolen. 20 Toen Arauna de koning en zijn gevolg zag naderen, ging hij hun tegemoet en knielde voor de koning neer. 21 ‘Wat is de reden van uw komst, mijn heer en koning?’ vroeg hij, en David antwoordde: ‘Ik wil van u deze dorsvloer kopen om er een altaar te bouwen voor de HEER, zodat het volk van deze plaag wordt verlost.’ 22 Arauna zei: ‘Neem toch wat u voor uw offer nodig hebt, mijn heer en koning. Alstublieft: mijn runderen voor het brandoffer, en hun tuig en de dorsslede om er een vuur mee te maken. 23 Dit alles schenk ik u, mijn heer.’ En hij voegde eraan toe: ‘Moge de HEER, uw God, u goedgezind zijn.’ 24 ‘Nee,’ antwoordde de koning, ‘ik wil ervoor betalen. Ik ga niet de HEER, mijn God, een brandoffer brengen dat me niets heeft gekost.’ Daarop kocht David de dorsvloer en de runderen voor vijftig sjekel zilver. 25 Hij bouwde er een altaar voor de HEER en bracht brandoffers en vredeoffers. Daardoor liet de HEER zich ten gunste van het land vermurwen en werd Israël van de plaag verlost.

Psalm 97-99

2010-02-19T00:01:00.004+01:00

1 De HEER is koning – laat de aarde juichen,

laat vreugde heersen van kust tot kust.

2 In wolk en duisternis is hij gehuld,

zijn troon stoelt op recht en gerechtigheid.

3 Vuur gaat voor hem uit,

rondom verterend wie tegen hem opstaan.

4 Zijn bliksems verlichten de wereld,

de aarde ziet het en beeft.

5 De bergen smelten als was voor de HEER,

voor de Heer van heel de aarde.

6 De hemel vertelt van zijn gerechtigheid,

alle volken aanschouwen zijn majesteit.

7 Beschaamd staan zij die beelden aanbidden

en zich beroemen op goden van niets.

Voor hem moeten alle goden zich buigen.

8 Sion hoort het en verheugt zich;

de steden van Juda juichen

om uw rechtspraak, HEER.

9 U, HEER, bent de hoogste op heel de aarde,

boven alle goden hoog verheven.

10 U die de HEER bemint: haat het kwade.

Hij behoedt het leven van wie hem trouw zijn,

uit de greep van de goddelozen bevrijdt hij hen.

11 Licht is uitgezaaid voor de rechtvaardige,

vreugde voor de oprechten van hart.

12 Verheug u, rechtvaardigen, in de HEER,

en breng hulde aan zijn heilige naam.

1 Een psalm.

Zing voor de HEER een nieuw lied:

wonderen heeft hij verricht.

Zijn rechterhand heeft overwonnen,

zijn heilige arm heeft redding gebracht.

2 De HEER heeft zijn overwinning bekendgemaakt,

voor de ogen van de volken zijn gerechtigheid onthuld.

3 Hij heeft gedacht aan zijn liefde en trouw

voor het volk van Israël.

De einden der aarde hebben het gezien:

de overwinning van onze God.

4 Juich de HEER toe, heel de aarde,

juich en jubel, zing het uit.

5 Zing voor de HEER bij de lier,

laat bij de lier uw lied weerklinken.

6 Blaas op de ramshoorn en de trompetten,

juich als de HEER, uw koning, verschijnt.

7 Laat bruisen de zee en alles wat daar leeft,

laat juichen de wereld met haar bewoners.

8 Laten de rivieren in de handen klappen

en samen met de bergen jubelen

9 voor de HEER, want hij is in aantocht

als rechter van de aarde.

Rechtvaardig zal hij de wereld berechten,

de volken oordelen naar recht en wet.

1 De HEER is koning – volken, beef!

Hij troont op de cherubs – aarde, sidder!

2 Groot is de HEER op de Sion,

verheven is hij boven alle volken.

3 Uw naam moeten zij loven,

zo groot en geducht.

Heilig is hij.

4 Machtige koning, die het recht bemint:

u stelde rechtvaardige wetten vast.

Recht en gerechtigheid in Jakob:

ze zijn uw werk.

5 Breng hulde aan de HEER, onze God,

en buig u neer aan zijn voeten.

Heilig is hij.

6 Mozes en Aäron waren zijn priesters,

ook Samuel riep zijn naam.

Riepen zij tot de HEER, hij antwoordde;

7 in de wolkkolom sprak hij hen toe

en zij onderhielden zijn geboden,

de wet die hij hun gaf.

8 HEER, onze God, u hebt hun geantwoord.

U was voor hen een God van vergeving

en een God die hun misdaden strafte.

9 Breng hulde aan de HEER, onze God,

en buig u neer voor zijn heilige berg.

Heilig is de HEER, onze God.

Psalm 95

2010-02-19T00:01:00.003+01:00

1 Kom, laten wij jubelen voor de HEER,

juichen voor onze rots, onze redding.

2 Laten wij hem naderen met een loflied,

hem toejuichen met gezang.

3 De HEER is een machtige God,

een machtige koning, boven alle goden verheven.

4 Hij houdt in zijn hand de diepten der aarde,

de toppen van de bergen behoren hem toe,

5 van hem is de zee, door hem gemaakt,

en ook het droge, door zijn handen gevormd.

6 Ga binnen, laten wij buigen in aanbidding,

knielen voor de HEER, onze maker.

7 Ja, hij is onze God

en wij zijn het volk dat hij hoedt,

de kudde door zijn hand geleid.

Luister vandaag naar zijn stem:

8 ‘Wees niet koppig als bij Meriba,

als die dag bij Massa, in de woestijn,

9 toen jullie voorouders mij op de proef stelden,

mij tartten, al hadden ze mijn daden gezien.

10 Veertig jaar voelde ik weerzin tegen hen.

Ik zei: “Het is een stuurloos volk

dat mijn wegen niet wil kennen.”

11 En ik zwoer in mijn woede:

“Nooit gaan zij mijn rustplaats binnen!”’

2 Samuel 22-23

2010-02-18T00:01:00.003+01:00

Het overwinningslied van David

1 Dit zijn de woorden van het lied dat David voor de HEER aanhief toen de HEER hem aan de greep van zijn vijanden had ontrukt, ook aan die van Saul. 2 Hij zei:

‘HEER, mijn rots, mijn vesting, mijn bevrijder,

3 God, mijn steenrots, bij u kan ik schuilen,

mijn schild, kracht die mij redt, mijn burcht,

mijn toevlucht, mijn redder, u redt mij van het geweld.

4 Ik roep: “Geloofd zij de HEER,”

want ik ben van mijn vijanden verlost.

5 Mij omsloten de golven van de dood,

de kolkende afgrond joeg mij angst aan,

6 de banden van het dodenrijk omklemden mij,

op mijn weg lagen de valstrikken van de dood.

7 In mijn nood riep ik tot de HEER,

ik riep mijn God om hulp,

en in zijn paleis hoorde hij mijn stem,

mijn geroep klonk in zijn oren.

8 Toen schudde en schokte de aarde,

de hemel trilde op zijn grondvesten,

ze beefden omdat hij vlamde van woede,

9 rook steeg op uit zijn neus,

verterend vuur kwam uit zijn mond,

hij spuwde hete as.

10 Hij schoof de hemel open en daalde af,

duisternis onder zijn voeten,

11 hij besteeg de cherub en vloog –

daar verscheen hij op vleugels van de wind.

12 Hij maakte van het donker een tent om zich heen,

een waaier van water, dichte wolken.

13 Een vuurgloed ging voor hem uit

en verbrandde alles tot gloeiende as.

14 De donder van de HEER klonk uit de hemel,

de Allerhoogste verhief zijn stem.

15 Hij schoot pijlen en sloeg de vijanden uiteen,

met zijn bliksem verdreef hij hen.

16 De beddingen van de zee werden zichtbaar,

de grondvesten van de wereld kwamen bloot

onder de dreigende blik van de HEER,

door de briesende adem uit zijn neus.

17 Hij bood hulp van omhoog, greep mij vast

en trok mij op uit de woeste wateren,

18 ontrukte mij aan mijn machtige vijand,

aan mijn haters, die sterker waren dan ik.

19 Op de dag van mijn ondergang vielen zij aan,

maar de HEER was mijn steun.

20 Hij leidde mij uit de nood en gaf mij ruimte,

bevrijdde mij, omdat hij mij liefhad.

21 De HEER heeft mijn onschuld vergolden,

mij beloond voor mijn reine handen:

22 ik volgde de wegen die de HEER had gewezen,

en werd mijn God niet ontrouw,

23 zijn voorschriften hield ik voor ogen,

van zijn wetten week ik nooit af.

24 Ik was hem volkomen toegewijd

en hoedde mij steeds voor het kwaad,

25 daarom heeft de HEER mijn onschuld beloond,

hij zag mijn reinheid.

26 U bent trouw voor de trouwe,

volmaakt voor de volmaakte,

27 zuiver voor de zuivere,

maar voor de sluwe ongrijpbaar.

28 U redt het vertrapte volk,

maar ziet op de hoogmoedigen neer.

29 U bent mijn lamp, HEER,

u, HEER, verlicht mijn duisternis,

30 met u storm ik af op een legerbende,

met mijn God beklim ik de hoogste muur.

31 Gods weg is volmaakt,

het woord van de HEER is zuiver,

een schild is hij

voor allen die bij hem schuilen.

32 Wie anders is God dan de HEER,

wie anders een rots dan onze God?

33 De God die mijn sterke vesting is

baant een volmaakte weg voor mij,

34 hij geeft mij voeten, snel als hinden,

doet mij op toppen van bergen staan,

35 oefent mijn handen voor de strijd –

mijn armen spannen de bronzen boog.

36 U was het schild dat mij redde,

uw antwoord maakte mij sterk,

37 u baande de weg voor mijn voeten,

ik wankelde niet.

38 Ik achtervolgde mijn vijanden en verdelgde hen,

ik keerde niet terug voor ik hen had vernietigd,

39 ik vernietigde, verpletterde hen, ze stonden niet meer op,

dood lagen ze onder mijn voeten.

40 U hebt mij omgord met kracht voor de strijd,

mijn tegenstanders voor mij doen buigen,

41 u liet mij de rug van mijn vijanden zien,

mijn haters, ik roeide ze uit.

42 Ze zagen om naar hulp, maar er was geen redder,

zij riepen de HEER, maar hij antwoordde niet.

43 Ik verpulverde hen tot fijn stof,

ik vertrad ze, veegde hen weg als vuil van de straat.

44 U bevrijdde mij van een opstandig volk,

onder uw hoede bleef ik het hoofd van naties,

een volk dat ik niet kende, onderwierp zich.

45 Vreemdelingen toonden zich onderdanig,

ze gehoorzaamden mij zodra ze van mij hoorden,

46 vreemde volken verloren hun kracht,

wankelend kwamen zij uit hun burchten.

47 De HEER leeft, geprezen zij mijn rots,

hoogverheven is God, de rots die mij redt.

48 De God die mij wraak liet nemen,

bracht volken onder mijn gezag,

49 schudde mijn vijanden van mij af,

verhief mij boven mijn tegenstanders,

ontrukte mij aan mannen van geweld.

50 Daarom wil ik u prijzen, HEER, te midden van de volken,

een loflied zingen tot eer van uw naam.

51 Hij schenkt zijn koning overwinningen,

betoont zich trouw aan zijn gezalfde,

aan David en zijn nageslacht, voor altijd.’

Davids laatste woorden

1 Dit zijn de laatste woorden van David:

‘Zo spreekt David, de zoon van Isaï,

zo spreekt hij, tot hoge macht verheven,

de gezalfde van de God van Jakob,

de geliefde zanger van Israël:

2 De geest van de HEER sprak in mij,

zijn woorden zijn op mijn tong.

3 De God van Israël heeft gesproken,

de rots van Israël heeft over mij gezegd:

“Wie rechtvaardig heerst over de mensen,

heerst in diep ontzag voor God.

4 Hij is als een stralende morgenzon

die na de regens opkomt aan een wolkeloze hemel

en met zijn warmte het jonge groen laat opschieten.”

5 Zo, met Gods hulp, is ook mijn koningshuis,

want een eeuwig verbond heeft hij me toegezegd,

nauwkeurig opgesteld en onverbrekelijk.

Op zijn hulp kan ik me verlaten,

wat mij dierbaar is laat hij gedijen.

6 Maar de onwaardigen, zij zijn als doornstruiken,

ontworteld door de wind,

met blote handen raakt men ze niet aan.

7 Wie ze wil opruimen

neemt een stok met ijzeren punt ter hand

om ze in het vuur te werpen en ter plekke te verbranden.’

Davids helden

8 Dit zijn de namen van Davids helden:

Isboset uit Chachmon was de belangrijkste van het beroemde drietal. Hij doorboorde met zijn speer achthonderd mannen in één gevecht. 9 De tweede van de drie helden was Elazar, een zoon van Dodo uit Achoach. Hij was erbij toen David en zijn mannen de Filistijnen honend uitdaagden. Daarop trokken de Filistijnen hun troepen samen voor de strijd, en Israël moest zich terugtrekken. 10 Maar Elazar hield stand en sloeg op de Filistijnen in; zelfs toen hij niet meer kon liet hij het zwaard niet los. Zo schonk de HEER Israël die dag een grote overwinning. Het leger sloot zich weer bij Elazar aan, maar alleen nog om te plunderen. 11 De derde was Samma, de zoon van Age, uit Harar. De Filistijnen hadden op een keer hun troepen samengetrokken bij Lechi, waar een akker met linzen was. Het leger van Israël was op de vlucht geslagen, 12 maar Samma stelde zich op de akker op en wist die te behouden; hij versloeg de Filistijnen, en de HEER schonk Israël een grote overwinning.

13 Drie van de dertig hoofdmannen kwamen eens voor de oogst bij David, in de grot bij Adullam. In de vallei van Refaïm waren toen Filistijnse troepen gelegerd. 14 David hield zich in die tijd verschanst in de bergen, terwijl in Betlehem een Filistijnse wachtpost was uitgezet. 15 Op een keer, toen hij smachtte van dorst, verzuchtte David: ‘Wie geeft me wat te drinken uit de waterput in de poort van Betlehem?’ 16 De drie helden baanden zich een weg door het Filistijnse kamp en haalden water uit de put in de poort van Betlehem. Maar toen ze ermee bij David kwamen, wilde hij er niet van drinken. Hij goot het uit voor de HEER 17 en zei: ‘De HEER verhoede dat ik hiervan drink. Dat zou zijn alsof ik het bloed dronk van de mannen die hun leven hebben gewaagd om het te halen!’ Hij weigerde dus te drinken. Zulke heldendaden verrichtte dit drietal.

18 Abisai, een broer van Joab en een zoon van Seruja, was de belangrijkste van de dertig helden. Hij doorboorde met zijn speer driehonderd mannen. Zo maakte hij naam bij het drietal. 19 Hij was de aanvoerder van de dertig helden en stond van hen het meest in aanzien, maar met het beroemde drietal kon hij zich niet meten. 20 Ook Benaja, de zoon van Jojada, uit Kabseël, was een dapper en krijgshaftig man. Hij versloeg de twee zonen van Ariël uit Moab. Een andere keer, toen het sneeuwde, liet hij zich in een put zakken en doodde daar een leeuw. 21 Ook versloeg hij eens een Egyptenaar, een reus van een kerel. De Egyptenaar was gewapend met een speer, maar Benaja ging op hem af met een stok, sloeg hem de speer uit handen en doodde hem ermee. 22 Zulke heldendaden verrichtte Benaja, de zoon van Jojada, en zo maakte hij naam bij het drietal. 23 Hij was een van de aanzienlijksten van de dertig helden, maar met het beroemde drietal kon hij zich niet meten. David benoemde hem tot commandant van zijn lijfwacht.

24 Tot de dertig helden behoorden verder: Asaël, een broer van Joab; Elchanan, de zoon van Dodo, uit Betlehem; 25 Samma en Elika uit Charod; 26 Cheles uit Pelet; Ira, de zoon van Ikkes, uit Tekoa; 27 Abiëzer uit Anatot; Mebunnai uit Chusa; 28-29 Salmon uit Achoach; Maharai en Cheleb, de zoon van Baäna, beiden uit Netofa; Ittai, de zoon van Ribai, uit Gibea in Benjamin; 29 [28–29] 30 Benaja uit Piraton; Hiddai uit de wadi’s van Gaäs; 31 Abialbon uit de wadi Araba; Azmawet uit Barchum; 32 Eljachba uit Saälbon; Jasen uit Gun; Jonatan, 33 de zoon van Samma, en Achiam, de zoon van Sarar, beiden uit Harar; 34 Elifelet, de zoon van Achasbai uit Maächa; Eliam, de zoon van Achitofel, uit Gilo; 35 Chesro uit Karmel; Paärai uit Arba; 36 Jigal, de zoon van Natan, uit Soba; Bani uit Gad; 37 Selek uit Ammon; Nachrai uit Beërot, de wapendrager van Joab, de zoon van Seruja; 38 Ira en Gareb uit Jeter; 39 en de Hethiet Uria. Bij elkaar waren het er zevenendertig.

Psalm 57

2010-02-18T00:01:00.002+01:00

1 Voor de koorleider. Op de wijs van Verdelg niet. Van David, een stil gebed, toen hij voor Saul was gevlucht in een spelonk.

2 Wees mij genadig, God, wees mij genadig,

want bij u is mijn leven geborgen.

In de schaduw van uw vleugels zal ik schuilen,

tot het doodsgevaar is geweken.

3 Ik roep tot God, de Allerhoogste,

tot God, die mij beschermt.

4 Uit de hemel zal hij hulp sturen,

wie mij bedreigt wordt smadelijk verjaagd. sela

Ja, God stuurt mij zijn liefde en trouw.

5 Tussen leeuwen moet ik liggen,

tussen dieren die mensen verslinden,

hun tanden zijn speren en pijlen,

hun tong is een geslepen zwaard.

6 Verhef u boven de hemelen, God,

laat uw glorie heel de aarde vervullen.

7 Ze hadden een net op mijn weg gespannen,

mijn voeten raakten erin verstrikt,

ze hadden voor mij een kuil gegraven,

maar vielen er zelf in. sela

8 Mijn hart is gerust, o God,

mijn hart is gerust,

ik wil voor u zingen en spelen.

9 Ontwaak, mijn ziel, ontwaak

met harp en lier,

ik wil het morgenrood wekken.

10 U, Heer, zal ik loven onder de volken,

over u zingen voor alle naties.

11 Hemelhoog is uw liefde,

tot aan de wolken reikt uw trouw.

12 Verhef u boven de hemelen, God,

laat uw glorie heel de aarde vervullen.

Psalm 41-42

2010-02-17T00:01:00.005+01:00

1 Voor de koorleider. Een psalm van David.

2 Gelukkig wie zorgt voor de armen;

in kwade dagen zal de HEER hem uitkomst geven,

3 de HEER zal hem beschermen en in leven houden,

men prijst hem gelukkig in het hele land.

‘Lever hem niet uit aan zijn vijanden!’

4 Op zijn ziekbed zal de HEER hem tot steun zijn.

‘Hoe lang hij ook ziek ligt, u keert zijn lot ten goede.’

5 Ik zeg: ‘HEER, wees mij genadig,

genees mij, ik heb tegen u gezondigd.’

6 Mijn vijanden verwensen mij, ze zeggen:

‘Wanneer sterft hij en verdwijnt zijn naam?’

7 Wie mij bezoekt, heeft mooie woorden,

maar zijn hart is vol kwade gedachten;

staat hij buiten, hij spreekt ze uit.

8 Wie mij haten hopen het ergste voor mij

en fluisteren aan mijn bed tegen elkaar:

9 ‘Een dodelijke kwaal heeft hem geveld,

wie zo ziek ligt, staat nooit meer op.’

10 Zelfs mijn beste vriend,

op wie ik vertrouwde, die at van mijn brood,

heeft zich tegen mij gekeerd.

11 Toon mij, HEER, uw genade en laat mij opstaan,

dan zal ik hun geven wat ze verdienen.

12 Hieraan zal ik weten dat u mij liefhebt:

als mijn vijand niet langer juicht,

13 als u mij bijstaat, omdat ik onschuldig ben,

en mij voorgoed laat wonen in uw nabijheid.

14 Geprezen zij de HEER, de God van Israël,

van eeuwigheid tot eeuwigheid.

Amen, amen.

1 Voor de koorleider. Een kunstig lied van de Korachieten.

2 Zoals een hinde smacht

naar stromend water,

zo smacht mijn ziel

naar u, o God.

3 Mijn ziel dorst naar God,

naar de levende God,

wanneer mag ik nader komen

en Gods gelaat aanschouwen?

4 Tranen zijn mijn brood,

bij dag en bij nacht,

want heel de dag hoor ik zeggen:

‘Waar is dan je God?’

5 Weemoed vervult mijn ziel

nu ik mij herinner hoe

ik meeliep in een dichte stoet

en optrok naar het huis van God –

een feestende menigte,

juichend en lovend.

6 Wat ben je bedroefd, mijn ziel,

en onrustig in mij.

Vestig je hoop op God,

eens zal ik hem weer loven,

mijn God die mij ziet en redt.

7 Mijn ziel is bedroefd,

daarom denk ik aan u,

hier in het land van de Jordaan,

bij de Hermon, op de top van de Misar.

8 De roep van vloed naar vloed,

de stem van uw waterstromen –

al uw golven slaan

zwaar over mij heen.

9 Overdag bewijst de HEER mij zijn liefde,

’s nachts klinkt een lied in mij op,

een gebed tot de God van mijn leven.

10 Tot God, mijn rots, wil ik zeggen:

‘Waarom vergeet u mij,

waarom ga ik gehuld in het zwart,

door de vijand geplaagd?’

11 Mij gaat door merg en been

de hoon van mijn belagers,

want ze zeggen heel de dag:

‘Waar is dan je God?’

12 Wat ben je bedroefd, mijn ziel,

en onrustig in mij.

Vestig je hoop op God,

eens zal ik hem weer loven,

mijn God die mij ziet en redt.

Psalm 38

2010-02-17T00:01:00.004+01:00

1 Een psalm van David, een dringend gebed.

2 Wees niet vertoornd, HEER, straf mij niet,

bedwing uw woede, sla mij niet.

3 Diep zijn uw pijlen in mij gedrongen,

zwaar is uw hand op mij neergedaald.

4 Door uw toorn is niets aan mijn lichaam nog gaaf,

door mijn zonden is niets van mijn gebeente nog heel.

5 Mijn schuld steekt hoog boven mij uit,

als een zware last, te zwaar om te dragen.

6 Mijn wonden zweren en stinken

vanwege mijn lichtzinnig leven.

7 Ik loop gebogen, diep gebukt,

ik ga in het zwart gehuld, dag in dag uit.

8 In mijn lendenen woedt de koorts,

niets aan mijn lichaam is nog gaaf,

9 ik ben uitgeput, gebroken,

met bonzend hart schreeuw ik het uit.

10 Heer, al mijn verlangens zijn u bekend,

mijn zuchten is u niet verborgen,

11 mijn hart gaat tekeer, mijn kracht ebt weg,

mijn ogen verliezen hun glans.

12 Mijn liefste vrienden ontlopen mijn leed,

wie mij na staan, houden zich ver van mij.

13 Mijn belagers lokken mij in de val,

wie mijn ongeluk willen, spreken dreigende taal,

dag in dag uit verspreiden ze leugens.

14 Maar ik houd mij doof en wil niet horen,

ik doe als een stomme mijn mond niet open,

15 ik ben als iemand die niet kan horen,

geen verweer komt uit mijn mond.

16 Want op u, HEER, hoop ik,

van u komt antwoord, mijn Heer en mijn God.

17 Ik denk: Laten ze niet om mij lachen,

niet triomferen nu mijn voet wankelt.

18 Want ik ben de ondergang nabij

en altijd vergezelt mij de pijn.

19 Ik wil u mijn schuld belijden,

door mijn zonden word ik gekweld.

20 Maar mijn vijanden leven, zij zijn sterk,

zij zijn met velen en blind is hun haat.

21 Ze vergelden goed met kwaad

en vallen mij aan, al zoek ik het goede.

22 Verlaat mij niet, HEER,

mijn God, blijf niet ver van mij.

23 Haast u mij te helpen,

Heer, u bent mijn redding.

Psalm 5

2010-02-17T00:01:00.003+01:00

1 Voor de koorleider. Bij het spel op de schalmei. Een psalm van David.

2 Hoor mijn woorden, HEER,

sla acht op mijn klagen.

3 Luister naar mijn hulpgeroep,

mijn koning en mijn God,

tot u richt ik mijn bede.

4 In de morgen, HEER, hoort u mijn stem,

in de morgen wend ik mij tot u en wacht.

5 U bent een God die zich niet verheugt in het kwaad,

bij u is de misdaad niet welkom.

6 Gewetenlozen houden geen stand

onder de blik van uw ogen.

U haat allen die onrecht doen,

7 leugenaars richt u te gronde.

U verafschuwt, HEER,

wie bedriegt en bloed vergiet.

8 Maar ik mag door uw grote liefde uw huis binnengaan,

van ontzag vervuld mij buigen naar uw heilige tempel.

9 Leid mij langs mijn belagers, HEER, door uw gerechtigheid,

maak effen de weg die u mij wijst.

10 Onwaarheid komt uit hun mond,

onheil huist in hun hart,

een open graf is hun keel,

gespleten is hun tong.

11 Laat hen boeten, God,

laat hen in hun eigen valkuil lopen.

Verstoot hen om hun grote wandaden,

want ze zijn opstandig tegen u.

12 Er is vreugde bij allen die schuilen bij u,

eeuwige jubel omdat u hen beschermt,

wie uw naam beminnen juichen u toe!

13 U zegent de rechtvaardigen, HEER,

als een schild beschut hen uw genade.

2 Samuel 19-21

2010-02-16T00:01:00.001+01:00

1 Toen voer er een siddering door de koning. Jammerend trok hij zich terug in het vertrek boven de poort: ‘Mijn zoon Absalom, mijn zoon, mijn zoon Absalom! Was ik maar dood in plaats van jij! Absalom, mijn zoon, mijn zoon!’

2 Men vertelde aan Joab dat de koning huilde en rouwde over Absalom. 3 Toen het leger hoorde dat de koning treurde om zijn zoon, sloeg de overwinningsroes om in een rouwstemming. 4 Als dieven in de nacht slopen de soldaten die dag de stad binnen, als een leger dat zich schaamt dat het de strijd is ontvlucht. 5 De koning had zijn gezicht in zijn handen verborgen en schreeuwde luid: ‘Mijn zoon Absalom, Absalom, mijn zoon, mijn zoon!’ 6 Toen ging Joab bij de koning binnen en zei: ‘Vandaag hebt u al uw aanhangers te schande gemaakt, terwijl zij uw leven en dat van uw zonen en dochters en dat van uw vrouwen en bijvrouwen hebben gered. 7 U haat degenen die u liefhebben en u hebt degenen die u haten lief. Vandaag hebt u laten merken dat u geen waarde hecht aan uw bevelhebbers, noch aan uw aanhangers. Vandaag weet ik zeker dat u het beter zou vinden wanneer Absalom nog in leven was en wij allemaal waren gesneuveld. 8 Komaan, sta op, ga naar buiten en steek uw aanhangers een hart onder de riem. Want bij de HEER, ik zweer u: als u nu niet naar buiten gaat, is er vannacht geen man meer bij u. En dat zou erger zijn dan al het kwaad dat u tot nu toe in uw leven is overkomen.’ 9 De koning stond op en ging naar buiten. Men vertelde aan het leger dat de koning in de doorgang van de poort had plaatsgenomen, en het hele leger kwam zijn opwachting maken bij de koning.

David keert terug naar Jeruzalem

De Israëlieten waren gevlucht, ieder naar zijn eigen woonplaats. 10 In heel het land, bij alle stammen van Israël, was men druk aan het beraadslagen: ‘De koning heeft ons bevrijd uit de greep van onze vijanden; hij was het die ons heeft gered uit de handen van de Filistijnen. Nu is hij het land uit gevlucht voor Absalom. 11 Maar Absalom, die wij tot koning hadden gezalfd, is in de strijd gesneuveld. Laten we daarom een daad stellen en de koning naar huis terughalen.’ 12 De uitspraak van de Israëlieten kwam de koning ter ore. Daarop zond koning David het volgende bericht aan de priesters Sadok en Abjatar: ‘Zeg tegen de oudsten van Juda: “Waarom zou u de laatsten zijn om de koning naar huis terug te halen? 13 U bent mijn broeders, mijn vlees en bloed; waarom zou u de laatsten zijn om de koning terug te halen?” 14 En tegen Amasa moet u zeggen: “Bent u niet mijn vlees en bloed? Voortaan zult u mijn opperbevelhebber zijn in plaats van Joab, God is mijn getuige.”’ 15 Op die manier won hij de Judeeërs als één man voor zich. Ze stuurden bericht naar de koning: ‘Keer terug, met al uw aanhangers.’

16 De koning begaf zich op de terugreis. Toen hij bij de Jordaan kwam, stonden de Judeeërs bij Gilgal klaar om de koning te verwelkomen en hem te begeleiden bij het oversteken van de rivier. 17 Onder hen bevond zich de Benjaminiet Simi, de zoon van Gera, uit Bachurim. Haastig ging hij koning David tegemoet. 18 Met hem waren duizend Benjaminieten meegekomen. Ook Siba, de dienaar van de familie van Saul, was erbij met zijn vijftien zonen en twintig knechten. Nog voor de koning de oever van de Jordaan had bereikt, renden zij de rivier in. 19 Ze waadden door het water om de koning en zijn hofhouding naar de overkant te helpen en zo een goede indruk op hem te maken. Toen de koning op het punt stond om de Jordaan over te steken, viel Simi voor hem op zijn knieën 20 en zei: ‘Mijn heer, vergeef me alstublieft wat ik u heb misdaan. Ik smeek u, vergeet dat ik me tegen u heb misdragen op de dag dat u wegging uit Jeruzalem, mijn heer en koning, en reken het me niet aan. 21 Ik, uw dienaar, weet dat ik gezondigd heb. Daarom, mijn heer en koning, ben ik u vandaag als eerste van alle nakomelingen van Jozef tegemoet gekomen.’ 22 Abisai, de zoon van Seruja, nam het woord en zei: ‘Simi verdient toch zeker de dood, hij heeft immers de gezalfde van de HEER vervloekt!’ 23 Maar David antwoordde: ‘Wat heb ik met jullie te maken, zonen van Seruja? Juist vandaag moeten jullie me niet tegenwerken. Vandaag wordt in Israël niemand ter dood gebracht, want vandaag weet ik dat mijn koningschap over Israël is hersteld.’ 24 En tegen Simi zei de koning: ‘U zult niet sterven!’ en hij zwoer het hem.

25 Ook Mefiboset, de kleinzoon van Saul, was de koning tegemoet gekomen. Vanaf de dag dat de koning was weggegaan tot nu, de dag waarop hij ongedeerd terugkeerde, had Mefiboset zijn voeten niet gewassen, zijn baard niet verzorgd en zijn kleren niet verschoond. 26 Toen hij de koning vanuit Jeruzalem tegemoet kwam, vroeg deze hem: ‘Waarom bent u niet met me meegegaan, Mefiboset?’ 27 Hij antwoordde: ‘Mijn heer en koning, mijn dienaar heeft me bedrogen. U moet weten dat ik me had voorgenomen om mijn ezel te zadelen en met u mee te rijden, omdat ik immers kreupel ben. 28 Toen heeft hij me erin laten lopen met zijn valse beschuldiging tegenover u. Maar mijn heer en koning is als een engel van God; doet u wat u het beste vindt. 29 U had het in uw macht om heel mijn familie ter dood te brengen, maar u nam mij op aan uw hof. Met welk recht zou ik me dan nu nog bij u beklagen?’ 30 De koning antwoordde: ‘Genoeg hierover. U en Siba moeten het land maar delen.’ 31 Toen zei Mefiboset tegen de koning: ‘Nu u ongedeerd bent teruggekomen, mijn heer en koning, mag hij wat mij betreft zelfs alles hebben.’

32 De Gileadiet Barzillai was uit Rogelim gekomen en had de koning vergezeld naar de Jordaan om hem uitgeleide te doen bij de oversteek van de rivier. 33 Hij was al heel oud, wel tachtig jaar. Hij had de koning tijdens diens verblijf in Machanaïm gastvrij onthaald; hij was een zeer vermogend man. 34 De koning zei tegen hem: ‘Barzillai, ga met me mee de rivier over, dan zal ik u bij mij in Jeruzalem gastvrij onthalen.’ 35 Maar Barzillai antwoordde: ‘Ik ben aan het einde van mijn levensdagen. Waarom zou ik nog met de koning meegaan naar Jeruzalem? 36 Ik ben nu tachtig jaar. Wat valt er voor mij nog te genieten van het leven? Kan ik nog proeven wat ik eet en drink? Kan ik de stem nog horen van zangers en zangeressen? Waarom zou ik u dan nog tot last zijn, mijn heer en koning? 37 Ik zou zelfs nauwelijks in staat zijn met u de rivier over te steken. Waarom zou u mij op die manier belonen? 38 Laat me toch teruggaan, zodat ik kan sterven in mijn eigen stad, bij het graf van mijn vader en mijn moeder. Neem liever Kimham met u mee, mijn heer en koning, en behandel hem zoals u voor ogen staat.’ 39 De koning antwoordde: ‘Kimham zal met mij meegaan, en ik zal hem behandelen zoals u voor ogen staat. Ik zal doen zoals u wenst.’ 40 Ondertussen stak het leger de Jordaan over. Toen de koning aan de beurt was om over te steken, bedankte hij Barzillai en kuste hem vaarwel. Barzillai ging terug naar zijn woonplaats, 41 en de koning vervolgde zijn reis naar Gilgal. Kimham ging met hem mee.

Afgunst tussen Juda en Israël

Heel het volk van Juda had de koning bij zijn doortocht begeleid, en de helft van het volk van Israël. 42 De Israëlieten kwamen op de koning af en vroegen hem: ‘Waarom hebben onze broeders, de Judeeërs, beslag op u gelegd door u en uw gevolg bij het oversteken van de Jordaan te begeleiden terwijl al uw aanhangers al bij u waren?’ 43 Maar de Judeeërs wierpen tegen: ‘De koning is immers aan ons verwant! Waarom maken jullie je zo kwaad? Laten we ons soms door de koning onderhouden? Worden we soms door hem bevoordeeld?’ 44 De Israëlieten antwoordden: ‘Wij hebben tien keer zoveel aandeel in het koningschap, en ook op David hebben wij meer recht dan jullie. Waarom doen jullie zo geringschattend? Hebben wij soms niet als eersten besloten dat we onze koning zouden terughalen?’ Maar de Judeeërs stonden sterker dan de Israëlieten.

20

1 Nu was er onder de Israëlieten ook een echte onruststoker, een zekere Seba, de zoon van Bichri, uit de stam Benjamin. Hij blies op de ramshoorn en zei: ‘Wat hebben wij met David te maken? Wij hebben niets gemeen met de zoon van Isaï! We breken op, volk van Israël!’ 2 Alle Israëlieten keerden David de rug toe en volgden de Benjaminiet Seba, maar de Judeeërs bleven hun koning vergezellen van de Jordaan tot aan Jeruzalem.

3 Toen koning David in zijn paleis in Jeruzalem kwam, stelde hij de tien bijvrouwen die hij als huisbewaarsters had achtergelaten, in bewaring in een eigen huis. Hij bleef hen onderhouden, maar hij zocht hen niet meer op. Zo bleven zij tot aan de dag van hun dood opgesloten als onbestorven weduwen.

4 De koning zei tegen Amasa: ‘Roep alle mannen van Juda bijeen en meld u binnen drie dagen weer bij mij.’ 5 Amasa ging op weg om de Judeeërs bijeen te roepen, maar op de afgesproken tijd was hij nog niet terug. 6 Toen zei David tegen Abisai: ‘Seba, de zoon van Bichri, vormt een nog grotere bedreiging voor ons dan Absalom! Abisai, neemt u dan mijn leger onder uw bevel en ga achter hem aan voordat hij onze versterkte steden voor zich wint, want dan staan wij met lege handen.’ 7 De mannen van Joab, de Keretieten en Peletieten en al Davids helden sloten zich bij Abisai aan en zetten vanuit Jeruzalem de achtervolging van Seba in. 8 Bij de grote steen in Gibeon kwamen ze Amasa achterop. Joab droeg gevechtskleding, met daarop een koppelriem waarin zijn zwaard gestoken was. Toen hij een stap naar voren deed, gleed het zwaard uit de schede. 9 ‘Is alles goed met je, Amasa?’ vroeg hij, en hij greep hem met zijn rechterhand bij zijn baard om hem te kussen. 10 Amasa was niet verdacht op het zwaard dat Joab in zijn andere hand hield. Joab stak Amasa in de buik, zodat zijn ingewanden naar buiten kwamen. Hij hoefde geen tweede maal te steken: de verwonding was dodelijk. Joab en zijn broer Abisai zetten de achtervolging van Seba voort. 11 Een van Joabs wapendragers bleef bij Amasa staan en riep: ‘Wie het goed meent met Joab, wie vóór David is, hij volge Joab!’ 12 Amasa lag op de weg, stuiptrekkend in zijn bloed. Toen de wapendrager merkte dat de soldaten stil bleven staan, rolde hij Amasa van de weg af, het veld in, en wierp een kleed over hem heen omdat iedereen die langs hem kwam stilhield. 13 Toen Amasa van de weg was verwijderd, volgden allen Joab, Seba achterna.

14 Seba was dwars door Israël naar Abel-Bet-Maächa getrokken. Alle Bichrieten hadden zich bij hem aangesloten. 15 Toen kwam ook Joab met zijn leger bij Abel-Bet-Maächa en sloot hem daar in. Ze wierpen een wal op tegen de muur van de vesting en bestookten van daar af met man en macht de stadsmuur. 16 Toen riep een wijze vrouw vanuit de stad: ‘Luister, luister! Vraag of Joab dichterbij komt, zodat ik met hem praten kan.’ 17 Joab kwam naderbij en de vrouw vroeg: ‘Bent u Joab?’ ‘Jazeker,’ antwoordde hij. ‘Luister naar wat ik u te zeggen heb,’ zei de vrouw, en Joab antwoordde: ‘Ik luister.’ 18 Toen zei de vrouw: ‘Vroeger bestond er een zegswijze: Wie in Abel om raad vraagt, komt nooit bedrogen uit. 19 Wij zijn vredelievende en getrouwe Israëlieten. Maar u, u wilt een stad van de aardbodem wegvagen die als een wijze moeder is in Israël. Waarom vergrijpt u zich aan Gods eigen land?’ 20 ‘Geen sprake van!’ antwoordde Joab. ‘Ik ben er beslist niet op uit om me aan uw stad te vergrijpen of haar van de aardbodem weg te vagen. 21 Daar is het me niet om te doen. Maar iemand uit het bergland van Efraïm – een zekere Seba, een zoon van Bichri – is in opstand gekomen tegen de koning, tegen David. Lever hem aan mij uit, dan zal ik de stad verder ongemoeid laten.’ Toen zei de vrouw tegen Joab: ‘Goed, zijn hoofd zal u over de muur worden toegeworpen.’ 22 De vrouw legde haar wijze raad voor aan de bevolking van de stad, en zij hakten Seba’s hoofd af en wierpen het Joab toe. Joab blies op de ramshoorn en het beleg van de stad werd opgebroken. De soldaten gingen terug naar hun eigen woonplaats, en Joab keerde terug naar Jeruzalem, naar de koning.

Davids ambtenaren

23 Joab was opperbevelhebber van het leger van Israël en Benaja, de zoon van Jojada, was bevelhebber van de Keretieten en Peletieten; 24 Adoram was opzichter van de herendienst; Josafat, de zoon van Achilud, was kanselier 25 en Seja was hofschrijver; Sadok en Abjatar waren priester, 26 en ook de Jaïriet Ira was priester bij David.

Psalm 64

2010-02-15T00:01:00.014+01:00

1 Voor de koorleider. Een psalm van David.

2 Hoor mijn stem, God, hoor mijn klacht,

behoed mij voor de dreiging van de vijand,

3 verberg mij voor die misdadige bende,

voor die meute van boosdoeners.

4 Ze scherpen hun tong als een mes,

ze richten hun pijl, een giftig woord,

5 uit verborgen hoeken schieten ze op een onschuldige,

ze schieten onverhoeds, voor niemand bang.

6 Ze wapenen zich met kwade woorden,

overwegen het zetten van een val,

en zeggen: ‘Wie zou het zien?’

7 Ze zinnen op misdaden en denken:

‘We lijken onschuldig, zo verborgen is ons plan.

– Diep als een afgrond is het hart van de mens.’

8 Dan schiet God zijn pijl op hen af,

onverhoeds worden ze zwaar verwond,

9 hun eigen tong heeft hen ten val gebracht,

wie hen ziet, schudt verbijsterd het hoofd.

10 De mensen zijn van ontzag vervuld

en roemen wat God heeft gedaan,

zij beseffen dat het zijn werk is.

11 De rechtvaardige verblijdt zich in de HEER

en zoekt bij hem zijn toevlucht.

Wie oprecht van hart is, prijst zich gelukkig.

Psalm 61-62

2010-02-15T00:01:00.013+01:00

1 Voor de koorleider. Bij snarenspel. Van David.

2 Hoor, o God, mijn smeken,

sla acht op mijn gebed,

3 van het einde der aarde roep ik u aan,

want mijn hart bezwijkt.

Breng mij op de rots hoog boven mij,

4 u bent altijd mijn schuilplaats geweest,

een toren te sterk voor de vijand.

5 Laat mij altijd wonen in uw tent,

veilig verscholen onder uw vleugels, sela

6 u hoort mijn geloften, God,

u beloont wie uw naam vereren.

7 Voeg dagen toe aan de dagen van de koning,

dat zijn jaren duren van geslacht op geslacht.

8 Wil zijn troon altijd beschermen, God,

laten trouw en waarheid over hem waken.

9 Dan zal ik uw naam voor altijd bezingen,

en mijn geloften volbrengen, dag na dag.

1 Voor de koorleider. Op de wijs van Jedutun. Een psalm van David.

2 Alleen bij God vindt mijn ziel haar rust,

van hem komt mijn redding.

3 Hij alleen is mijn rots en mijn redding,

mijn burcht, nooit zal ik wankelen.

4 Hoe lang nog vallen jullie aan op één man

en bedreigen jullie hem met de dood?

Hij is als een muur die omvalt,

als een wal die op instorten staat.

5 Zij willen hem van zijn hoogte storten,

de leugen is hun lust en hun leven,

een zegenwens ligt op hun lippen,

maar in hun hart verbergt zich een vloek. sela

6 Zoek rust, mijn ziel, bij God alleen,

van hem blijf ik alles verwachten.

7 Hij alleen is mijn rots en mijn redding,

mijn burcht, ik zal niet wankelen.

8 Bij God is mijn redding en eer,

mijn machtige rots, mijn schuilplaats is God.

9 Vertrouw op hem, mijn volk, te allen tijde,

open voor hem uw hart,

God is onze schuilplaats. sela

10 Niets dan lucht zijn de kinderen van Adam,

niets dan een leugen de mensenkinderen,

in de weegschaal gaan zij omhoog,

samen zijn zij lichter dan lucht.

11 Vertrouw niet op geweld,

op iets vluchtigs als geroofd bezit,

ook al groeien geld en goed,

houd je hart ervan vrij.

12 Eenmaal heeft God gesproken,

tweemaal heb ik het gehoord:

‘De macht is aan God.’

13 Bij u, Heer, is ontferming,

u beloont ieder mens

naar zijn daden.

Psalm 58

2010-02-15T00:01:00.012+01:00

1 Voor de koorleider. Op de wijs van Verdelg niet. Van David, een stil gebed.

2 Machtigen, spreekt u werkelijk recht,

beoordeelt u de mensen eerlijk?

3 In uw hart bedrijft u al onrecht, en overal op aarde

geeft u vrij spel aan het geweld van uw handen.

4 Van de moederschoot af zijn ze van God vervreemd,

van hun geboorte af dwalen die leugenaars.

5 Giftig zijn ze als een bijtende adder,

doof als een slang die zijn oren sluit,

6 die niet luistert naar de stem van zijn bezweerders,

hoe bedreven zij hun spreuken ook zeggen.

7 God, sla hun de tanden uit de mond,

verbrijzel de kaken van die leeuwen, HEER –

8 dat ze verdwijnen als water dat wegvloeit,

als pijlen die op de boog al breken,

9 als een slak die kruipend oplost in slijm,

als een misgeboorte die nooit de zon ziet,

10 als een doorntak die in storm verwaait,

nog voor hij de pot kan verhitten.

11 Verheugd is de rechtvaardige als hij vergelding ziet,

in het bloed van de wettelozen wast hij zijn voeten.

12 Dan zegt men: ‘De rechtvaardige wordt beloond,

er is een God die recht doet op aarde.’

Psalm 40

2010-02-15T00:01:00.011+01:00

1 Voor de koorleider. Van David, een psalm.

2 Vol verlangen heb ik op de HEER gewacht

en hij boog zich naar mij toe,

hij heeft mijn roep om hulp gehoord.

3 Hij trok mij uit de kuil van het graf,

uit de modder, uit het slijk.

Hij zette mij neer op een rots,

een vaste grond voor mijn voeten.

4 Hij gaf mij een nieuw lied in de mond,

een lofzang voor onze God.

Mogen velen het zien vol ontzag

en vertrouwen op de HEER.

5 Gelukkig de mens

die vertrouwt op de HEER

en zich niet keert tot hoogmoedigen,

tot hen die verstrikt zijn in leugens.

6 Veel wonderen hebt u verricht,

veel goeds voor ons besloten,

HEER, mijn God.

Niemand is te vergelijken met u!

Wil ik erover spreken, ervan verhalen,

het is te veel om op te sommen.

7 Offers en gaven verlangt u niet,

brand- en reinigingsoffers vraagt u niet.

Nee, u hebt mijn oren voor u geopend

8 en nu kan ik zeggen: ‘Hier ben ik,

over mij is in de boekrol geschreven.’

9 Uw wil te doen, mijn God, verlang ik,

diep in mij koester ik uw wet.

10 Wanneer het volk bijeen is,

spreek ik over uw rechtvaardigheid,

ik houd mijn lippen niet gesloten,

u weet het, HEER.

11 Ik zwijg niet over uw goedheid,

maar getuig van uw trouw en uw hulp.

In de kring van het volk verheel ik niet

hoe liefdevol, hoe trouw u bent.

12 U, HEER,

u weigert mij uw ontferming niet,

uw liefde en uw trouw

zullen mij steeds bewaren,

13 ook nu rampen mij omringen,

talloos vele,

nu mijn zonden mij achtervolgen

en ik geen uitweg zie,

nu ze talrijker zijn dan de haren op mijn hoofd

en de moed mij is ontzonken.

14 Wil uitkomst brengen, HEER,

HEER, kom mij haastig te hulp.

15 Laat beschaamd en vernederd worden

wie mij naar het leven staan,

met schande terugwijken

wie mijn ongeluk zoeken,

16 van schaamte verstommen

wie de spot met mij drijven.

17 Wie bij u hun geluk zoeken

zullen lachen en vrolijk zijn,

wie van u hun redding verwachten

zullen steeds weer zeggen:

‘Groot is de HEER.’

18 Ik ben arm en zwak,

Heer, denk aan mij.

U bent mijn helper, mijn bevrijder,

mijn God, wacht niet langer.

Psalm 26

2010-02-15T00:01:00.010+01:00

1 Van David.

Doe mij recht, HEER,

want zonder dwalen ben ik mijn weg gegaan,

op u, HEER, heb ik vertrouwd,

ik wankelde niet.

2 Doorgrond mij, HEER, en ken mij,

peil mijn hart en mijn nieren,

3 want uw liefde staat mij voor ogen

en ik bewandel de weg van uw waarheid.

4 Met bedriegers zit ik niet aan,

met huichelaars ga ik niet om,

5 ik haat de kring van slechte mensen,

met wettelozen wil ik niet aan tafel.

6 Ik zal mijn handen in onschuld wassen,

een rondgang maken om uw altaar, HEER,

7 om een loflied aan te heffen

en van uw wonderen te verhalen.

8 HEER, het huis waar u woont heb ik lief,

de plaats waar uw glorie verblijft.

9 Verwerp mij niet met de zondaars,

met mensen die bloed vergieten.

10 Aan hun vingers kleeft onrecht,

hun handen zijn met smeergeld gevuld.

11 Maar ik ga mijn weg zonder dwalen.

Verlos mij en wees mij genadig.

12 Mijn voeten staan op effen grond,

waar uw volk bijeen is, wil ik u prijzen, HEER.

2 Samuel 16-18

2010-02-14T00:01:00.001+01:00

1 Nauwelijks was David de top van de berg over, of daar kwam Siba, de dienaar van Mefiboset, hem met een span ezels tegemoet. Deze waren bepakt met tweehonderd broden, honderd plakken rozijnen, honderd verse vruchten en een zak wijn. 2 ‘Wat hebt u daar?’ vroeg de koning, en Siba zei: ‘De ezels zijn voor de koninklijke familie om erop te rijden, het brood en de vruchten zijn voor de soldaten om te eten en de wijn is om te drinken voor wie uitgeput raakt in de woestijn.’ 3 De koning vroeg: ‘En waar is de kleinzoon van uw meester Saul?’ Siba antwoordde: ‘Die is in Jeruzalem gebleven omdat, zoals hij zei, het volk van Israël hem vandaag het koningschap van zijn grootvader teruggeeft.’ 4 Toen zei de koning tegen Siba: ‘Dan is alles wat Mefiboset bezit voortaan van u.’ En Siba zei: ‘Ik dank mijn heer en koning nederig, dat hij mij zo gunstig gezind is.’

5 Zodra David bij Bachurim was aangekomen, kwam er iemand aanlopen uit de familie van Saul, een zekere Simi, de zoon van Gera. Vloekend en tierend kwam hij aanlopen, 6 en hoewel David door zijn lijfwacht van heldhaftige soldaten was omringd, bekogelde hij de koning en zijn gevolg met stenen. 7 Hij vloekte en schreeuwde: ‘Maak dat je wegkomt, moordenaar! Stuk ongeluk! 8 Je hebt je de troon van Saul toegeëigend. Nu wreekt de HEER het bloed van Saul en zijn familie aan jou en geeft hij het koningschap aan Absalom, je zoon. Dat is je verdiende loon, moordenaar die je bent!’ 9 Joabs broer Abisai zei tegen de koning: ‘Hoe waagt dat hondsvot het mijn heer en koning te vervloeken? Uit de weg jullie, ik sla zijn kop eraf!’ 10 Maar de koning zei: ‘Wat heb ik met jullie te maken, zonen van Seruja? Hij vervloekt mij; en wat dan nog? Dat heeft de HEER hem natuurlijk ingegeven. Wat vraag je dan: Hoe waagt hij het?’ 11 En tot het hele gezelschap vervolgde David: ‘Luister, mijn bloedeigen zoon staat me naar het leven. Zou deze afstammeling van Benjamin me dan met rust laten? Laat hem maar vloeken, de HEER heeft het hem immers ingegeven. 12 Misschien merkt de HEER mijn ellende op en vergoedt hij me later de vervloeking van vandaag.’ 13 Toen zetten David en zijn gevolg zich weer in beweging. Simi bleef op een iets hoger gelegen bergrichel vloekend en tierend met hem meelopen, gooide met stenen en joeg stofwolken op. 14 Ten slotte kwamen de koning en zijn soldaten aan in Ajefim. Daar konden ze uitrusten.

Krijgsraad bij Absalom

15 Intussen kwamen Absalom en zijn manschappen, het leger van Israël, in Jeruzalem aan. Ook Achitofel was bij hem. 16 Toen kwam Chusai, de vertrouwensman van David, naar Absalom toe. ‘Leve de koning! Leve de koning!’ riep hij uit. 17 Absalom vroeg hem: ‘Is dat nu vriendentrouw? Had u niet met uw vriend mee moeten gaan?’ 18 ‘Nee,’ antwoordde Chusai. ‘Wiens zijde de HEER en het volk en het leger van Israël kiezen, aan diens zijde sta ik en aan diens zijde blijf ik. 19 Bovendien, u bent toch zijn zoon; wie zou ik anders dienen? Zoals ik vroeger in dienst stond van uw vader, zo zal ik ook u van dienst zijn.’

20 Daarna wendde Absalom zich tot Achitofel: ‘Geeft u ons raad. Hoe moet het nu verder?’ 21 Achitofel sprak: ‘Ga naar de bijvrouwen die uw vader heeft achtergelaten om voor het huis te zorgen. Dan zal heel Israël vernemen dat u uw vader hebt vernederd en zullen al uw aanhangers moed vatten.’ 22 Dus werd er voor Absalom een tent neergezet op het dak van het paleis, en voor de ogen van heel Israël nam Absalom bezit van de bijvrouwen van zijn vader.

23 In die dagen nam men een raadgeving van Achitofel evenzeer ter harte als wanneer men God zelf om een uitspraak vroeg; dat gold voor elke raad van Achitofel, zowel voor David als voor Absalom.

17

1 Achitofel zei tegen Absalom: ‘Laat mij twaalfduizend mannen uitkiezen en achter David aan gaan, vannacht nog. 2 Ik zal hem overrompelen wanneer hij uitgeput is en de moed laat zinken, zodat al zijn soldaten op de vlucht slaan. Ik zal alleen de koning doden 3 en het leger naar u terugsturen. De dood van de man die u naar het leven staat betekent immers dat het leger kan terugkeren. Allen zullen ongedeerd blijven.’ 4 Dit voorstel vond instemming bij Absalom en de oudsten van Israël. 5 Toch liet Absalom ook de Arkiet Chusai roepen: ‘Laten we horen wat hij ervan denkt.’

6 Toen Chusai bij Absalom kwam, vroeg deze hem: ‘Dit is het voorstel van Achitofel. Moeten we doen wat hij zegt? Of denkt u er anders over?’ 7 Chusai antwoordde: ‘Ditmaal is de raad die Achitofel gegeven heeft niet goed.’ 8 En hij vervolgde: ‘U kent uw vader en zijn mannen. U weet, het zijn heldhaftige soldaten. Bovendien zijn ze verbitterd, als een berin die beroofd is van haar jongen. Uw vader is trouwens een ervaren krijgsman. Hij zal de nacht niet doorbrengen bij zijn manschappen. 9 Hij houdt zich natuurlijk ergens schuil in een spelonk of op een andere goede plek. Wanneer hij dan als eerste aanvalt, zal zich het gerucht verspreiden dat er een slachting is aangericht onder de aanhangers van Absalom. 10 Zelfs wie zo dapper is als een leeuw zal sidderen, want heel Israël weet dat uw vader een held is en zijn aanhangers dappere krijgers. 11 Daarom raad ik u aan: roep alle mannen van Israël op, van Dan tot Berseba, talrijk als zandkorrels aan de zee, en trek zelf mee ten strijde. 12 Waar hij ook is, we zullen hem vinden. We zullen hem overvallen zoals dauw op de aarde valt. Dan zal er van hem en zijn aanhangers niet één in leven blijven. 13 En mocht hij zich in een of andere stad verschansen, dan laten we uit heel Israël touwen aandragen en slepen we die stad het ravijn in tot er geen steen meer van over is.’ 14 Absalom en de Israëlieten vonden de raad van Chusai beter dan die van Achitofel. Zo beschikte de HEER dat het goede krijgsplan van Achitofel werd verijdeld, omdat hij Absalom te gronde wilde richten.

David gewaarschuwd

15 Chusai vertelde aan de priesters Sadok en Abjatar welke raad Achitofel aan Absalom en de oudsten van Israël had gegeven en wat hij zelf had aangeraden. 16 Toen zei hij: ‘Zend zo snel mogelijk bericht naar David dat hij de nacht niet doorbrengt aan deze kant van de Jordaan, maar onmiddellijk oversteekt, anders worden hij en iedereen die bij hem is van de aardbodem weggevaagd.’ 17 Jonatan en Achimaäs stonden bij de Rogelbron te wachten tot een slavin hun het nieuws kwam vertellen. Zij zouden het dan weer overbrengen aan koning David. In de stad konden ze zich natuurlijk niet laten zien. 18 Maar iemand zag ze toch, en vertelde dat aan Absalom. Jonatan en Achimaäs haastten zich naar Bachurim. Daar kwamen ze bij een man die op het erf van zijn huis een put had, waarin ze zich verstopten. 19 Zijn vrouw spreidde een zak over de opening van de put en strooide daar gerst over uit, zodat er niets te zien was. 20 Toen de mannen van Absalom bij het huis aankwamen, vroegen ze haar: ‘Waar zijn Achimaäs en Jonatan?’ ‘Die zijn aan de overkant van het bevloeiingskanaal verdergegaan,’ antwoordde ze. De mannen zochten, maar ze konden hen niet vinden en keerden terug naar Jeruzalem. 21 Toen ze waren verdwenen, klommen Jonatan en Achimaäs weer uit de put. Ze gingen naar koning David en brachten hem het bericht over: ‘Snel, steek onmiddellijk het water over, want Achitofel heeft aangeraden u te overrompelen.’ 22 David en het volk dat bij hem was, begonnen onmiddellijk de Jordaan over te steken, en toen de morgen aanbrak bevond iedereen zich aan de overkant van de rivier.

23 Toen Achitofel merkte dat zijn raad niet werd opgevolgd, zadelde hij zijn ezel en ging terug naar huis, naar Gilo. Thuis wikkelde hij zijn zaken af en daarna verhing hij zich. Hij werd begraven in het graf van zijn vader.

De dood van Absalom

24 David was inmiddels gevorderd tot Machanaïm, toen Absalom de Jordaan overstak met heel het leger van Israël bij zich. 25 In Joabs plaats had Absalom Amasa als opperbevelhebber aangesteld. Deze Amasa was een zoon van de Israëliet Jitra en Abigal, de dochter van Nachas en een zuster van Joabs moeder Seruja. 26 Absalom sloeg met het leger van Israël zijn kamp op in Gilead. 27 Toen David in Machanaïm aankwam, werd hij bevoorraad door Sobi, de zoon van Nachas, uit Rabba, de hoofdstad van Ammon, door Machir, de zoon van Ammiël, uit Lo-Debar en door de Gileadiet Barzillai uit Rogelim. 28 Ze brachten hem en zijn aanhangers dekens, kookgerei en voedsel: tarwe, gerst, meel, geroosterd graan, bonen en linzen, 29 en honing, boter, kaas en schapen en geiten. ‘Want,’ zeiden ze, ‘u allen zult in de woestijn wel uitgeput zijn geraakt, en hongerig en dorstig.’

17

David gewaarschuwd

De dood van Absalom

Psalm 55

2010-02-13T00:01:00.011+01:00

1 Voor de koorleider. Bij snarenspel. Een kunstig lied van David.

2 Luister, God, naar mijn gebed,

verberg u niet als ik om hulp smeek,

3 sla acht op mij en geef mij antwoord.

Klagend loop ik rond, radeloos

4 door het schreeuwen van de vijand

en het tieren van de goddelozen,

want zij storten onheil over mij uit

en bestoken mij met hun woede.

5 Mijn hart krimpt in mijn binnenste,

doodsangst heeft mij bevangen,

6 vrees en beven grijpen mij aan,

ik huiver over heel mijn lichaam.

7 Had ik maar vleugels als een duif,

ik zou opvliegen en neerstrijken,

8 ver, ver weg zou ik vluchten,

overnachten in de woestijn, sela

9 haastig beschutting zoeken

tegen de vlagen van de stormwind.

10 Splijt hun tong, Heer, verwar hun spraak,

want in de stad zie ik geweld en strijd,

11 dag en nacht gaan die rond op haar muren.

In het hart van de stad heerst onheil en leed,

12 in het hart van de stad heerst rampspoed,

het plein is in de greep van terreur en bedrog.

13 Zou een vijand mij grieven, ik zou het verdragen,

zou hij mij haten en zich tegen mij keren,

ik zou me voor hem verschuilen.

14 Maar jij, die dacht en deed als ik,

mijn hartsvriend, mijn vertrouwde!

15 Wat genoten wij als wij samen waren

bij het feestgedrang in Gods huis.

16 Laat de dood hen onverhoeds treffen,

laat hen levend neerdalen in het dodenrijk,

want bij hen huist het kwaad,

het heerst in hun hart.

17 En ik? Ik roep tot God,

de HEER zal mij redden.

18 In de avond, in de morgen, in de middag

klaag ik en zucht ik,

en hij hoort mijn stem.

19 Hij zal mij verlossen en in veiligheid brengen,

mijn vijanden zal hij afweren,

al zijn ze met velen tegen mij.

20 God hoort mij en vernedert hen.

Hij troont van voor onze dagen, sela

in hem is geen verandering,

maar zij hebben voor hem geen ontzag.

21 Zo iemand verraadt zijn vrienden

en verbreekt de broederband.

22 Zijn mond is glad als boter,

maar vijandig is zijn hart,

zijn woorden, zachter dan olie,

zijn een getrokken dolk.

23 Leg uw last op de HEER

en hij zal u steunen,

nooit zal hij dulden

dat een rechtvaardige ten val komt.

24 Maar hen, God, doet u neerdalen

in de kuil der ontbinding.

Die mannen van bloed en bedrog –

zij zullen hun leven niet half voltooien,

maar ik, ik vestig mijn hoop op u.

Psalm 28

2010-02-13T00:01:00.010+01:00

1 Van David.

U, HEER, roep ik aan,

mijn rots, houd u niet doof.

Als u blijft zwijgen, word ik

een dode met de doden in het graf.

2 Hoor mijn smeekbede

als ik u om hulp roep,

als ik mijn handen ophef

naar het hart van uw heiligdom.

3 Ruk mij niet weg met de kwaadwilligen,

met hen die onrecht doen,

die hun vrienden vrede wensen,

maar in hun hart zinnen op kwaad.

4 Geef hun wat ze verdienen,

vergeld hun naar hun daden,

naar het werk van hun handen,

laat hen voor hun misdrijven boeten.

5 Voor uw daden, HEER, hebben ze geen oog,

noch voor het werk van uw handen.

Breek hen af, bouw hen niet meer op.

6 De HEER zij geprezen,

hij heeft mijn smeekbede gehoord.

7 De HEER is mijn kracht en mijn schild,

op hem vertrouwde mijn hart,

ik werd geholpen en mijn hart jubelde,

hem wil ik loven in mijn lied.

8 De HEER is de kracht van zijn volk,

een burcht van redding voor zijn gezalfde.

9 Red het volk dat u toebehoort, zegen het,

wees zijn herder en draag het voor eeuwig.